บทที่ 672 การต่อสู้ชั้นสูง

นั่งเรือยอร์ชจากท่าเรือเล็กทางฝั่งเอ้อร์อวี๋จุ่ยโดยการทวนกระแสน้ำ ประมาณหนึ่งชั่วโมงเรือก็จอดเทียบฝั่ง

ภายใต้คําสั่งของอวี้เสี่ยวหลง ให้ทุกคนเข้าไปในภูเขาลึก

ตลอดการเดินทางมานั้นราบรื่นมาก ไม่พบสิ่งผิดปกติหรือกีดขวางใด ๆ

“ทางเดินต่อไปนี้ ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ” อวี้เสี่ยวหลงพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า “ตระกูลจ้าวต้องส่งคนมาช่วยเฉินเลี่ยอย่างแน่นอน และพวกมันก็น่าจะรู้เส้นทางการอพยพ ดังนั้นจะต้องมีการซุ่มโจมตีระหว่างทางแน่ๆ”

“นี่มันเป็นเกมเหรอ? พวกมันเปิดทางให้เราสามารถช่วยเหลือเฉินเลี่ยได้ง่ายขึ้น แต่จริงๆ แล้วพวกเขาต้องการฆ่าเราระหว่างทางที่พาหลบหนี”ฉีเติ่งเสียนถามอย่างครุ่นคิด

“เรื่องนี้ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันรู้แค่เพียงว่าต้องทำงานให้สำเร็จ” อวี้เสี่ยวหลงตอบกลับ ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปขยับหมวกนิรภัยของตัวเอง “ระวังตัวด้วย กำลังจะขึ้นเขาแล้ว”

“เธอดูคล่องแคล่วมาก” ฉีเติ่งเสียนยิ้มออกมา

เขาดูเหมือนจะสบายๆผ่อนคลาย แต่อันที่จริงแล้วดวงตาและการได้ยินของเขาวิ่งไปสุดขีด ดวงตาของเขากําลังกวาดไปรอบๆ และหูของเขาสั่นเป็นครั้งคราว เขากำลังตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

หลังจากเดินทางไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง เฉินเลี่ยนั้นดูเหนื่อยล้ามากจนหายใจแทบไม่ออก แต่โชคดีที่เขาชอบออกกําลังกาย และรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาสําคัญสําหรับเขาที่จะสามารถรอดพ้นจากอันตรายได้ เขาจึงกัดฟันและอดทนเดินต่อไป

ร่างกายอ้วนท้วมของคนฆ่าสัตว์เริ่มคล่องแคล่วมากขึ้นในเวลานี้ เขาพูดเสียงต่ำว่า: “รองหัวหน้าใหญ่ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!”

ฉีเติ่งเสียนพูด : “อย่าพูดมาก”

เมื่อเดินตรงไปข้างหน้าก็ยิ่งลึกเข้าไปในป่าทึบ ภูมิประเทศกลับค่อนข้างราบเรียบ ที่นี่แม้แต่แสงจันทร์ยังทะลุรอดผ่านมาได้ยาก

“ปัง！”

ในขณะนั้นเองทันทีที่เกิดเสียงดังเปลวไฟแห่งการส่องสว่างก็ลอยขึ้นสู่อากาศ และสภาพแวดล้อมก็สว่างไสวในทันที ท้องฟ้าในตอนกลางคืนเหมือนดวงอาทิตย์เป็นวงกลม!

อวี้เสี่ยวหลงขยับหมวกนิรภัยของตัวเธอ ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า: “มาแล้ว!”

ในเวลานั้น เธอพูดเป็นภาษาต่างประเทศและสําเนียงของเธอเริ่มแปลก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการให้คนอื่นจําเสียงของเธอได้

นี่คือสิ่งที่ทุกคนตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อถึงเวลาต่อสู้เราควรสื่อสารเป็นภาษาต่างประเทศเพื่อหลีกเลี่ยงการทิ้งเบาะแสใดๆ

ร่างของหลายคนภายใต้เปลวเพลิงนี้ดูละเอียดอ่อนและไม่มีที่หลบซ่อน!

ในขณะนั้นฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกน่าขนลุก น้ําดีถูกหลั่งออกมาอย่างรวดเร็วและโดปามีนก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ทั้งรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นมาก

ความรู้สึกวิกฤตที่รุนแรงปกคลุมพวกเขาในทันที!

โดยเฉพาะเฉินเลี่ยนั้นรู้สึกว่าชีวิตตัวเองนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้าย ราวกับว่าเขาสามารถถูกฆ่าได้ตลอดเวลา

“ตึก！”

จู่ๆฉีเติ่งเสียนก็ยื่นมือออกไปคว้าคอปกหลังของเสื้อกั๊กกันกระสุนของเฉินเลี่ย ยกเขาขึ้นเหมือนไก่และเหวี่ยงไปทางซ้าย

อวี้เสี่ยวหลงก็ไม่ลังเล เธอหมอบร่างกายต่ำลงและพุ่งหลบไปทางขวา

ปฏิกิริยาและความเร็วของคนฆ่าสัตว์ ปีศาจราตรี และผีพยาบาทก็รวดเร็วมากเช่นกัน พวกเขาหลบหนีกันได้ทันเวลา

“บูม！”

ระเบิดมือตกลงมาในพื้นที่ที่พวกเขาอยู่ เผาไหม้กรวดและดินจํานวนมาก ทำให้เกิดควันฟุ้งกระจายแล้วมีคลื่นความร้อนหลังจากการระเบิด!

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนกระโดดหลบไกลออกไปเจ็ดถึงแปดเมตร เขาก็จับเฉินเลี่ยโยนออกไปโดยตรงเหมือนกับการขว้างจาน

ร่างของเฉินเลี่ยชนกับต้นไม้ใหญ่อย่างรุนแรง ซึ่งทําให้เขารู้สึกเวียนหัว ถ้าหากเขาไม่ได้ชุด…. เขาคงจะกระดูกแตกหักไปแล้ว