บทที่ 63 เซี่ยงอวิ๋น

ในงานเลี้ยงมื้อค่ำที่ถูกจัดขึ้นโดยเซี่ยงกรุ๊ป หลินว่านชิวนักแสดงหญิงแนวหน้าสุดฮอตของวงการที่ได้จับมือทำงานร่วมกับเซี่ยงกรุ๊ป ถูกฉีเติ่งเสียนตบหน้า

การตบหน้าครั้งนี้เสียงดังไม่น้อยกว่าพายุฝนฟ้าคะนอง

ทุกคนต่างพากันตกใจเมื่อเห็นฉากนี้ พวกเขาตกตะลึงและพูดไม่ออก

หลี่อวิ๋นหว่านก็หน้าชาไปตามๆกัน เธอพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กลืนความโกรธของตัวเองลงไป

“เห้ย ไม่กลัวตายหรือไงถึงได้กล้าทำแบบนั้น!”

“ถ้าคุณเซี่ยงมา ไอ้หนุ่มนี่ต้องตายแน่ๆ”

“กล้าทำร้ายคุณหลิน? เซี่ยงกรุ๊ปต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่ สมาคมการค้ามังกรดำก็คงไม่ปล่อยเขาไว้เช่นกัน”

น้ำเสียงที่ต่างคนพูดขึ้นมาเหมือนเป็นเรื่องตลกร้าย สถานะของหลินว่านชิวถูกจัดวางไว้ที่นี่

ฉีเติ่งเสียนเป็นเพียงผู้คุมเรือนจําที่ไร้พลัง ที่มีแค่เฉียวกรุ๊ปสนับสนุนอยู่ กล้าที่จะอาละวาดได้ขนาดนี้เลย?

ใครพูดไม่เข้าหูก็ลงมือจัดการ

หลินว่านชิวจับหน้าของตัวเอง ก่อนจะพูดด้วยความโกรธว่า: “แกกล้าตบฉันเหรอ?”

“แกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้ว พ่อแม่ฉันยังไม่กล้าตบฉันแบบนี้เลย!”

“ฉันเป็นดาราแถวหน้าของวงการ แกกล้าตบฉัน ฉันจะทำให้ชื่อเสียงของแกป่นปี้และทำให้เฉียวกรุ๊ปต้องล้มละลาย!”

“ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับแกจะโชคร้ายเพราะความประมาทของแกเอง ฉันจะทำให้แกไม่สามารถใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ได้!”

หลังจากฟังคําพูดเหล่านี้ ฉีเติ่งเสียนก็เผยรอยยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดว่า : “แค่ตัวคุณเองก็ไม่สมควรได้รับมันจริงๆ!”

หลินว่านชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดโทรศัพท์ เธอพูดอย่างเศร้าๆ ว่า: “รองประธานเซี่ยง ฉันถูกคนในงานเลี้ยงของคุณทำร้าย คุณต้องมาทวงความยุติธรรมคืนให้ฉันนะ!”

“คุณหลินโทรหาเซียงหยุน รองประธานบริหาร เซี่ยงอวิ๋นที่เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆของคุณเซี่ยงและมีตําแหน่งสําคัญในบริษัท”

“ทุกคนรู้กันดีว่ารองประธานเซี่ยงเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณหลิน ผู้ซึ่งสนับสนุนคุณหลินเป็นอย่างเป็นทางการ”

“ใช่ คุณหลินเซ็นสัญญากับรองประธานเซี่ยง! ยิ่งกว่านั้น รองประธานเซี่ยงไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้”

“อืม……ฉันได้ยินมาว่าครั้งหนึ่งรองประธานเซี่ยงมีความขัดแย้งกับหัวหน้าถ่านหินจากเมืองซีจิ้น สุดท้ายหัวหน้าถ่านหินคนนั้นถึงกับต้องคลานขึ้นเครื่องบินกลับไป”

ทุกคนต่างเคยได้ยินถึงชื่อเสียงของเซี่ยงอวิ๋น เขาเป็นรองประธานบริหารของเซี่ยงกรุ๊ปและยังคงมีอํานาจมากในกรุ๊ปทั้งหมด

ยิ่งกว่านั้นเขาเป็นแฟนคลับของหลินว่านชิวและตามจีบเธออยู่ ถ้ามีใครทําให้เธอขุ่นเคืองก็ถือเป็นการยั่วยุเขาด้วย คนนั้นอาจจะตายได้!

“แย่แล้ว เซี่ยงอวิ๋นคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่ายๆ…...ฉันคิดว่าพวกเราควรหนีก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ!” หลี่อวิ๋นหว่านคว้าแขนเสื้อของฉีเติ่งเสียนมาแล้วกระซิบ

“จะรีบอะไร? คุณจะให้ผู้หญิงเลวคนนี้ตบคุณโดยเปล่าประโยชน์เหรอ?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบาย ๆ

“แต่เธอเรียกรองประธานเซี่ยงมาแล้ว…...” หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวอย่างมีความผิดเล็กน้อย

“รองประธานอะไร? ฉันเป็นถึงรองหัวหน้า!” ฉีเติ่งเสียนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

หลี่อวิ๋นหว่านพูดไม่ออก นายเป็นรองหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัย เทียบเท่าคนระดับเดียวกับรองประธานฝ่ายบริหารได้เลยเหรอ?

หลินว่านชิวพูดด้วยรอยยิ้มที่ดุร้ายว่า : “ตอนนี้นายอยากจะหนีไหม? พวกนายคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปมันดีแล้วใช่ไหม?”

“แต่ถึงแม้วันนี้นายจะหนีไปได้ พรุ่งนี้ก็หนีไม่รอด ก็เหมือนกับพระที่หนีจากวัดไม่ได้!”

“นายหนีได้ แต่เฉียวกรุ๊ปจะหนีได้ไหมนะ? ฉันจะทําให้เฉียวกรุ๊ปต้องล้มละลาย เพียงแค่ประโยคเดียว!”

ฉีเติ่งเสียนถามกลับ: “เธอโง่หรือเปล่า ใครบอกว่าฉันจะหนี? ฉันกําลังรอคนที่เธอเรียกมาจัดการฉันอยู่”

“ถ้าเธอสามารถให้คนมาเหยียบย่ำฉันจนตายได้ในวันนี้ เธอจะเอาฉันไปทำอะไรก็ได้”