บทที่ 51 ตัดหุ้นมาดื่มเหล้าด้วยกัน

คนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา ก็คือคังเซี่ยงหรงที่เจอกันที่ตระกูลเฉียวก่อนหน้านี้

คังเซี่ยงหรงมองฉีเติ่งเสียนโดยไร้สีหน้า พูดอย่างสบายๆ : “คุณชายสามโตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ขายหน้าขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่ถูกคนทุบตีจนบาดเจ็บขนาดนี้”

ฉีเติ่งเสียนถาม : “แล้วยังไง!”

“ดังนั้น ฉันมาเอาชีวิตสุนัขของแก” คังเซี่ยงหรงพูดอย่างสงบ

ฉีเติ่งเสียนอ้อหนึ่งที

คังเซี่ยงหรงพูดอย่างเอาแต่ใจ : “ใบหน้าของอวี้เสี่ยวหลง พวกเราไม่ไว้หน้าไม่ได้ เพียงแต่ ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว นอกจากนี้แกและเธอก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว ดังนั้น ฉันคิดว่าชีวิตสุนัขของแก รักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว”

“ตะเฒ่า อวี้เสี่ยวหลงช่วยชีวิตของแกเอาไว้ แกไม่รู้จักความเป็นความตาย กลับมาหาเรื่องฉันอีกครั้ง” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เร่งรีบ และยังส่ายหน้า

อวี้เสี่ยวหลงเทพธิดาแห่งสงครามของประเทศออกหน้ามาหยุดยั้งตระกูลคังจากการต่อสู้เป็นการส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นคังเสวี่ยฉวินหรือคังเซี่ยงหรง ล้วนแล้วไม่ทำตามไม่ได้

ฉีเติ่งเสียนล่ะ กลับอยากจะฆ่าเจ้านายและคนรับใช้สองคนนี้ตั้งนานแล้ว ให้มันจบๆไป แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอวี้เสี่ยวหลงจะปรากฏตัวกลางคัน

คิดถึงเรื่องนี้แล้ว ก็ช่างมันเถอะ แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงเลยก็คือ คังเซี่ยงหรงจะเป็นฝ่ายริเริ่มมาหาถึงที่ด้วยตัวเองอีกครั้ง

คังเซี่ยงหรงพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา : “ฉันเห็นคนหนุ่มสาวที่หยิ่งยโสแบบนี้มามากแล้ว เพียงแต่หญ้าบนหลุมศพของพวกเขาตอนนี้สูงมากกว่าสามเมตรแล้ว แต่เหมือนกับคนหยิ่งผยองอย่างแกแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นจริงๆ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง : “ในเมื่ออวี้เสี่ยงหลงล้วนแล้วออกหน้าแล้ว อย่างนั้นแกก็เก็บชีวิตของตัวเองที่ได้กลับคืนมาอย่างเชื่อฟังจะดีกว่า อย่ามายั่วโมโหฉันอีก”

“ไม่อย่างนั้น จะตายได้เลยนะ.....”

“ฉันพูดจริงๆ!”

คังเซี่ยงหรงได้ยินคำพูดเหล่านี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะฮ่าฮ่าฮ่าขึ้นมา จากนั้นฟังเขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และพูด : “ไม่พูดไม่ได้เลยนะ แกหยิ่งผยองอย่างมากจริงๆ! ฉันอยากเห็นนัก แกจะให้ฉันตายยังไง!”

หลังจากพูดจบประโยคนี้ ร่างกายของคังเซี่ยงหรงย่อลงเล็กน้อย ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าและข้างหลัง หนึ่งในการยืนของหมัดสิงอี้ “ท่าสามร่าง” ออร่าของคนทั้งหมดถูกยับยั้งเอาไว้

“หมัดสิงอี้ของแกฝึกฝนยังไม่สมบูรณ์ สามคนหนึ่งในร่าง สวรรค์ โลกและมนุษย์รวมเป็นหนึ่งทำได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก ไม่รู้เลยจริงๆ ชื่อเสียงแค่นั้นของแก คนอะไรที่ช่วยแกโม้ออกมา” ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า

“ฉันฝึกฝนหมัดสิงอี้มาสี่สิบปี ถึงตาของเด็กทารกอย่างแกมาวิพากษ์วิจารณ์แล้วเหรอ” หลังจากคังเซี่ยงหรงได้ยินคำพูดประโยคนี้ อดไม่ได้ที่จะโกรธขึ้นมาเล็กน้อย แววตาเย็นชามากกว่าเดิม

“ฝึกมวยต้องดูพรสวรรค์ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับปี ไม่อย่างนั้น ไม่ว่าใครก็มีคุณสมบัติเป็นปรมาจารย์แล้วไม่ใช่เหรอ” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ

คังเซี่ยงหรงหรี่ตาลงและกัดฟันพูด : “เด็กเวร ฉันจะบดกระดูกของแกให้เป็นชิ้นๆ หลังจากนั้นทำให้แกตายอย่างเจ็บปวดและเสียใจในภายหลัง! แกจะได้รู้ว่า ทำให้ตระกูลคังขุ่นเคือง ทำให้ฉันขุ่นเคือง จะมีจุดจบแบบไหน”

“ขออภัย เหยียบโดนเท้าของแกแล้วเหรอ” ฉีเติ่งเสียนถาม

คังเซี่ยงหรงฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที ขาทั้งสองข้างราวกับสายฟ้า ก้าวไปข้างหน้า เสียงดังซูซูซูหลายที ทันใดนั้นก็มาอยู่ต่อหน้าฉีเติ่งเสียน ยกมือขึ้นแล้วปล่อยกรงเล็บไปที่หัวของฉีเติ่งเสียนตรงๆ

“ท่าเสือของแก ทำได้น่าเกลียดจริงๆ.....” ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า ถอยหลังหนึ่งก้าว

“ฉันจะต้องเด็ดหัวของแกลงมา แล้วเอาไปมอบให้คุณชายสาม!” คังเซี่ยงหรงตะคอกด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปอีกครั้ง เปลี่ยนไปใช้ท่าม้า หมัดระเบิดสองชุดโจมตีไปที่หน้าอกของฉีเติ่งเสียน

ขาทั้งสองข้างของฉีเติ่งเสียนยืนนิ่ง ยกมือขึ้นแล้วชกออกไปหนึ่งที เสียงดังเพี๊ยะหนึ่งที โจมตีหมัดหนักสองชุดของคังเซี่ยงหรงออกไป ในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเท้าหลังไปข้างหน้าเล็กน้อย

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาบิดเอวเล็กน้อย ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นั้น หมัดขวาเล็งไปที่ช่องท้องซ้ายขวา พร้อมกับครั้งนี้บิดเอวและสะโพก แล้วปล่อยหมัดออกไปอย่างแรง!

“หมัดครึ่งก้าวเหรอ!” คังเซี่ยงหรงรู้สึกว่าหัวของเขาเย็นชา

การเคลื่อนไหวของฉีเติ่งเสียนเร็วเกินไปแล้ว พลังแข็งแกร่งอย่างมาก ส่งผลให้เขาไม่มีเวลาโต้ตอบ มือทั้งสองข้างไขว้กันแล้วกดลงไป กลับไม่สามารถกดหมัดของฉีเติ่งเสียนอยู่