บทที่ 543 พวกเรา

ฉีเติ่งเสียนไม่มีความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่จะปล่อยลูกศิษย์ฝึกหัดทั้งสองของเขา อย่างหยางกวนกับหวงชงไว้แบบนั้น ไม่มีแม้แต่คำพูดที่รับผิด

ก่อนที่หยางกวนกวนจะบ่น เขาก็รีบรับโทรศัพท์และออกจากบริษัทไป

นั้นทำให้หยางกวนกวนโกรธมากจนอยากจะเตะเข้าที่ก้น เขาเป็นคนที่ทำให้คนคลั่งไคล้เขาได้และบางครั้งก็ทำให้โกรธได้มากเหมือนกัน

ฉีเติ่งเสียนตรงไปที่ซางตงคลับ รอที่คลับ และขอให้เจ้าหน้าที่ปิดคลับชั่วคราวก่อน

สถานการณ์ล่าสุดซางตงคลับยังไม่ได้รับการแก้ไขให้แล้วเสร็จ ทำให้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้ามาใช้บริการ หลังจากปิดไว้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมารบกวน

หลังจากนั้นไม่นาน อวี้เสี่ยวหลงกับผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเคียงข้างกันเข้ามา

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึง นั่นคือเฉินหยู่ใช่ไหม?

เฉินหยู่เดินเคียงข้างอวี้เสี่ยวหลง ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยออร่าอันน่าเกรงขาม แต่ก็น่าประทับใจไม่น้อยเช่นกัน

บนใบหน้าที่บอบบางของเธอมีแว่นตาไร้ขอบคู่หนึ่ง เธอสวมชุดสูทที่กึ่งทางการกึ่งลำลอง แสดงถึงอารมณ์ของสตรีชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบ

ในทางกลับกัน อวี้เสี่ยวหลงสวมชุดกีฬาที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณที่กล้าหาญ ท่าทางของเธอ ช่างหล่อเหลายิ่งกว่าผู้ชายหลายคนเสียอีก

ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่คร่ำครวญว่าเสียใจเพียงใดที่อวี้เสี่ยวหลงเป็นผู้หญิง เพราะพวกเธออยากจะเข้าคิวแต่งงานด้วย

“ทำไมคุณเฉินถึงมาปรากฏตัวที่จงไห่กับนายพลอวี้ได้!” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความประหลาดใจ

เฉินหยู่ยิ้มและพูดว่า: “หากฉันปรากฏตัวในสถานที่ที่ไม่คาดคิดอยู่เสมอ ฉันก็จะไม่ถูกฆ่าตายง่ายๆ”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างครุ่นคิด: “ในประโยคนั้นมีข้อมูลอยู่ หมายความว่าคุณเกือบถูกฆ่าหรือเปล่า?”

“ขอบคุณนายพลอวี้” เฉินหยู่พยักหน้าและพูด

แม้ว่าเธอเกือบจะตกอยู่ในอันตรายที่กำลังจะถูกฆ่า แต่เธอก็ยังสามารถสงบสติอารมณ์และรวบรวมสติได้หลังจากเกิดเหตุการณ์ อารมณ์แบบนี้หาได้ยากจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนถาม: “นายพลอวี้ เธอเชิญฉันมาที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เฉินหยู่ยิ้มและพูดว่า “ฉันอยากขี่ม้า เราคุยกันขณะขี่ม้าได้ไหม?”

ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพาทั้งสองคนตรงไปที่คอกม้าเพื่อเลือกม้า

อวี้เสี่ยวหลงเลือกม้าขาวบริสุทธิ์ที่ไม่ถอยหนี เฉินหยู่เลือกม้าอาหรับ ส่วนเติ่งเสียนเลือกม้าแบบตัวไหนก็ได้

“จริงๆ แล้ว ไม่ใช่ฉันที่อยากเจอนาย แต่เป็นเฉินหยู่ที่อยากเจอนายต่างหาก” อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างสงบขณะนั่งอยู่บนหลังม้า

“หือ?” ฉีเติ่งเสียนมองไปที่เฉินหยู่ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เฉินหยู่พยักหน้า สายลมพัดมาบนใบหน้าของเธอ ทำให้ผมของเธอปลิวว่อน เธอจึงค่อย ๆ ยื่นมือออกไปรวบมัน

โชคดีที่ช่วงนี้ฉีเติ่งเสียนเห็นสัตว์ประหลาดอย่างอิเลียน่า จินวาเยอะมาก มันทำให้เขาพอที่จะต้านทานเสน่ห์ของเฉินหยู่ได้บ้าง

เฉินหยู่กล่าวว่า: “ฉันได้ยินมาว่าสวีเอ้าเสวี่ยต้องการแร่เหล็กของตระกูลเฉินใน หนานหยางใช่ไหม? อันที่จริง แร่เหล็กมันเกือบจะขุดได้แล้ว”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “เธอบอกว่าเธอยินดีจ่ายเงินในราคาสี่พันล้าน ฉันไม่คิดว่ามันง่ายขนาดนั้น”

“แค่อยากจะมีโอกาสเข้าไปแทรกแซงสถานการณ์ในหนานหยาง แน่นอนว่าเหมืองเหล็กนี้มันได้ไม่สำคัญ” เฉินหยู่หัวเราะพร้อมทั้งส่ายหัว

ฉีเติ่งเสียนตบอานและพูดว่า: “แน่นอนว่าแร่เหล็กพวกนั้นไม่สามารถขายได้!”

เฉินหยู่กล่าวว่า: “ไม่ ฉันแค่อยากให้คุณหาโอกาสขายมันให้เธอ เพราะเงินสี่พันล้าน เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ทำไมจะไม่ขาย!”

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณรู้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลังสวีเอ้าเสวี่ย?”

เฉินหยู่กล่าวว่า: “ตระกูลจ้าว! ยังมีกองกำลังบางส่วนที่ไม่พอใจกับตระกูล เฉินของเรา ฉันจะมีเวลาว่างพอที่จะทำความเข้าใจพวกเขาทีละคนได้ยังไง?”

ฉีเติ่งเสียนเม้มริมฝีปากของเขาแล้วพูดว่า “คุณกำลังให้โอกาสตระกูลจ้าวเข้ามาแทรกแซงหนานหยาง นั่นอาจเป็นการล่อหมาป่าเข้ามาในบ้าน!”