บทที่ 56 ทองคำกับผลประโยชน์

ฉีเติ่งเสียนหันไปมองแจ็คซุนอย่างประหลาดใจ ก่อนจะพูดขึ้นว่า: “น่าจะเป็นคุณมากกว่าที่ต้องให้ทองคำ 5 ล้านกับผมนะครับ?”

เมื่อแจ็คซุนได้ยินอย่างนั้น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป แล้วพูดด้วยความโกรธว่า : “นายคิดจะกลืนคำพูดตัวเองเหรอ?”

“ผมว่า คุณต่างห่างที่คิดจะกลืนคำพูดตัวเอง!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อหวงเหวินหลั่งเดินเข้าไปในห้อง ก็พบหวงฉิงเกอนั่งอยู่บนเตียง แต่คราวนี้เธอไม่ได้เอาแต่นั่งกอดเข่าแล้ว

เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆว่า : “ฉิงเกอ หนูรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?!”

หวงฉิงเกอเงยหน้าขึ้นและพยักหน้าให้กับหวงเหวินหลั่ง ก่อนจะพูดว่า: “พ่อคะ เมื่อกี้หนูฝันถึงแม่ด้วย……”

เมื่อแจ็คซุนได้ยินประโยคนั้น ก็หันกลับไปมองด้วยความตกใจ

ก่อนหน้านี้หวงฉิงเกอเอาแต่ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จา แต่ตอนนี้เริ่มพูดกับหวงเหวินหลั่งแล้ว? และยังเป็นประโยคที่ยาวอีกด้วย ไม่ใช่แค่คำสั้นๆอย่าง อืม อ่อ

“แม่บอกว่าแม่ไม่ได้โทษหนู แล้วก็บอกให้หนูใช้ชีวิตให้สนุก เห็นคุณค่าของชีวิต และดูแลปกป้องคนในครอบครัว……”หวงฉิงเกอพูดพลางเช็ดน้ำตาไป พร้อมกับสะอื้น

“น้องสาว แม่ไม่โทษเธอหรอก เธอเป็นคนที่แม่รัก แม่จะไปโทษเธอได้อย่างไง?” หวงฉีปินเดินเข้ามา พร้อมกับเอามือลูบไปที่ไหล่ของหวงฉิงเกอ

ฉีเติ่งเสียนกัดฟันแน่นพูดกับแจ็คซุน พร้อมกับแสยะยิ้ม: “คุณเห็นแล้วใช่ไหม? รีบเอาทองมาให้ผมด้วยครับ”

แจ็คซุนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น ร่างกายของเขาสั่นเทา เป็นไปได้อย่างไง…… ภายในหนึ่งชั่วโมง เขาสามารถรักษาโรคซึมเศร้าของหวงฉิงเกอให้หายได้?!

สวีเอ้าเสวี่ยที่อยู่หน้าประตูได้เห็นฉากนั้น ถึงกับดวงตาเปิดกว้างด้วยความตกใจ ฉีเติ่งเสียนคนนี้ใช้วิธีการอะไรรักษาหวงฉิงเกอให้หายได้?

หวงเหวินหลั่งรีบเข้าไปพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า: “ปรมาจารย์ฉี ขอบคุณมาก ขอบพระคุณมาก! คุณรักษาโรคที่คนไม่มีทางรักษาได้ ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณอย่างไรดี!”

“ไม่มีทาง ไม่มีทาง……” ในขณะที่แจ็คซุนไม่อยากจะเชื่อ เขาพูดขึ้นว่า “พวกคุณต้องรวมหัวกันหลอกผมแน่ๆ!”

“คุณซุน พูดอะไรระวังคำพูดด้วยนะ!” เวลานั้นหวงเหวินหลั่งก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึมและพูดอย่างจริงจัง

แจ็คซุนพูดขึ้นเสียงดัง: “ในโลกนี้ไม่มีทางที่ใครจะรักษาโรคซึมเศร้าได้ภายใน 1 ชั่วโมง พวกคุณต้องรวมหัวกันหลอกผม เพื่อหลอกเอาเงินผม!”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย ภาวะซึมเศร้าของหวงฉิงเกอมีเหตุผล เพราะเธอมักจะฝันร้ายและฝันว่าแม่ของเธอกําลังโทษเธอ

แต่อันที่จริง มีคนแอบใช้มนต์ดำเพื่อทําร้ายเธอ

ฉีเติ่งเสียนรู้ถึงปัญหาจึงแก้ไขได้ตรงจุด จึงไม่น่าแปลกใจที่หวงฉิงเกอจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

“พวกคนจีนที่น่ารังเกียจ กล้าหลอกฉันในฐานะคนอเมริกันผู้สูงศักดิ์ในลักษณะนี้! ประเทศที่เต็มไปด้วยคนโกหก เต็มไปด้วยวิทยาศาสตร์จอมปลอมและทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อโกงเงิน...…” แจ็คซุนตะโกนขึ้นเสียงดัง

“พั๊วะ!”

หวงเหวินหลั่งโกรธมาก จึงได้ตบปากของแจ็คซุนไป

“คุณซุน คุณสามารถกล่าวหาหรือตำหนิพวกเราได้ แต่อย่าดูถูกชาติบ้านเมืองของเรา! ในร่างกายของคุณเองก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเราอยู่! อย่าลืมบรรพบุรุษของคุณและไร้ความปราณีต่อชาติเกิดเมืองนอนเพียงเพราะคุณเปลี่ยนสัญชาติใหม่!” หวงเหวินหลั่งพูดเสียงหนักแน่น

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี สวีเอ้าเสวี่ยก็รีบขึ้นและดุด้วยเสียงต่ำ: “แจ็ค คุณพูดเกินไปแล้ว อย่าลืมว่าคุณก็มีเชื้อสายจีนเหมือนกัน!”

หวงเหวินหลั่งพูดอย่างเย็นชาว่า : “ถ้าผมได้ยินคุณพูดแบบนั้นอีกครั้ง ผมสัญญาว่าคุณไม่ได้ออกจากเมืองจงไห่แน่นอน!”