บทที่ 590 เกลือเป็นหนอน

“เขาไม่ได้กำลังเล็งฉันอยู่เหรอ?”

หลังจากได้ยินสิ่งที่อวี้เสี่ยวหลงพูด ซุนอิ่งซูตกใจรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

อวี้เสี่ยวหลงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดมากไปกว่านี้ พูดเพียงว่า: “ตอนนี้เรื่องนี้จบลงแล้ว ฉันยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของคุณ ฉันขอตัวก่อน”

ซุนอิ่งซูอยากให้เธออยู่ก่อน แต่เธอปฏิเสธที่จะอยู่

ก่อนออกเดินทาง เธอได้ทำสัญลักษณ์มือให้ฉีเติ่งเสียน ซึ่งอาจหมายความว่าสามารถติดต่อเธอทางโทรศัพท์ได้ตลอดเวลาหากมีอะไรเกิดขึ้น

“คุณซุน ฉันช่วยชีวิตคุณไว้! แต่ทัศนคติของคุณที่มีต่อคนที่ช่วยชีวิตนั่นแหละคือปัญหาใหญ่!” ฉีเติ่งเสียนมองไปที่ซุนอิ่งซู แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันทำไม?” ซุนอิ่งซูถามอย่างรู้เท่าทัน

เธอเกลียดฉีเติ่งเสียนมาก รับของขวัญแต่ไม่ได้ทำอะไร เขาคิดแต่ทำตัวเจ้าชู้ไปวันๆ จะมีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นได้ยังไง

ตอนนี้ความคิดเห็นของประชาชนในโคกูรยอ ได้ผลักฮันเฉินจวินแห่งไท่อีเทควันโดเข้าสู่ใจกลางของวังวน ฉีเติ่งเสียนผู้กระทำผิดที่เอาชนะหยานตงสวีจะถูกคนของไท่อีเทควันโดเกลียดชัง

ซุนอิ่งซูรักษามารยาท เชิญให้ฉีเติ่งเสียนนั่งลง จากนั้นให้ภู่ซิงซ่านนำกาแฟมาต้อนรับเขา

ภู่ซิงซ่านเกลียดฉีเติ่งเสียนมาก แต่ต้องเชื่อฟังคำสั่งของซุนอิ่งซู จึงทำได้เพียงไปที่ห้องครัวเพื่อบดเมล็ดกาแฟเท่านั้น

ผู้หญิงที่สวยผู้ดีอย่างซุนอิ่งซู ไม่ดื่มกาแฟสำเร็จรูป ทุกครั้งที่เธอดื่มกาแฟ จะต้องเป็นกาแฟบดสดๆ เท่านั้น

“คุณซุน คุณสร้างข่าวนี้ในโคกูรยอ แม้ว่าคุณจะไม่ได้พูดถึงฉัน แต่คุณผลักไท่อี เทควันโด ลงไปในวังวน ฮันเฉิงจวินจะกลับมาสร้างปัญหาให้ฉันหรือเปล่า?” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยใบหน้าเข้ม

“คุณฉี ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร! เราเพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้ ฉันไปมีโอกาสหลอกคุณได้ยังไง คุณทำให้ใครขุ่นเคืองเองหรือเปล่า?” ซุนอิ่งซูพูดเบา ๆ

ในขณะที่เธอกำลังพูด เธอเหลือบไปเห็นฉีเติ่งเสียนที่ยังคงสวมนาฬิกา Rolex ที่เธอมอบให้เขาบนข้อมือ เธอยิ้มเยาะอยู่ในใจ ของของแม่จะได้มาฟรี ๆ ง่าย ๆ ได้อย่างไร!

ฉีเติ่งเสียน ยัยประหลาดคนนี้ จะต้องชดใช้ให้ถึงที่สุด!

แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะสนใจไท่อี เทควันโดมาก แต่เขาไม่มีเหตุผลที่จะต่อสู้กับฮันเฉิงจวิน ยอดฝีมือที่ดีที่สุดของโคกูรยอโดยไม่มีเหตุผล

หากฮันเฉิงจวินพ่ายแพ้ต่อเขา ซุนอิ่งซูจะใช้โอกาสนี้สร้างปัญหา ทำลายชื่อเสียงของฮันเฉิงจวิน เมื่อถึงเวลานั้นฮันเฉิงจวินคงจะอับอายเกินกว่าจะอยู่กับกองโล่ในมือ

ภู่ซิงซ่านวางกาแฟสองถ้วยลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “คุณหญิง เชิญ”

ฉีเติ่งเสียนมองไปด้านข้างแล้วพูดว่า “คุณจะไม่สุภาพกับฉันหน่อยเหรอ?”

ภู่ซิงซานกระตุกมุมปากแล้วพูดว่า: “คุณฉี เชิญ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม: “เชิญคุณก่อน!”

ภู่ซิงซ่านพูดอย่างเย็นชา: “คุณจะดื่มไหม?”

ซุนอิ่งซูหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา กำลังจะดื่ม แต่ฉีเติ่งเสียนเอื้อมมือไปหยุดเธอ

“ให้คุณภู่ดื่มก่อน” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดด้วยสีหน้าไม่สนใจ

ภู่ซิงซ่านมีสีหน้าเปลี่ยนไปและพูดว่า: “คุณฉี หมายความว่ายังไง กลัวว่าฉันจะวางยาพิษในกาแฟงั้นเหรอ? หากฉันจะวางยาพิษในกาแฟ ก็วางเพื่อจะฆ่าคุณเท่านั้น!”

ทันใดนั้น ซุนอิ่งซูหันไปมองภู่ซิงซ่าน นึกถึงคำเตือนของอวี้เสี่ยวหลงที่เพิ่งบอกว่ามีคนเกลือเป็นหนอนอยู่ใกล้ตัวเธอ

และการแสดงท่าทีของภู่ซิงซ่านทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!

“คุณภู่ จิบก่อนสิ” ซุนอิ่งซูจึงพูดขึ้นเบา ๆ

ใบหน้าของภู่ซิงซ่านเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ก่อนจะพูดว่า: “คุณหญิง คุณคงไม่ได้เชื่อเรื่องไร้สาระที่ผู้ชายคนนี้พูดใช่ไหม?”