บทที่ 465 ราคาที่ต้องจ่าย

สวีเอ้าเสวี่ยเดิมทีเป็นคู่ต่อสู้ที่เท่าเทียมกันกับเซี่ยงตงฉิง แต่ตอนนี้เธอพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ทำให้ตอนนี้กลายเป็นเหมือนนักโทษ

เซี่ยงตงฉิงมาพบกับฉีเติ่งเสียน สิ่งแรกที่ถามนั้นมันดูหยาบคายมาก!

ความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นในใจของเธอ

“วันนี้ผมอยากหยุดอย่างสงบๆ คุณมาหาผมทำไม?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างช่วยไม่ได้ แล้วหันหลังกลับแล้วเดินไปที่สระน้ำ

ขณะที่เซี่ยงตงฉิงเดินเข้ามา เธอก็แก้เสื้อคลุมอาบน้ำ ข้างในเป็นชุดว่ายน้ำวันพีชสีขาว ผ้านุ่ม ๆ มีส่วนเว้าส่วนโค้งน่ามอง

โดยเฉพาะบั้นท้ายที่เรียบเนียนราวกับจะสามารถเด้งออกมาได้เพียงแค่มอง

ขณะที่เธอเดิน เธอดึงดินสอที่ปักไว้จากด้านหลังศีรษะ และผมของเธอก็ปกคลุมไปด้วยผมสีดำราวกับเทพธิดาที่ลงมายังโลก

เมื่อเปรียบเทียบสวีเอ้าเสวี่ยในปัจจุบันกับเซี่ยงตงฉิง ที่ดูซีดเซียว ไม่มีแรงและสภาพจิตใจพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยงตงฉิงเพิ่งชนะสงครามธุรกิจที่ไม่มีใครเทียบได้นี้ เธอจึงภูมิใจในตัวเองมาก แต่สวีเอ้าเสวี่ยกลับรู้สึกเศร้าโศก เพราะรูปแบบชีวิตที่วุ่นวาย ทำให้รูปลักษณ์ที่ดูดีของเธอก็จางหายไป

เมื่อเดินไปที่ริมสระน้ำเซี่ยงตงฉิงก็เห็นน้ำล้นออกมาข้างนอกสระ เธอขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปที่สระน้ำเล็ก ๆ อีกแห่ง

สวนหลังบ้านของห้องส่วนตัวปิดอยู่ มีสระน้ำทั้งหมดสองสระ สระหนึ่งใหญ่สามารถรองรับได้หลายคน ส่วนอีกสระเล็กกว่าและสามารถรองรับได้เพียงสองหรือสามคนเท่านั้น

เซี่ยงตงฉิงไม่ชอบใจที่ฉีเติ่งเสียนกับสวีเอ้าเสวี่ยอยู่กันในสระน้ำใหญ่ ดังนั้นเธอจึงตรงไปที่สระน้ำเล็ก ๆ

สวีเอ้าเสวี่ยเรื่องน่าอายแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าและโกรธมากในตอนนี้!

เห็นได้ชัดว่าขณะที่เป็นคู่ต่อสู้ที่เท่าเทียมกัน และเธอยังได้เปรียบ.......

เซี่ยงตงฉิงลงเล่นน้ำในสระ หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาโดยถือถาดไวน์ชั้นดีสองถาดอยู่ในมือ

ถาดหนึ่งถูกวางไว้ที่ส่วนของเซี่ยงตงฉิงและอีกถาดถูกวางไว้ในส่วนของฉีเติ่งเสียน

“ตรุษจีนใกล้จะมาถึงแล้ว นายควรทำงานล่วงเวลาก่อนปีใหม่ด้วย” เซี่ยงตงฉิงพูดอย่างใจเย็นกับฉีเติ่งเสียนแล้วรินไวน์สักแก้วเพื่อดื่ม

ไวน์ที่นี่คือไวน์เชอร์รี่บลอสซั่มซึ่งมีรสชาติค่อนข้างหรูหราและมีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำสามารถลิ้มรสได้ ขณะแช่น้ำพุร้อน มันลึกล้ำและสะดวกสบายอย่างยิ่ง

ฉีเติ่งเสียนหน้ามุ่ยและขอให้สวีเอ้าเสวี่ยรินไวน์ให้เขา

สวีเอ้าเสวี่ยกัดฟันด้วยความโกรธ แต่เธอยังคงรินไวน์ให้ฉีเติ่งเสียนด้วยใบหน้าที่มันตึง แน่นอนว่าเธอยังรินแก้วสองใบให้ตัวเองด้วยและจิบเล็กน้อยเพื่อระงับความโมโหของเธอ

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายๆ และพูดว่า: “เอาล่ะ บอกฉันสิว่าทำไมคุณถึงมาพบผม!”

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “ฉันเพิ่งจดทะเบียนบริษัทยาและเซ็นสัญญากับโรงงานผลิตยา ฉันจะมอบบริษัทนี้ให้กับนาย”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “พี่ใหญ่ คุณเป็นนายทุนแบบนี้ไม่ได้! ผมยุ่งอยู่กับเทียนไล่ซึ่งก็เพียงพอแล้ว ถ้าคุณเริ่มต้นบริษัทยาอีก คุณมาฆ่าผมเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

เซี่ยงตงฉิงกล่าวอย่างใจเย็น: “เราแทบจะไม่มีบริษัทยาที่ดีเลยในเมืองตงไห่ ซัพพลายเออร์สำหรับโรงพยาบาลใหญ่ๆ หลายรายก็เป็นบริษัทจากที่อื่น นี่เป็นกำไรมหาศาล ฉันจับตาดูมันมานานแล้วและไม่สามารถปล่อยไปได้”

“ค่อยว่ากัน ข้อเสนอนี้ผู้หญิงของนายส่งมาที่อีเมลล์ของฉันโดยตรง”

“ถ้าอยากจะโทษ ก็ไปโทษเธอ!”

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึง เขาไม่ได้คิดว่าหลี่อวิ๋นหว่านจะรับผิดชอบเรื่องนี้ เธอเล่าให้เฉินอวี๋ฟังในตอนแรก ฉีเติ่งเสียนจึงไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้นัก

“แล้วนายบอกว่านายยุ่งมากแล้วงั้นเหรอ?”

“เท่าที่ฉันรู้ งานระดับสูงเกือบทั้งหมดที่เทียนไล่ แคปปิตอลตกเป็นของหลี่อวิ๋นหว่านเธอต้องทำงานล่วงเวลาสองชั่วโมงเกือบทุกวัน”

“งานระดับกลางยังถูกรับช่วงต่อโดยหยางกวนกวนเลขาคณะกรรมการบริหาร ตอนนี้ว่ากันว่าเธอไม่ไลฟ์เลยด้วยซ้ำ เพราะยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมเอกสารตลอดทั้งวัน”

“ฉันไม่รู้จริงๆ นายยุ่งตรงไหน?”