บทที่ 604 สิ้นมโนธรรม

ฉีเติ่งเสียนลงมือรุนแรงมาก ทำให้หยางกวนกวนกลัวมาก

อีกคนก็ตกใจมากเช่นกันจนหน้าซีดลง ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ร่างกายก็เริ่มสั่นระริก

ฉีเติ่งเสียนหันหน้ากลับมา แววตาที่มีเจตนาฆ่าของเขาค่อยๆลดลง แต่กี๊ยังคงเหมือนปีศาจ ทำให้คนที่มองเห็นก็เกิดความกลัว

“พวกนายเอาโลงศพหยางจื้อ ไปไว้ที่ไหนห้ะ？พูดความจริงกับฉัน！”ฉีเติ่งเสียนยืดแขนออกมาคว้าคอเสื้อคนนี้ พูดขรึมๆ

ผู้ชายคนนี้ร่างกายนับว่าแข็งแกรงเช่นกัน สูงประมาณ180ได้กล้ามเนื้อตามร่างกายตะปุ่มตะป่ำ แต่เมื่ออยู่หน้าฉีเติ่งเสียน ก็เปราะบางและอ่อนแอเหมือนกับไก่ตัวหนึ่ง ไม่มีความกล้าแม้แต่คิดจะตอบโต้

พวกของเขา พึ่งถูกแค่ข้อศอกเดียวฟาดบินไปไกลกว่าหลายสิบเมตร ยังชนทะลุต้นไม้ คนก็ตายค่าที่ไปแล้ว นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ชายคนนี้หวาดกลัวจนเป็นไอ้โง่แล้ว เพียงมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอย่างมึนๆและว่างเปล่า

จนกระทั่งฉีเติ่งเสียนตบเขาที่ปากใหญ่ๆจนเนื้อและเลือดไหลเลือนราง ตอนนี้เองที่ฉันพึ่งตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด

“ฉันพูด ฉันพูด ฉันจะพูดแล้ว！ ” เขารีบพูดไม่ชัดอย่างลุกลี้ลุกลน ฉี่ราดเป้ากางเกงแล้ว

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่เขาด้วยความสุขุมเอ่ย ：“เอาไปไว้ที่ไหน？”

ชายคนนี้ตัวสั่นงันงกตอบ：“มันถูกเผาไปแล้ว หลังจากนั้นก็กลายเป็นขี้เถ้า…”

ในหัวของหยางกวนกวนเกิดเสียง วึ้ง โกรธมากจนแทบจะเป็นลมทันที ตระกูลหยางคนนี้ ยังทำได้ลงคอจริงๆ！

“ถ้าอย่างงั้นนายก็ไปตายได้เลย ”ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วพูด ยกมือขึ้นดูแลมืออย่างดี เสียง ปัง ดังขึ้น ชายคนนี้มีหลุมใหญ่ที่หลัง ที่หน้าอกเว้าลึกลงเป็นหลม แล้วล้มลงพื้น

หลังจากที่ล้มลงกับพื้น ตอนแรกหายใจไม่ออก หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็กระตุก ต่อมามีเลือดออกจากช่องทั้งเจ็ด

แค่หมัดเดียว ทำให้หัวใจของเขาแตกสลายโดยตรง！

หยางกวนกวนสูดหายใจเข้าลึกๆกล่าว：“ฉันกับคนของตระกูลหยางพวกนี้ ถึงตายก็เข้ากันไม่ได้ ฉันจะต้องเอาความยุติธรรมของพ่อฉันจากการตายคืนมา！”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวด้วยความจริงจังเอ่ย： “ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันจะสนับสนุนเอง แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไร จะต้องคิดให้รอบคอบก่อน คิดมันอย่างจริงจัง อย่าปล่อยให้ความโกรธครอบงำได้！”

หยางกวนกวนตอบ：“ฉันจะไม่โกรธได้ยังไงกันล่ะ？”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จำหัวเราะพร้อมกับส่ายหัวเอ่ย：“ใช่สิ จะไม่โกรธได้ไง？ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงจะโกรธ ไม่แน่ว่าตอนนี้ฉันอาจจะไปฆ่ามันทิ้งทั้งหมดแล้ว”

ความตั้งใจเดิมคืออยากจะมาที่นี่เพื่อการไหว้พ่อของเธอที่จากไปหลายปี ใครจะไปรู้ ตระกูลหยางทำแบบนี้ได้อย่างไม่ปราณี ขุดหลุมศพเอง หักกระดูกเป็นฝุ่นผง

มันอยากสำหรับเขาที่จะจินตนาการ โลกใบนี้มันมีการไร้น้ำใจแบบนี้อยู่ และมีมนุษย์ที่สันดานเสียแบบนี้！

“ติงติงติง——”

ชายที่พึ่งถูกฉีเติ่งเสียนสังหารด้วยหมัดเดียวกระเป๋าของเขามีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หยางกวนกวนก้มลงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรอีกครั้งหลังจากเห็นบันทึกการโทร

“คุณทำสิ่งที่ฉันขอให้คุณสองคนทำเสร็จแล้วหรือยัง？พรุ่งนี้ลูกพี่ต้องหมั้นแล้ว คุณทำงานแบบนี้แล้ว ซวยจริงๆ จำไว้ จัดการให้สะอาดเรียบร้อย หาเลือดดำของสุนัขอีกอ่างแล้วเทลงไปในหลุมศพของเจ้าโง่นั่น เผื่อว่าวันพรุ่งนี้ โชคร้ายจะไม่ได้มาสู่งานหมั้น ！”เสียงของหยางเฟยเฟยดังขึ้นมาจากลำโพง

“ฉันได้ยินมาว่าหยางกวนกวนผู้หญิงเลวคนนี้มาถึงเมืองโมตูแล้วหรอ ส่วนใหญ่คงหมกมุ่นไปกับสิทธิในการรับมรดก พวกคุณจำไว้กลับมาพร้อมกับรูปภาพของหลุมศพแล้วส่งให้ฉัน ดูแลเธอดีดี！”

“จะดีที่สุดถ้าเราฆ่าคนเลวนี้ได้ สามารถแบ่งเงินเพิ่มเติมกับพวกคุณได้”

เมื่อหยางกวนกวนได้ฟังเสียงของหยางเฟยเฟย ลักษณะท่าทางกลับเปลี่ยนสงบลงแล้ว

หยางเฟยเฟยเอ่ย：“เฮ้....พวกคุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรอกหรอ？เสียงจากคอ！”

หยางกวนกวนตอบ：“หยางเฟยเฟยหรอ ฉันได้ยินหมดแล้ว เธอสบายใจเถอะ ฉันจะไปคิดบัญชีกับเธอ！”