บทที่ 58 ต้องการเงิน

“น้าพั่ง ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ……”

แม้ฉีเติ่งเสียนเป็นปรมาจารย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เขาก็ต้านแรงตบอย่างกะทันหันของพั่งซิ่วอวิ๋นไม่ได้ ซึ่งทําให้เขาสับสนเล็กน้อย

พั่งซิ่วอวิ๋นพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: “ใช่ นายเดาถูก ที่บอกว่าจังกรุ๊ปจะหอบเงินหนีไป พวกเราไม่มีใครเชื่อนาย! แต่นั่นมันใช่เป็นเหตุผลที่นายจะมาเยาะเย้ยกันในตอนนี้ไหม?”

“เหล่าเฉียว คุณดูลูกเขยที่คุณหามา พวกเราเดือดร้อนกันขนาดนี้ เขายังมีหน้ามาเยาะเย้ยพวกเราได้อีก!”

“คนแบบนี้ ยังควรอยู่ในบ้านหลังนี้อีกเหรอ?”

เฉียวกั๋วเทาก็มีสีหน้าไม่ดี เขาพูดขึ้นว่า: “เติ่งเสียน พวกเราผิดที่ตอนแรกไม่เชื่อนาย แต่……”

ฉีเติ่งเสียนรีบพูดอธิบาย: “ลุงเฉียว เมื่อกี้ผมยิ้มจริงแต่ไม่ใช่การเยาะเย้ยนะครับ! เพราะพวกเรากำลังได้ลาภลอย!”

“ลาภลอย? นายเอาตรงไหนมาลาภลอย? ตอนนี้แม้แต่ตำแหน่งประธานบริษัทของชิ่วเมิ่งก็ยังแทบรักษาไม่ได้เลย!” พั่งซิ่วอวิ๋นตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เฉียวชิวเมิ่งก็หันไปมองฉีเติ่งเสียนด้วยความผิดหวัง ไม่คิดว่าเวลาสำคัญแบบนี้ เขาจะมาซ้ำเติมกันอีก!

ฉีเติ่งเสียนกระแอม ก่อนพูดว่า : “มันคืออย่างนี้ครับ ดินแดนแห่งความตายที่เป็นเงื่อนไขการจำนองของอสังหาริมทรัพย์ตระกูลจัง……พอพวกเขาหนีไปแล้ว พื้นที่ตรงนั้นก็ตกอยู่ในมือของพวกเรา! พวกเราได้ที่ผืนนั้นแล้วจะไม่รวยได้ไง?!”

“แกมันบ้าหรือเปล่า! ดินแดนแห่งศตวรรษใหม่ต่างหากถึงได้เรียกว่า…… ดินแดนแห่งความตายผืนนั้น นายกลับมาบอกว่าจะทำให้ร่ำรวยได้?” พั่งซิ่วอวิ๋นโกรธมาก

“อืม……ผมได้ข่าวมาจากเพื่อนว่า พื้นที่ตรงนั้นจะเริ่มมีการพัฒนาที่สำคัญ พวกเราต้องร่ำรวยแน่นอน” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

“แกมันหลอกลวง เวลาแบบนี้ยังกล้ามาล้อพวกเราเล่นอีก!” พั่งซิ่วอวิ๋นกัดฟันแน่น

เหล่าบรรดาญาติๆเมื่อได้ยินฉีเติ่งเสียนพูดแบบนั้น ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ

“ฉีเติ่งเสียน นายทำเหมือนว่าตัวเองเป็นเจ้าของประเทศอย่างนั้นแหละ อยากจะพัฒนาตรงไหนก็พัฒนาตรงนั้นหรือไง?”

“นายแกล้งแสดงให้มันน้อยๆหน่อย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายอยากจะหลอกพวกเรา! ถ้าพื้นที่ตรงนั้นมันคุ้มค่า จังกรุ๊ปก็คงลงทุนพัฒนาไปแล้ว จะเอามาจำนองทำไม?”

“นายฉี แกมันสารเลว เวลานี้ยังมาหลอกกันได้ใช่ไหม? ถ้าแกชอบพื้นที่ตรงนั้น ฉันก็จะยกให้แกไว้ทำหลุมศพแล้วกัน!”

บรรดาญาติๆต่างพากันชี้หน้าด่าทอฉีเติ่งเสียน

ในสายตาของเฉียวชิวเมิ่งก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมที่ฉีเติ่งเสียนจะเบี่ยงเบนความสนใจของเหล่าญาติๆ เพื่อไม่ให้พวกเขาดุด่าเธอ? แต่กลับกลายไปดุด่าว่าเขาแทน?

ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่พระโพธิสัตว์ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยน แล้วพูดว่า: “พวกคุณจะเชื่อก็เชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ!”

รถของเฉียวชิงอวี่ก็มาจอดอยู่ตรงประตูหน้าบ้านในเวลานี้ เธอลงจากรถและเข้ามาต่อว่าทันที: “เฉียวชิวเมิ่ง เธอเชื่อคำพูดของจังเซ่าเจี๋ย จนทําให้ญาติพี่น้องต้องสูญเสียทรัพย์สินหลายสิบล้าน และยังนําภาระใหญ่มาสู่บริษัทด้วย!”

“เธอ ยังเหมาะที่จะเป็นประธานบริษัทอยู่อีกไหม?”

“ถ้าเธอไม่มีปัญญาก็รีบสละตำแหน่งซะ อย่าทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้”

เหล่าบรรดาญาติๆเมื่อได้ยินคำพูดของเฉียวชิงอวี่ ก็เริ่มหันไปซุบซิบนินทากัน แสดงท่าทางว่าเฉียวชิวเมิ่งนั้นไม่เหมาะสมที่จะดำรงตำแหน่งประธานบริษัท ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียเงินจำนวนมาก

เฉียวชิวเมิ่งมีสีหน้าที่รู้สึกผิด เธอก็ไม่คาดคิดว่าจู่ๆจังกรุ๊ปจะหอบเอาเงินหนีหายไป……

“เฉียวชิวเมิ่ง ถ้าวันนี้เธอไม่เอาเงินมาคืนพวกเรา ตำแหน่งประธานบริษัทก็ไม่เหมาะที่จะเป็นของเธออีกต่อไป!” บรรดาญาติๆต่างตะโกนเสียงดังขึ้น

เฉียวกั๋วเทาก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน เงินนั้นถูกจังกรุ๊ปหอบหนีไปก็จริง แต่ทุกคนกลับมาบีบบังคับเอาจากเฉียวชิวเมิ่ง เขาก็ไม่สามารถหาข้อแก้ตัวที่ดีได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็สูญเสียเงินให้กับจังกรุ๊ปเช่นกันและตอนนี้พวกเขาไม่สามารถจ่ายให้ญาติเหล่านี้ได้จริงๆ

ร่องรอยของความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉียวชิงอวี่ ตราบใดที่เฉียวชิวเมิ่งไม่สามารถหาเงินมาชดเชยญาติพี่น้องได้ เธอก็สามารถขับไล่เฉียวชิวเมิ่งออกจากตําแหน่งประธานบริษัท แล้วเข้ารับตําแหน่งแทน! รวมไปถึงการขับไล่ครอบครัวของเฉียวชิวเมิ่งออกจากคณะกรรมการบริหารของเฉียวกรุ๊ปก็ไม่ใช่ปัญหา

“ฉัน……” เฉียวชิวเมิ่งกัดฟันแน่นแล้วเอ่ยปากขึ้น “ฉันไม่มีเงิน……”