บทที่ 707 ในที่สุดก็พบ

อวี้เสี่ยวหลงยังคงดื้อรั้นเช่นเคย ซึ่งมันทำให้ฉีเติ่งเสียนไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

เขาจึงขยิบตาให้คนฆ่าสัตว์

คนฆ่าสัตว์เข้าใจได้ทันที เขาใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาที่ฉีเติ่งเสียนดึงดูดความสนใจอวี้เสี่ยวหลง และคว้าปืนที่อยู่ตรงเอวอวี้เสี่ยวหลง จากนั้นกดปลายกระบอกปืนลงบนหลังอวี้เสี่ยวหลงทันที

"จะทำอะไร!"

คนของอวี้เสี่ยวหลงตะโกนเสียงดัง พวกเขาชักปืนออกมาทีละคนแล้วเล็งเป้าไปที่คนฆ่าสัตว์กับฉีเติ้งเสียน

ทันใดนั้นสีหน้าของอวี้เสี่ยวหลงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาพูดขึ้นมาว่า: "ฉีเติ่งเสียน จะทำอะไรงั้นหรอ นายให้คนของนายถือปืนเพื่อสู้กับฉันงั้นหรอ?"

คนฆ่าสัตว์ยิ้มและพูดว่า: "นายพลอวี้ ผมต้องขออภัย แต่นี้เป็นคำสั่งของรองหัวหน้า ผมต้องปฏิบัติตาม!"

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้น: "อย่าดื้อรั้นให้มาก ฉันไม่ได้อยากทำร้ายคุณ แต่ฉันทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ"

อวี้เสี่ยวหลงตอบกลับ: "คุณไม่รู้หรอว่าเรื่องนี้มีความสำคัญยังไง? ในเวลานี้คุณยังจะแสดงอำนาจอยู่อีกหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนพูดออกมาอย่างสบายๆ: "แล้วยังไง ตอนนี้ฉันกับหงเทียนตู เราต้องต่อสู้กัน และคุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามายุ่ง! ใครก็ตามที่เข้ามายุ่งวุ่นวายถือว่าเป็นศัตรูของฉันทั้งสิ้น"

คนของอวี้เสี่ยวหลงต่างมองหน้ากัน คิดว่าฉีเติ่งเสียนบ้าไปแล้ว!

เขาต้องการท้าทายคนอย่างหงเทียนตูจริงๆอย่างนั้นหรือ?

“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้?” อวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้ออกไป

“มีเพียงการต่อสู้กับปรมาจารย์เท่านั้น ที่จะทำให้เราสามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้ และฉันยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้า”ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดออกมา

อวี้เสี่ยวหลงมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา และพูดว่า"เอาล่ะ ฉันให้สัญญากับคุณ ว่าฉันจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย และจะไม่ปล่อยให้ใครเข้าไปรบกวนคุณด้วย!"

ฉีเติ่งเสียนได้ยินก็พึงพอใจและพูดขึ้นว่า: "วางปืนลง"

คนฆ่าสัตว์เอาปืนออกและชูมือขึ้น กล่าวออกมาอย่างนอบน้อม "ฉันต้องขออภัย!"

อวี้เสี่ยวหลงหยิบปืนแล้วยัดใส่กลับเข้าไปที่เข็มขัดของเธออย่างไม่แยแสและพูดออกมาว่า: "ฉันหวังว่ามันจะเป็นอย่างที่คุณพูด คุณสามารถฆ่าเขาได้ และเขาก็สามารถหยิบยื่นความตายให้คุณได้เช่นกัน"

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดออกมาว่า: "ว่าแต่ เราก็คุยกันมาพักหนึ่งแล้ว ยังไม่มีใครเห็นหงเทียนตูเลย คุณแน่ใจหรอว่าเขาอยู่ที่นี้"

“ฉันสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ที่นี้ ฉันเองคิดว่าตัวเขาก็สัมผัสถึงฉันได้เช่นกัน” ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

อวี้เสี่ยวหลงยังคงเงียบ จากนั้นโบกมือแล้วพูดว่า "เอาเลย ป้องกันที่นี้ให้แน่นหนา อย่าปล่อยให้หงเทียนตูหลบหนีไปได้!"

"รับทราบ!"

ทุกคนรับคำสั่งและแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตน

คุณนายเหอกลับมาแล้ว แต่เหอเหล่ยไม่ได้กลับมาด้วย เพราะถูกฝ่ายการเมืองเรียกตัวกลับไปให้ทำงานล่วงเวลา

หลังจากกลับมาถึงบ้าน คุณนายเหอนั่งบนโซฟาด้วยอาการเหน็ดเหนื่อย จากนั้นมีมือใหญ่ยื่นมาจากด้านหลังอย่างเงียบๆ และคล้องคอเธอไว้อย่างหลวมๆ

คุณนายเหอหลับตาแล้วพูดว่า: "คุณนี่ เริ่มกล้าหาญมากขึ้นทุกวันแล้วนะ คุณไม่กลัวว่าเขาจะกลับมาพร้อมฉันหรอ ถึงได้กล้ามารอฉันอยู่ที่นี้!"

หงเทียนตูยิ้มและพูดว่า "คุณไม่มีทางปล่อยให้เขากลับมาด้วยหรอก เพราะคุณรู้ว่าผมรอคุณอยู่ที่นี้"

คุณนายเหอจับมือหงเทียนตูแล้วพูดว่า "คุณช่วยหยุดฆ่าคนได้ไหม... ไม่กี่วันมานี้ ฉันได้ยินข่าวจากเหล่าเหอว่าผู้ถูกฆ่าตายเป็นจำนวนมาก ฉันกลัวเหลือเกิน"

หงเทียนตูกล่าวว่า: "พวกเขาทรยศผมก่อน ทำไมผมถึงจะฆ่าเขาไม่ได้? ส่วยเหอเหล่ย ผมจะไม่ปล่อยเขาไป และเเน่นอนว่า ผมจะเก็บเขาไว้เป็นคนสุดท้าย ให้เขาได้รู้ว่าผมรักและถนุถนอมคุณมากแค่ไหน!"

คุณนายเหอยิ้มกริ่มออกมา: "คุณนี่ นิสัยไม่ดีเลยนะ!"

หงเทียนตูเผยรอยยิ้มและพูดออกมาว่า: "อย่ากังวลไปเลย หลังจากที่ผมจัดการเรื่องราวทั้งหมดและจัดการเหอเหล่ยแล้ว ผมจะพาคุณไปต่างประเทศ เราจะไปพิชิตต่างประเทศด้วยกัน และผมจะทำให้คุณเป็นดั่งราชินี!"

คุณนายเหอฮัมเพลงอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า "ฉันจะรอ"

เมื่อหงเทียนตูกำลังจะก้าวออกไป เขาก็ต้องหยุดชะงักทันที

คุณนายเหออดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ: "เกิดอะไรขึ้น?"

หงเทียนตูชักมือออกแล้วพูดว่า "ผมไม่คิดว่าเขาจะหาผมเจอจริงๆ... ผมไม่คิดว่าจะมีใครหาผมเจอด้วยซ้ำ"