บทที่ 723 สตูดิโอของเจียงชิงเยว่

หลังผ่านไปไม่นาน ฉี่เติ่งเสียนก็มาถึงสตูดิโอของเจียงชิงเยว่

สตูดีโอนี้เช่ามา อยู่ในเมืองโมตู ค่าเช่าแต่ละเดือนก็ไมน้อยเลย

ตอนนี้ เจียงชิงเยว่กำลังคัดแยกกกลุ่มถาพนางแบบ เมื่อเห็นฉี่เติ่งเสียน ปิดไฟล์งานลงรวกๆ กล่าว"คุณไม่ติดต่อฉัน ฉันเกือบจะลืมคุณอยู่แล้ว"

ฉี่เติ่งเสียนกล่าวอย่างตะลึง"คงเป็นครั้งแรกกที่คุณถูกผู้ชายไล่ลงจากรถ ภาพจำคงจะชัดเจนมากเลยใช่มั้ยล่ะ?"

เมื่อเจียงชิงเยว่ได้ยินคำนี้ อดไม่ได้ที่จะผงะ แล้วกัดฟันแน่ ผู้ชายไร้ยางอายนี่ ยังมีหน้าทักเรื่องนี้?

หลังจากฉี่เติ่งเสียนพูดจบ ก็มีความเสียใจเล็กน้อย โรคควบคุมด้านอารมณ์ต่ำของฉันกำเริบอีกแล้ว อาจเป็นเพราะช่วงนี้ว่างเกินไป......

รองหัวหน้าของเราได้ปลูกฝังเป็นผู้ชายที่มีความฉลดทางด้านอารมณ์สูงแล้ว ต้องเป็นเพราะร่างกายไม่ค่อยสบาย เป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมึนมากจนพูดจาแบบบนั้นได้

เจียงชิงเยว่ยืนขึ้น กล่าว"ไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่า!"

"อา ถุงน่องสีดำ......"เจียงชิงเยว่ที่สูงหนึ่งเมตรแปดสิบนี้ ใส่กระโปรงรัดสะโพกกับถุงน่องสีดำ การ ความร้ายกาจนั้น มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

เจียงชิงเยว่อดไม่ได้ที่จะทำเสียงเย็น กล่าวเหยียด"สวยใช่มั้ย?หากคุณใส่ใจฉันมากกว่านี้ บางทีอนาคตฉันอาจจะให้คุณสัมผัสก็ได้"

เธอพูดด้วยการเยาะเย้ย ความหมายนั้นง่ายมาก-- คุณจะไม่มีวันได้ใช้ความคิดแบบนั้น

แม้ว่าฉี่เติ่งเสียนมีความไม่พอใจมาก แต่เจียงชิงเยว่ถือว่ามีมารยาทมาก เริ่มจากการเทน้ำร้อนให้ จากนั้นก็ชงกาแฟหลานซาที่ตัวเองไม่ค่อยจะกล้าดื่ม และนำขนมสองอย่างมาต้อนรับ

ฉี่เติ่งเสียนเห็นว่าเธอให้การต้อนรับ รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เลว เทียบกับพ่อของเธอเจียงซานไห่แล้วดีกว่าร้อนเท่า

"ครั้งก่อนเธอเคยพูดเรื่องแม่เธอกับฉัน"ฉี่เติ่งเสียนกล่าวนิ่งๆ

"เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณ?คุณก็ช่วยอะไรไม่ได้！ถ้าคุณมีเงิน ฉันอาจจะขอยืมเงินกับคุณ"เจียงชิงเยว่ถอนหายใจ กล่าว

"คุณดูสตูดิโอของฉันสิ......แท้จริงแล้วธุรกิจก็ไม่เลว นางแบบของเรางานยุ่งทุกวัน"

"แต่กำไรก็ไม่มาก ค่าเชา ค่าน้ำ ค่าไฟเยอะแยะมากมาย ยังต้องจ้างช่างภาพแพงกว่าอีก......"

"ทุกเดือน สามารถเก็บเงินให้แม่ได้เป็นแสนก็ดีมากแล้ว เเต่ด้านรื่นเอ๋อร์ม่านคุณก็รู้ใช่มั้ย กำลังซื้อของเงินสกุลเอ้าหลัวปาและสกุลหวากั๋วไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย"

"......"

"......"

ฉี่เติ่งเสียนมองดูเจียงชิงเยว่ ตะลึง ผู้หญิงคนนี้ดูแล้วเย็นชามาก แท้จริงแล้ว เหมือนจะเป็นคนช่างพูด?!

ยังไงซะครั้งก่อนบนรถจิ๊ป เจียงชิงเยว่ก็พูดไม่หยุดอยู่ข้างๆ ครั้งนั้นเขากำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ ส่วนมากก็ฟังเข้าไปแค่เพียงครึ้งเดียว

จู่ๆเจียงชิงเยว่เคาะโต๊ะอย่างไม่พอใจ กล่าว"นี่นี่นี่ สกุลฉี่ คุณไม่ได้ฟังฉันอยู่เหรอ?"

ฉี่เติ่งเสียนยกกาแฟขึ้นดื่ม แล้วยิ้ม กล่าว"ได้ฟังอยู่ แต่ว่า คำพูดของฉันเธอได้ฟังหรืเปล่า?ฉันบอกเธอก่อนที่จะมา ได้รับเงนก้อนใหญ่จากพ่อของเธอ พอดีที่จะแบ่งงให้เธอได้นิดหน่อย มากพอที่จะจ่ายค่าทุกอย่างให้แม่เธอได้"

เจียงชิงเยว่กล่าว"ล้อเล่นให้น้อยหน่อย คุณจัมีปัญญาได้เงินจากเขาได้ยังไงกัน์คนแบบนั้น อย่างกับไก่เหล็กตัวผู้......"

ฉี่เติ่งเสียนกล่าว"ฉันขายของบางอย่างให้กับเขา ได้มาสองพันล้าน ฉันให้เธอหนึ่งร้อยล้าน แกปัญหากลืไม่เข้าคายไม่ออกได้เป็นไง?"

"พุ่ง!"

ในเวลานี้ เลขาผ่านทางที่ได้ยินคำพูดของฉี่เติ่งเสียน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง

ของอะไรขายได้ตั้งสองพันล้าน?อีกอย่างเปิดปากมาก็แบ่งให้คนอื่นหนึ่งร้อยล้าน มีใคขี้โม้ได้ขนาดนี้อีกเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นคนรวยหรือไง!