บทที่ 575 คุณชายใหญ่ของตระกูลหยาง

“เราจะได้พบกันเร็วๆ นี้ เมื่อถึงวันนั้นเธอก็จะยังร้องไห้และบอกว่าเธอต้องฆ่าฉันเหมือนวันนี้เหมือนเดิม”

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกมาเพื่อเกาแก้มอันอ่อนโยนของสวีเอ้าเสวี่ยแล้วยิ้ม

สวีเอ้าเสวี่ยมีใบหน้าที่มืดมน

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ถ้าเธอไม่เชื่อ เราลองพนันกันดูได้?”

สวีเอ้าเสวี่ยกล่าวว่า: “พนันแม่นายสิ ฉันจะไม่มีวันพนันกับนายอีกในชีวิตนี้!”

ฉีเติ่งเสียนบีบหน้าเธออย่างแรง ทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วพูดว่า: “เด็กผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้พูดคำหยาบ ต้องใส่ใจกับภาพลักษณ์กับการดูแลตัวเอง!”

สวีเอ้าเสวี่ยอยากจะทุบตีเขาให้ตาย

แต่ทันใดนั้นเธอมองชายตรงหน้า เผยรอยยิ้มก่อนจะพูดว่า “ตกลง ฉันจะไม่พูดคำหยาบคายอีกต่อไป”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเพียงว่าเสื้อของเขาเย็นฉียบ

สวีเอ้าเสวี่ยเขย่งเท้าของเธอ จู่โจมจูบเขาเข้าที่แก้มแล้วพูดว่า “ฉันไปแล้ว อย่าคิดถึงฉันล่ะ!”

หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังกลับ เดินเข้าไปตามทางเดินเมื่อหันหลังกลับใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความสะใจ

ฉีเติ่งเสียนก็หันกลับ เห็นเซี่ยงตงฉิงยืนอยู่ไม่ไกล มองมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสาเหตุที่สวีเอ้าเสวี่ยเปลี่ยนสีหน้าของเธอทันที

“อา ฮ่า ฮ่า ซุปไก่... ไม่สิ คุณเซี่ยง คุณมาทำอะไรที่สนามบิน?” ฉีเติ่งเสียนเดินไปหาเซี่ยงตงฉิงและถามด้วยรอยยิ้มปลอมๆ บนใบหน้า

“ฉันมาที่นี่เพื่อรับคู่ค้าคนสำคัญ แต่ฉันคงไม่ได้ทำลายเรื่องดีๆ ของคุณหรอกใช่ไหม?” เซี่ยงตงฉิงพูดอย่างเย็นชา ด้วยน้ำเสียงดูไม่พอใจ

แต่เมื่อทุกครั้งที่เธอเห็นสวีเอ้าเสวี่ยยั่วยุตัวเธอเองด้วยวิธีนี้ เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความโกรธที่เพิ่มขึ้นในใจได้

ฉีเติ่งเสียนพูด: “ฉันจะมีเรื่องดีอะไร? ฉันมาส่งสวีเอ้าเสวี่ยกลับไปที่เมืองหลวง เพราะอาการบาดเจ็บของเธอหายดีแล้ว และเธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล”

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “อ่า ถ้าอย่างนั้นคุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอเสมอเลย!”

“เธออยากฆ่าฉัน แล้วทำไมต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีด้วยล่ะ?” ฉีเติ่งเสียนกางมือออกแล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้

เซี่ยงตงฉิงตะคอกอย่างเหยียดหยาม หันกลับแล้วพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ออกไปจากที่นี่ซะ ฉันต้องไปรับคน ฉันไม่มีเวลาจะเล่นกับคุณ”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าอารมณ์ของเธอไม่ค่อยดีนัก เขาจึงรีบแยกตัวไป

เขามักจะรู้สึกเสมอว่าเซี่ยงตงฉิงคือวัยหมดประจำเดือนก่อนกำหนดยี่สิบปี เพราะสองสามครั้งล่าสุดที่พวกเขาพบกัน เธอไม่มีสีหน้าดี ๆ เลย มักมีใบหน้าที่ไม่ดีตลอดเวลาราวกับว่าเขาเป็นหนี้เธอหลายล้าน

สามชั่วโมงต่อมาสวีเอ้าเสวี่ยได้กลับไปถึงเมืองหลวง

เมื่อเธอก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งเมืองหลวง เธอก็รู้สึกสบายใจ แม้ว่าอากาศที่นี่จะแย่และหมอกควันก็รุนแรงมากจนหายใจลำบาก แต่ก็ไม่มีผู้ชายที่น่าขยะแขยงเช่น ฉีเติ่งเสียนที่นี่!

เธอไม่จำเป็นต้องสูดอากาศในเมืองแบบเดียวกับผู้ชายคนนั้น ซึ่งทำให้เธอรู้สึกมีความสุขทั้งกายและใจมากขึ้น

หลังจากที่สวีเอ้าเสวี่ยออกจากสนามบิน เธอก็สวมหน้ากากอนามัย ไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยาบางอย่างก่อนจะนำติดตัวไป ในทุกครั้งที่เธอทำแบบนี้ เธอมักจะรู้สึกละอายใจจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

แม้ว่าแคชเชียร์จะมองเธอด้วยสายตาปกติ แต่ก็จะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากราวกับว่าการมองมานั้นดูแปลกอยู่เสมอ

สวีเอ้าเสวี่ยเดินไปที่ลานจอดรถชั่วคราวริมถนนแล้วรอยืนอยู่ที่นั่น ไม่นานหลังจากนั้น รถจี๊ปป้ายทะเบียนสีแดงจอดช้าๆ เธอเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นไป

ภายในรถมีชายหนุ่มรูปหล่ออยู่ภายใน

“คุณกลับมาแล้ว ยินดีด้วย เรื่องนี้จบแล้ว!” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มและยื่นมือออกไปแตะมือของสวีเอ้าเสวี่ยเอาไว้

สวีเอ้าเสวี่ยดึงมือของเธอกลับราวกับว่าเธอถูกไฟฟ้าช็อตแล้วพูดว่า: “ไม่มีอะไรที่ต้องแสดงความยินดี ไปกันเถอะ!”

ชายหนุ่มแสดงความไม่พอใจ มีพยายามความอดทนในดวงตาข