บทที่ 560 หงส์พยักหน้า

ซุนอิ่งซูนอนอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดเจนว่าเสียเปรียบ

จิงถ่งกับอวี้นหวี่ทั้งสองคนสายตามองไปที่ฉีเติ่งเสียน และมองไปทางซุนอิ่งซูน

“คนนี้อันตรายมาก ฉันมีความรู้สึกเหมือนถูกเสือจ้องมองอยู่ จะสู้ไหม?”อวี้นหวี่พูดเสียงต่ำ

ถึงแม้ว่าเธอจะร่างสูงใหญ่และอ้วน แต่ก็เป็นผู้หญิง ยังต้องฟังจิงถ่ง

จิงถ่งใช้มือทั้งสองข้างจับตะกร้าที่แบกไว้ข้างหลัง มองฉีเติ่งเสียนอย่างละเอียด และพูดตอบ“ใช้ปืนก็ฆ่าเขาไม่ตาย คนนี้เก่งกาจมาก ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน!”

อวี้นหวี่ก็ถามด้วยความสงสัย“แต่ว่า เงินรางวัลที่ฆ่าซุนอิ่งซูจำนวนไม่น้อย!”

จิงถ่งก็พูด“หรือว่าจะลองดู?”

อวี้นหวี่ก็พูด“ลองดู!”

เวลาที่พูด อวี้นหวี่ก็ขยับร่างกายแล้ว ร่างสูงใหญ่และอ้วนของเธอสั่นขึ้นมา ราวกับหมีตัวใหญ่ที่ตื่นจากการจำศีล

แต่ว่า เธอขยับด้วยความว่องไวมาก ร่างกายราวกับไฟฟ้า เหมือนลมที่พัดแรง พุ่งเข้าไปทางฉีเติ่งเสียนอย่างรวดเร็ว ข้างทั้งสองข้างสลับไปมาบนพื้น

อวี้นหวี่มาถึงตรงหน้าของฉีเติ่งเสียน ยกหมัดขึ้นมา มุ่งไปที่ศีรษะ!

ฉีเติ่งเสียนยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ร่างกายมีไอน้ำ นี้เพราะว่าความร้อนของเลือดทำให้น้ำในแม่น้ำที่เหลืออยู่บนผิวกายและเสื้อผ้าระเหยออกไป

“ในเมื่อรู้ว่าเก่งกาจ ไม่มีคนกล้าล่วงเกินยังจะลงมือ?พวกนายสองสามีภรรยา ดูเหมือนว่าจะรนหาที่ตาย!”เผชิญหน้ากับหมัดที่เข้ามา เขาไม่หลบ แต่ยกฝ่ามือโค้งออกไป

หมัดของอวี้นหวี่ที่เหมือนกับกระสอบทรายต่อยไปที่กลางฝ่ามือของฉีเติ่งเสียนอย่างรุนแรง กลับรู้สึกเหมือนหายเข้าไปในกลีบเมฆ ต่อยหมัดไปบนปุยนุ่น

จิงถ่งพูดเสียงต่ำ“หมอนี่เป็นผู้มีฝีมือสูงของฝ่ามือแปดทิศ อย่าให้โอกาสเขาได้ใช้ ฆ่าเขาให้ตาย!”

อวี้นหวี่พูดตอบรับทันที จากนั้น ขาทั้งสองข้างก็สั่น ยกขึ้นหนึ่งข้าง ใช้หมัดต่อยพุ่งไปทางฉีเติ่งเสียนอีกครั้ง!

ฉีเติ่งเสียนยกมือขึ้น สะบัดออกไป เสียงฝ่ามือเพียะดังขึ้นมา และโจมตี

อวี้นหวี่รู้สึกว่าหมัดเหมือนกับถูกไฟฟ้าความแรงสูงทุบเข้ามา มือเท้าทั้งสี่ไม่มีกำลังวังชา เจ็บเข้ากระดูก

เธอกัดฟัน หมัดที่สามต่อยออกไป มุ่งไปทางหัวใจของฉีเติ่งเสียน!

“เป็นหมัดที่ไม่เลวมาก แต่น่าเสียดายที่ต่อยผิดคน!”ฉีเติ่งเสียนพูดเสียงเย็นชา มือขวาเขาไม่ได้ดึงกลับ กดไปด้านหน้า กดลงไปที่บนหมัด

จากนั้น ข้อมือของเขาก็พลิกกลับ หมุนตัวกลับเข้าไปทันที แต่เวลานี้จิงถ่งควักปืนออกมา เล็งไปบนร่างกายของเขาและยิง!

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ก้าวเข้าไป ชั่วพริบตาเดียวที่จิงถ่งเหนี่ยวไกปืน ก็หมุนตัวกลับไปที่เดิมทันที

อวี้นหวี่มองเห็น ก็รีบสั่นร่างกาย ใช้สองหมัดพุ่งออกไป โจมตีฉีเติ่งเสียนทั้งซ้ายขวา!

ถ้าหากคนอื่นถูกทำร้ายแบบนี้ ฉีเติ่งเสียนไม่ลังเลที่จะแย่งปืน หลังจากนั้นก็จะฆ่าคน

แต่ด้านหลังของอวี้นหวี่ยังมีจิงถ่ง ปืนในมือ ถ้าเขาจะแย่ง ฝ่ายตรงข้ามก็สามารถยิงเขาที่หัวใจได้!

ดังนั้น ร่างกายของฉีเติ่งเสียนทำได้เพียงถอยไปด้านหลัง!

ก็เป็นเวลานี้ที่จิงถ่งก็ยิงปืน ระยะห่างไม่ไกลมาก ก็ได้จังหวะในการยิงปืน

ฉีเติ่งเสียนเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้แบบนี้ พอที่จะพูดได้ง่ายถอยเป็นวิธีที่ดีที่สุด ลำบากทั้งสองทาง

เสียงปืนยังไม่ได้ ฉีเติ่งเสียนก็มองเห็น เส้นสีขาวมุ่งเข้ามาที่หน้าผาก รู้สึกเหมือนยากที่จะหลีกเลี่ยง

“ปัง!”

ชั่วพริบตาเดียวที่ยิง ศีรษะของฉีเติ่งเสียนก็หายไป

“ฝีมือเก่งกาจมาก!กังฟูของหมอนี่ฝึกฝนจนเข้าไขกระดูกไปแล้ว ต้องระวังตัว อย่าให้เขาได้โอกาส ต้องบีบให้เขาตาย!”จิงถ่งพูดเสียงดัง

อวี้นหวี่ได้ฟัง ก็พยักหน้า รีบเข้าไปฆ่าทันที นิ้วมือหุบลง ตรงเข้าไปแทงที่ทรวงอกของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนยกแขนขวางไว้ ยังจับตามองดูปืนของจิงถ่ง ฉกฉวยจังหวะดำเนินการอย่างฉับพลัน แขนขวาสะบัดออกไป นำมือของอวี้นหวี่ขวางไว้ด้านดอก