บทที่ 492 โดนตบหน้าอย่างจัง

ใบหน้าของผู้อำนวยการหม่าน่าเกลียดราวกับหนูที่ตายแล้ว เขาอยากเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งหนึ่ง แต่เขาดันล้มเหลว อนาคตเขาจะเอาหน้าแก่ๆนี้ไปไว้ที่ไหน?

ก่อนที่หยางเผยหยวนจะได้สติ เขาได้รับโทรศัพท์จากเลขาอู๋ทางการประจำเมือง

“ผู้อำนวยการหยาง เหล่าผู้นำพอใจกับงานของคุณมาก โปรดทำงานของคุณต่อไปอย่างสบายใจ และไม่ต้องกังวลกับภัยคุกคาม” เลขาอู๋พูดตรงประเด็น

“อา? จริงเหรอ... ฮ่าฮ่าฮ่า ขอบคุณเลขาอู๋ และขอบคุณเหล่าผู้นำที่ไว้วางใจผม!” หยางเผยหยวนเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาทันที

เมื่อฟังคำพูดของหยางเผยหยวนก็เหมือนกับการตบหน้าผู้อำนวยการหม่าเข้าอย่างจัง ซึ่งทำให้เขาโกรธมากจนแทบจะหักตะเกียบในมือ

หูเต๋อกระซิบ: “ผู้อำนวยการหม่า เราจะกำจัดหยางเผยหยวนคนนี้ไม่ได้ใช่ไหม?”

ผู้อำนวยการหม่าพูดด้วยหน้าดำ: “หุบปาก!”

เมื่อเห็นว่าผู้อำนวยการหม่าโกรธจัด หูเต๋อก็ไม่กล้าพูดอีกต่อไป รีบปิดปากทันที

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ทำไม ผู้อำนวยการหม่าถึงอยากไล่ผู้อำนวยการหยางงั้นหรือ? ฉันคิดว่ามันทำได้ยากสักหน่อย? หรือทำไม่ได้ใช่ไหม?”

ผู้อำนวยการหม่าโกรธมากจนตัวสั่นไปหมด เขานึกภาพออกว่าฉีเติ่งเสียนต้องโทรไปหาหยางหลิงกวนแน่

ไม่ได้คิดว่าการตอบโต้ของหยางหลิงกวนจะมาอย่างรวดเร็ว และทรงพลังขนาดนี้

เมื่อผู้นำอาวุโสพูดมาขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่กล้าที่จะคิดทำเรื่องนี้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้นจะนำไปสู่ผลที่ตามมาที่อาจจะรับไม่ไหวได้

ไม่มีใครชอบคนไม่เชื่อฟังคำสั่ง

“หยางเผยหยวน วันนี้คุณยังโชคดี! หากต้องการทำงานในระบบการแพทย์ต่อไป มันจึงไม่ง่ายระหว่างเรานักหรอก” ผู้อำนวยการหม่ามองไปที่หยางเผยหยวน และพูดอย่างเย็นชา

“ผู้อำนวยการหม่ายอดเยี่ยมมาก!” ฉีเติ่งเสียนตะโกนออกมา

แน่นอนว่าการประชดแบบนี้น่ารำคาญที่สุด

ผู้อำนวยการหม่าชี้ไปที่ประตูแล้วพูดอย่างเย็นชา: “ออกไปจากที่นี่ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ อย่ามารบกวนมื้ออาหารของฉัน!”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม: “เกรงว่าคุณจะทานอาหารมื้อนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ! เมื่อกี้คุณพึ่งทำร้ายคนอื่นที่นี่ คุณทำผิดกฎของโรงแรม”

ผู้อำนวยการหม่าหัวเราะเยาะ: “คุณเป็นคนดูแลโรงแรมนี้เหรอ? มาพูดเรื่องไร้สาระอะไรกับฉัน! แสดงให้ฉันเห็นสิว่าทำไมฉันถึงกินอาหารมื้อนี้ไม่ได้!”

ในเวลานี้ ชายในชุดสูทเดินเข้ามา คือจงจิงกั๋วผู้จัดการโรงแรมเทียนตี้

“ผู้จัดการจง ผู้อำนวยการหม่าคนนี้กำลังแสดงอำนาจในโรงแรมและทุบตีแขกของฉัน คนแบบนี้ยังสามารถทานอาหารอยู่ที่นี่ได้งั้นเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างใจเย็น

“คุณฉี โรงแรมของเรามีกฎเกณฑ์อยู่ เขากล้าสร้างเรื่องขึ้นแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เขาจะถูกขึ้นบัญชีดำจากโรงแรมและไม่สามารถเข้าโรงแรมของเราได้อีกต่อไป!” จงจิงกั๋วพูดอย่างสุภาพกับฉีเติ่งเสียน

ครั้งสุดท้ายที่เขาถูกฉีเติ่งเสียนจัดการอย่างเลวร้าย เขาไม่กล้าทำให้ชายตรงหน้าอารมณ์อีกเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ในความเห็นของเขา คนที่ถือบัตรสมาชิกสูงสุดของโรงแรมเทียนตี้นั้นไม่อาจะทำให้ขุ่เคืองได้กว่าผู้อำนวยการหม่า ซึ่งเป็นเพียงเจ้าหน้าที่อาวุโส

ดวงตาของผู้อำนวยการหม่าเย็นชา และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ฉันเกรงว่าโรงแรมของคุณต้องปิดกิจการชั่วคราวแน่!”

จงจิงกั๋วทำท่าไม่ได้ยินอะไรและพูดกับผู้อำนวยการหม่า: “คุณลูกค้า คุณละเมิดกฎด้วยการทำร้ายผู้อื่นในโรงแรมเทียนตี้ของเรา โปรดให้ความร่วมมือ ไม่เช่นนั้น ผมจะต้องขอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโยนคุณทั้งหมดออกไป!”

หลังจากพูดแบบนี้ คนแถวหนึ่งที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ออกมายืนออกันที่ประตูที่อยู่ด้านหลังเขา

คุณภาพของโรงแรมเทียนตี้เป็นหนึ่งในโรงแรมที่ดีที่สุดในประเทศหัวกั๋ว โดยเฉพาะ “สวนลอยฟ้า” ซึ่งมีบอดี้การ์ดมืออาชีพยืนเฝ้าพร้อมปืนไรเฟิล

แม้ว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้จะไม่ดีเท่าบอดี้การ์ดมืออาชีพ แต่พวกเขาได้รับการฝึกอบรมมาพิเศษ มีฉีเติ่งเสียนสามถึงห้าคนยังไม่เหมาะจะเป็นคู่ต่อสู้พวกเขา