บทที่ 739 หยุดกะทันหัน

ทุกคนสัมผัสได้ถึงลมกระโชกแรงพัดผ่านเข้ามาในลานต่อสู้ ลมถูกยกขึ้นรอบๆ ตัวหลิวจงเหยียนซุ่ยโดยฉีเติ่งเสียน

จังหวะที่แตกสลายของหลิวจงเหยียนซุ่ย ทําให้ฝีเท้าที่น่ากลัวของฉีเติ่งเสียนรวดเร็วมากทุกการเคลื่อนไหวหลายอย่างดูเหมือนจะเร่งรีบไปหมด

“หัวใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ!”

หลิวจงเหยียนซุ่ยใช้กลยุทธ์อีกครั้ง แขนของเขาเหมือนมีดพุ่งลงไปราวกับจะหยุดแม่น้ําที่ปั่นป่วน

ในขณะที่กําปั้นกําลังจะแตกออก ฉีเติ่งเสียนก็หยุดกะทันหัน เขากำลังรอคอยสิ่งที่จะเกิดต่อไป

ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาอยู่ที่เอวทั้งสองข้าง ในขณะนี้ จู่ๆ ทั้งตัวของเขาก็สั่นสะท้าน!

หัว ไหล่ มือ ร่างกาย ขา เท้า เคลื่อนไหวไปทุกที่ เหมือนต้นไม้ที่ปลิวไปตามลมแรงจนใบไม้สั่น!

ต้นไม้อยากจะหยุดเคลื่อนไหวแต่ลมกลับพัดไม่หยุด!

หลิวจงเหยียนซุ่ยอยากจะสงบลง แต่ฉีเติ่งเสียนนั้นกลับเคลื่อนไหวดั่งลมที่พัดใบของต้นไม้ใหญ่ซึ่งทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์

ฝ่ามือของเขาถูกยกขึ้นจากเอวของเขาและเงียบไปครู่หนึ่งในอากาศมันระเบิดเป็นเสียงฟ้าร้อง!

“ระเบิดจินตาน!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หยางกวนกวนก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับตัวเอง

นี่คือกลยุทธ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของฉีเติ่งเสียน “ระเบิดจินตาน” ที่สร้างขึ้นมา ซึ่งจะใช้เป็นพิเศษเพื่อปรับปรุงพลังที่โดดเด่นของพลังการชกมวย แม้ว่าความสามารถในการระเบิดจะไม่ดีเท่า “พลังงูเหลือมพ่นตาน” แต่ก็น่ากลัวมากและจะไม่มีผลอะไรร้ายแรงตามมา

ฝ่ามือทั้งสองของฉีเติ่งเสียนถูกยกขึ้นกลางอากาศ และนิ้วของเขาเรียงกันหนาใหญ่ ฝ่ามือทั้งหมดดูเหมือนพัดลมสีแดงขนาดใหญ่!

“แย่แล้ว!” หลิวจงเหยียนซุ่ยอดไม่ได้ที่จะอุทาน

ฝ่ามือของฉีเติ่งเสียนทุบลงเข้าที่แขนของหลิวจงเหยียนซุ่ยที่เอาขึ้นมาป้องใบหน้าและแก้มของเขาอย่างเสียงดัง

ฝ่ามือที่สองกําลังจะลงมาอีกครั้ง ฝ่ามือนี้เกรงว่ามันอาจจะทำให้สมองถูกทุบตีจนระเบิดออกมาได้

แต่ในช่วงเวลาวิกฤติอย่างนี้ ก็มีเสียง “โปรดเมตตา” ดังมาจากประตู

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ และมือของเขาก็ชะงักโดยไม่รู้ตัว

หลิวจงเหยียนซุ่ยก็ตกตะลึงเช่นกัน นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะต่อสู้กลับ แต่เขาไม่ทำเขาเลือกที่จะถอย

เขารู้สึกได้ว่าแขนที่โดนถูกตบนั้นร้อนเหมือนไฟ เขาหยิบแขนเสื้อขึ้นมาดู ลายฝ่ามือหนาปกคลุมแขนทั้งสองข้างและการตีก็เหมือนถูกไฟลวก ผิวนั้นกลายเป็นสีแดงมาก

“เธอทําอะไร อยากตายเหรอ?” หยางกวนกวนหันศีรษะและคํารามใส่คนที่ตะโกนว่า “โปรดเมตตา”

ถ้าหลิวจงเหยียนซุ่ยใช้โอกาสเมื่อกี้ต่อสู้กลับ แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะบอกว่าไม่แพ้อย่างแน่นอน แต่สถานการณ์นั้นคงจะไม่ดีขึ้นมากนัก

อย่างไรก็ตามหลิวจงเหยียนซุ่ยสง่างามจริงๆ เขาละทิ้งโอกาสที่จะต่อสู้กลับและเลือกที่จะถอยไปเอง

การถอยของเขายังหมายความได้อีกว่า เขาได้ยอมรับความพ่ายแพ้นี้แล้ว

ส่วนคนที่ตะโกนห้ามฉีเติ่งเสียนนั้นกลับเป็นคนที่คิดไม่ถึง นั่นก็คือจ้างหงหนี

หลิวจงเหยียนซุ่ยพยักหน้าเล็กน้อยให้จ้าวหงหนีและพูดว่า: “คุณหนูจ้าว มาได้อย่างไง?”

จ้าวหงหนีค่อยๆ เดินเข้าไปและยิ้มให้ฉีเติ่งเสียนพร้อมกับพูดว่า : “ฝ่ามือทั้งสองนั้นน่าสนใจมาก ดูเหมือนว่านายเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? นายอยากจะแลกเปลี่ยนความเห็นกับพี่สาวของฉันหน่อยไหม!”

ฉีเติ่งเสียนเหลือบตามองบนให้กับเธอ นั่นมันคือคำพูดของคนเหรอ?

“ถ้าฉันไม่มา นายคงถูกฆ่าตายไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว!”จ้าวหงหนีมองไปที่หลิวจงเหยียนซุ่ยและพูดด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

“คุณหนูจ้าวอย่าพูดไร้สาระ เมื่อกี้ยังไม่รู้แพ้รู้ชนะกันเลย!” ซางฉวนจิงหวู่นั้นพูดอย่างปากแข็ง