บทที่ 656 รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

หลังจากที่หลงย่าหนานได้ฟังคำพูดของฉีเติ่งเสียน ก็ชะงักไปทันที

ฉีเติ่งเสียนกลับใช้สายตาชมเชยเธอ

นี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ถ้าหากเป็นหยางกวนกวนเมื่อก่อน บางทีเธออาจจะพูดคำพูดโง่ๆออกมา แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางพูด

หงเทียนตูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และพูด“ได้ เชิญตามสบาย!”

หยางกวนกวนพูดเสียงดังกับหลงย่าหนาน“ไป!”

เวลาที่หมุนตัวกลับ ก็ไม่กล้าสบตากับฉีเติ่งเสียน กลัวว่าน้ำตาจะไหลออกมา

“อย่าคิดว่าฉันเลวทราม นี้เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด”หงเทียนตูพูดกับฉีเติ่งเสียน เดินเข้ามาทางเขา

“ตามสบาย”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างผ่อนคลาย แต่นีาไม่ได้แสดงออกว่าเขาจะรอความตาย

หงเทียนตูก็พูด“นายคงเหนื่อยมากเถอะ?ร่างกายก็ไม่มีเรี่ยวแรง และหัวใจก็ได้รับความเสียหาย ฉันได้กลิ่นเลือดสด”

เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ฉีเติ่งเสียนรู้ นี้คือตัวเองมีสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตมากที่สุด!

เพียงแต่ ตอนนี้พูดได้ว่า ดูภายนอกเหมือนจะไม่มีวิธีเปลี่ยนแปลง

“นายก็รอให้เธอแก้แค้นแทนนายเถอะ”หงเทียนตูยิ้มและพูด

แต่วินาทีที่เขาเตรียมจะลงมือ ร่างกายของเขาก็ส่ายไปมา หลังจากนั้นก็ถอยไป

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้นมา เป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่เก็บเสียง เสียงจึงไม่ดัง

กระสุนตกลงบนเส้นทางของหงเทียนตู ทำให้เกิดกรวดและฝุ่นขึ้นมา

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่หงเทียนตูไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้นแล้ว และรีบเปลี่ยนตำแหน่งทันที

“ปัง!ปัง!ปัง!ปัง!”

เสียงยิงโจมตีดังขึ้นมาติดต่อกัน มาจากสามมุมที่อยู่คนละฝั่ง

ร่างกายของหงเทียนตูหมุนกะพริบไปบนพื้น นำร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่สามารถยิงถูกเขา

“นักแม่นปืนระดับสูงทั้งสามคนกำลังโจมตีฉัน หมอนี่ยังเตรียมทางหนีทีไล่แบบนี้?หรือว่า การเคลื่อนไหวของฉันถูกคนมองทะลุชัดเจนแล้ว!”หงเทียนตูแอบคิดในใจ

ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ มีนักแม่นปืนสามคนคอยปกป้องเขาอย่างลับๆ และยิ่ง สามคนนี้ร่วมมือส่งสัญญาณกัน เสียงปืนแทบจะดังไม่หยุด เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นนักยิงปืนที่มีฝีมือสูง!

“หรือว่าอวี้เสี่ยวหลงเตรียมไว้?น่าจะไม่ใช่ อย่างนั้น หลงย่าหนานก็ต้องรู้”ฉีเติ่งเสียนแอบคิดในใจ

เขายิ้มให้กับหงเทียนตู และนั่งลงบนพื้น

หงเทียนตูขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายใจ ทุกครั้งเวลาที่จะเข้าใกล้ฉีเติ่งเสียน ก็จะมีกระสุนปืนหยุดไว้ทุกเส้นทาง

ฝีมือการยิงปืนของทั้งสามคนแม่นมาก ถ้าหากไม่ใช่กังฟูของเขาระดับสูงสุด ก็ถูกยิงตายนานแล้ว

“นายพูดว่าฉันเลว นายก็ไม่ต่างกัน เตรียมการรัดกุมขนาดนี้!”หงเทียนตูหัวเราะเสียงดัง ร่างกายถอยไปอย่างรวดเร็ว

ทันในนั้น เขาก็พลิกตัว และหลบกระสุนปืน กะพริบไปที่ด้านหลังฝาผนังอย่างรวดเร็ว

นักยิงปืนทั้งสามคนก็แอบปกป้องฉีเติ่งเสียน เขาเป็นธรรมชาติที่จะลงมือฆ่าฉีเติ่งเสียนได้ยาก

และยิ่ง ถึงแม้ว่าฉีเติ่งเสียนกำลังทรุดลง แต่ว่ายังมีความแข็งแกร่งที่จะต่อสู้ได้

“เป็นไปอย่างที่คิด เทคโนโลยีจึงจะไร้คู่ต่อสู้ พลังของคนมีขีดจำกัด ไม่ว่ากังฟูจะสูงแค่ไหน ก็ต้องกลัวปืน กระสุนปืนถูกยิงออกมา นั่นก็แค่ช่องเล็กๆ”ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เขารู้สึกได้ว่า หงเทียนตูออกไปจากที่นี่แล้ว