บทที่ 702 เดิมพันชีวิตได้ดำเนินแล้ว

"ถึงตานายแล้ว!" เย่จีสงพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยเสียงเย็นชา

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และส่งกระสุนให้เย่จีสงให้เขาโหลด

เย่จีสงบรรจุกระสุนสองนัดไว้ในระยะห่างที่สุด ซึ่งวิธีนี้จะทำให้แยกแยะด้วยเสียงยากขึ้น

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า "การกระทําลับหลังเหล่านี้ไม่จําเป็นเลย เพราะฉันคิดว่าโชคของนายจได้ไม่นานหรอก"

เย่จีสงพูดว่า "โชคของนายก็ไม่แน่ว่าจะดีไปถึงไหนหรอกมั้ง?"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ฉันไม่ได้พึ่งพาโชคนะ แต่ใช้ความสามารถต่างหาก"

เย่จีสงเริ่มหมุนลํากล้อง ท่าทางของเขาเดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า ทําให้แรงเสียดทานของลํากล้องแตกต่างกันทุกครั้ง และเสียงที่เปล่งออกมาก็แยกแยะยาก

ฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจฟังเลยและพูดว่า "หยุด"

เย่จีสงหยุดแล้วยื่นปืนให้ฉีเติ่งเสียน

"นายมีโอกาสหนึ่งส่วนสามที่จะตาย ตอนนี้คิดดูว่าจะยอมแพ้ได้นะ" เย่จีสงพูดอย่างเย็นชา

สิ่งที่ทุกคนเห็นในเมื่อกี้มีแต่ความเก๋ของเขาที่ลั่นไกปืนออกอย่างเด็ดขาด แต่ไม่รู้ว่าวินาทีนั้นเขาได้ลังเลสับสนทางใจมานับไม่ถ้วน

เสื้อเชิ้ตใต้สูทของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แรงกดดันทางจิตใจที่ได้รับนั้นมากกว่าที่คนนอกคิด

ไม่มีใครที่จะไม่กลัวความตาย

แต่ฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะเป็นข้อยกเว้น

เขารับปืนมา จ่อที่ขมับของตัวเองแล้วลั่นไก

ทุกคนต่างปิดตาอีกครั้ง แต่ไม่ได้ยินเสียงปืน ถึงจะวางมือลงอีกครั้ง

"ทําไมผู้ชายคนนี้ถึงโชคดีขนาดนี้ ทําไมยังไม่ตายสักทีล่ะ?!" เจียงซานไห่อิจฉาตาร้อนไปหมด คนต่อไป ก็ถึงคราวของเย่จีสงแล้ว

ครั้งนี้เย่จีสงจะใช้กระสุนสามนัด!

ลํากล้องของปืนพกนี้บรรจุกระสุนได้เพียงหกนัดเท่านั้น หลังจากบรรจุสามนัดแล้ว ก็มีโอกาสโดนห้าสิบเปอร์เซ็นต์

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเบาๆและพูดกับเย่จีสงว่า "นายดูสิ นี่ก็คือความสามารถ หวังว่าโชคของนายจะเพียงพอสําหรับผ่านนัดที่ห้าไปได้นะ"

เย่จีสงกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "มาเถอะ!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ส่งกระสุนนัดหนึ่งบนโต๊ะให้ฉีเติ่งเสี่ยน

ฉีเติ่งเสียนก็ยัดเข้าไปในลํากล้องปืน แล้วยกปืนขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันจะเริ่มหมุนแล้วนะ นายฟังให้ดีล่ะ!"

เย่จีสงหลับตา หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "เริ่ม"

นิ้วของฉีเติ่งเสียน ดึงลํากล้อง ความเร็วในการหมุนไม่รีบไม่ช้า สงบเหมือนไม่มีอะไร ลํากล้องหมุนไปมา ส่งเสียงที่คนนอกฟังไม่ออกเลยว่ามันต่างกันตรงไหน

แม้ว่าเย่จีสงจะหลับตา แต่ขนตาของเขาก็สั่นอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกว่าความคิดของเขาเริ่มสับสนแล้ว

ความกดดันจากกระสุนสามนัด มันมากเกินไป!

เพราะหากไม่ทันระวัง ก็มีโอกาสครึ่งหนึ่งที่จะโดนและตาย!

หน้าผากของเย่จีสงเริ่มเหงื่อออกแล้ว ฝ่ามือและฝ่าเท้าเต็มไปด้วยเหงื่อ อารมณ์ที่ตึงเครียดค่อยๆควบคุมไม่ได้

ฝูงชนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดในเวลานี้ แม้กระทั่งการหายใจก็ช้าลง กลัวว่าเสียงของตัวเองจะส่งผลกระทบต่อชีวิตการพนันของทั้งสอง

เจียงชิงเย่ว์ก็เครียดมากเช่นกัน เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องจะดำเนินมาถึงขั้นนี้ น่าตื่นเต้นเกินไป

"หยุด!"

เย่จีสงพูดเสียงดัง

ฉีเติ่งเสียนหยุดแล้วพูดว่า "นายตะโกนให้หยุดไม่ใช่เวลาจริงๆ ฟังผิดไปหรือเปล่า?"

เย่จีสงหน้าตึงและพูดว่า "เอามาให้ฉัน!"

ฉีเติ่งเสียนยื่นปืนให้เขา

เย่จีสงถือปืนพก และยกขึ้นอย่างช้าๆ

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า "เดี๋ยวตายนะ!"

นิ้วมือของเย่จสงแข็งทื่อทันที ปากกระบอกปืนจ่อที่ขมับของตัวเองเหงื่อออกเต็มไปหมด หน้าผากของเขามีเส้นเอ็นโผล่ขึ้นและเด้งไม่หยุด

แม้จะต้องเผชิญกับการพนันหลายร้อยล้านหรือแม้กระทั่งพันล้าน เขาก็สามารถไม่แสดงอาการใดๆได้ แต่ในขณะนี้เขาไม่สามารถสงบลงได้อีกต่อไป!