บทที่ 664 หน้าอกสวย

การประลองสุนัขคู่สามนั้นต่อสู้กันอย่างดุเดือดมาก บูลด็อกตัวนั้นดุร้ายมาก แต่ในขณะที่สุนัขล่าเนื้อพันธุ์ใหญ่ก็มีประสบการณ์มากกว่า

สุนัขทั้งสองต่อสู้กันนานกว่าสิบนาทีก่อนที่จะจบลง บูลด็อกตัวนั้นเต็มไปด้วยเลือดทั่วตัวและในที่สุดมันก็กัดสุนัขล่าเนื้อตัวใหญ่จนตาย

ฉินถางหู่หัวใจแทบจะร่วงไปถึงตาตุ่ม การประลองครั้งนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายจริงๆ เมื่อกี้บูลด็อกเกือบจะแพ้อยู่แล้ว

สุนัขล่าเนื้อพันธุ์ใหญ่ฉลาดมาก บูลด็อกเกือบติดกับดักแต่โชคดีที่บูลด็อกฝ่ากลอุบายทั้งหมดได้ มันมีพละกําลังและดุร้ายมาก สุดท้ายก็สามารถโค่นสุนัขล่าเนื้อพันธุ์ใหญ่ได้สำเร็จ

“มันก็ยังคงโหดร้ายน่าดู” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ฉินถางหู่มองเขาอย่างแปลกประหลาดและรู้สึกเพียงว่าการถอนหายใจปลอมๆ เพราะในสายตาของเธอฉีเติ่งเสียนเป็นวีรบุรุษที่สังหาร เขาจะถอนหายใจเพื่อชีวิตของสุนัขสองตัวได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม ถ้าจิงถ่งอยู่ที่นี่เขาคงอาจจะเข้าใจอารมณ์ของฉีเติ่งเสียนได้ดี

“คุณหนูฉิน คุณผู้ชายครับ คุณนายสามของเราต้องการเชิญคุณสองคนไปพูดคุยด้วยครับ” บริกรคนหนึ่งมาหาพวกเขาสองคนและกล่าวด้วยความเคารพ

“ทําไมเงินถึงยังไม่เข้าบัญชีอีกล่ะ?” ฉีเติ่งเสียนกลับยิ้มและพูดว่า “ฉันเดาว่าคุณนายสามคงไม่สามารถจ่ายเงินได้ เลยคิดจะเล่นไพ่สันติภาพงั้นเหรอ? เธอไม่ว่างไม่ใช่เหรอ?”

บริกรพูดว่า: “คุณผู้ชายครับ ผมเป็นแค่บริกรตัวเล็กๆ ขอคุณอย่าได้ทำให้ผมลำบากใจเลย เรื่องพวกนี้ผมไม่สามารถให้คำตอบคุณได้ครับ!”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดกับฉินถางหู่ว่า: “ไปพบกับคุณนายสามที่มีชื่อเสียงคนนี้กันเถอะ”

เหล่านักพนันต่างอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย เมื่อเห็นว่าฉีเติ่งเสียนและฉินถางหู่ได้ถูกรับเชิญให้ออกไป

หลังจากการตายของเหวินหย่งฟู ทักษะของฉินถางหู่ถูกทําลายลง 70% ถึง 80% ซึ่งไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อน เธอกล้าไปที่ประลานลองสุนัขของตระกูลเจิ้งเพื่อทวงหนี้จากคุณนายสาม ในสายตาของพวกเขามันเป็นเพียงวิธีที่จะห่าตัวตายเท่านั้น!

แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะร่ำรวยมากพอ แต่พวกเขาก็คิดว่าผู้ชายคนนี้ตายไปแล้ว เพราะนี่คืออาณาเขตของตระกูลเจิ้ง!

ตระกูลเจิ้งเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองโมตู เป็นตระกูลใหญ่ที่สามารถต่อสู้กับตระกูลหยางและตระกูลเสวี่ยได้! ยิ่งไปกว่านั้น คุณนายสามอย่างจ้าวมั่นเอ๋อร์ก็ไม่ใช่คนที่จะมายั่วยุกันได้ง่ายๆ

“ฉันกลัวว่าเธอจะเล่นตุกติกกับเรา…...”ฉินถางหู่พูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยน้ําเสียงเบา

“เหอะ จะเล่นตุกติกกับฉันใช่ไหม?!” ฉีเติ่งเสียนตะลึงแล้วยิ้มอย่างเคร่งขรึม

ฉินถางหู่ตกตะลึง

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ลองเล่นตุกติกกับฉันดูสิ ฉันจะระเบิดมันให้ดู ไม่ว่าจะหน้าไหนก็ไม่สามารถรอดไปได้!”

ฉินถางหู่มองเขาอย่างตกตะลึง: “…...”

ฉีเติ่งเสียนกระแอมและพูดเบาๆ ว่า: “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะเล่นตุกติกกับพวกเรา”

ปกติแล้วฉินถางหู่มักจะไม่ค่อยได้เล่นอินเทอร์เน็ต เธอจึงไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ฉีเติ่งเสียนถึงได้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ดูก็รู้ว่าเธอไม่รู้จักแพนโกลินที่มีชื่อเสียงนะ”ฉีเติ่งเสียนตอบด้วยความเยาะเย้ย

“…...” ฉินถางหู่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนจริงๆ

ขณะที่ฉินถางหู่ยังกำลังคิดว่าใครคือ “แพนโกลิน”และสามารถทําให้ฉีเติ่งเสียนพูดถึงได้ ทั้งสองถูกเชิญตัวไปยังห้อ

โถง

จ้าวมั่นเอ๋อร์นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวตรงกลางห้องโถงพร้อมกับบุหรี่ผู้หญิงในมือ เธอกำลังพ่นควันออกมาเต็มใบหน้าที่สวยงามของเธอ กระโปรงยาวสีแดง ขาเรียวยาวถูกห่อด้วยผ้าไหมสีดําลายลูกไม้ และรองเท้าส้นสูงสีแดงเข้มคู่หนึ่งที่เท้าของเธอ

ถ้าเป็นฉีเติ่งเสียนเมื่อก่อน ก็คงจะอดจ้องมองให้นานกว่านี้ไม่ได้ แต่เขาเคยชินกับความชั่วร้ายกับเฉินหยู ตอนนี้พูดได้แค่ว่า “เฉยๆ”

“สวัสดีคุณนายสาม” หลังจากเห็นจ้าวมั่นเอ๋อร์ ฉินถางหู่พยักหน้าเพื่อทักทายอย่างสุภาพ

จ้าวมั่นเอ๋อร์ยิ้มและพูดว่า: “คุณหนูฉิน เธอมาหาฉันหลายครั้ง แต่ฉันไม่มีเวลาออกไปเจอเธอเลย ต้องขอโทษจริงๆ วันนี้ฉันมีเวลาว่างก็มาเจอกันสักหน่อย!”

ฉินถางหู่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นไร้สาระ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการจ่ายเงินให้