บทที่ 749 คนที่ช่างบริสุทธิ์

อวี้เสี่ยวหลงเชิญแขกมารับประทานอาหารค่ำและเธอก็มอบไวน์เป็นของขวัญพิเศษด้วย

ลู่จ้านหลงคนนี้ช่างดื่มเก่งจริงๆเลย ไวน์สองแก้วมาเสิร์ฟเริ่มดื่มก็เหมือนกับคอแห้ง ราวกับการดื่มเบียร์ เมื่อเขามองไปที่ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะรู่สึกหนังศรีษะชา

“พี่ฉี ถ้าคุณไม่รังเกียจ ภายหลังเรียกผมว่าพี่เถอะครับ แล้วผมจะเรียกคุณว่าพี่เช่นกัน! ถ้าคุณมีเรื่องอะไร ขอแค่พูด ผมจะช่วยคุณ!” ลู่จ้านหลงดื่มจนหน้าแดงและ คอของเขาเริ่มหนาขึ้น

“เอาล่ะ โอเค พี่ลู่ภายหลังจากนี้โปรดปกป้องผมให้มากกว่านี้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

อวี้เสี่ยวหลงส่ายหัวแล้วพูดว่า "เหลาลู่ อย่าเป็นพี่ชายของคนแบบนี้ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณจะถูกขายเมื่อไหร่"

เมื่อพูดประโยคนี้เห็นได้ชัดว่าฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนดีอะไรในสายตาของอวี้เสี่ยวหลง

หลังจากที่ลู่จ้านหลงดื่มไวน์เข้าไปสามขวดแล้ว ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงหลังจากดื่ม แต่จิตสำนึกความคิดของเขายังคงชัดเจนเป็นพิเศษ

“เหลาลู่ ในเมื่อคุณและเขาต่างก็ถูกใจกัน ทำไมไม่มาเข้าร่วมทำงานกับพวกเราดีกว่า” ในเวลานี้อวี้เสี่ยวหลงยื่นกิ่งมะกอกให้ลู่จ้านหลง

“ไม่” ลู่จ้านหลงส่ายหัว

หลงย่าหนานอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "นายพลลู่ ถ้าคุณต่อสู้คนเดียว สุดท้ายคุณก็อยู่คนเดียวเพียงลำพัง! ถ้าพวกเราต่อสู้ด้วยกัน มาทำให้เรื่องเกิดความยุติธรรมขึ้นมา มันไม่ดีเหรอ?"

ลู่จ้านหลงยิ้มและพูดว่า "ถ้าผมเข้าร่วมกับพวกคุณ กลุ่มอื่น ๆ จะมาดูถูกผม!"

อวี้เสี่ยวหลงพูดว่า "คุณสนใจเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

ลู่จ้านหลงพูดว่า "แน่นอนว่าผมไม่สนใจเรื่องนี้ นอกจากนี้ผมยังได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากท่านฟู่เหล่า"

"แต่... ผมไม่เข้าข้าง แน่นอนว่าผมย่อมมีเหตุผลส่วนตัวของผมด้วยเช่นกัน!"

“หากประเทศประสบปัญหาและจำเป็นต้องส่งคน กลุ่มของพวกคุณก็จะเข้ามาเกี่ยวข้อง อีกทั้งยังลิดรอนสิทธิ์ซึ่งกันและกัน ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเราจะต้องพูดคุยนานแค่ไหน!”

“คนที่ส่งผมมีความคิดเห็นเช่นเดียวกับคุณ คนที่ส่งคุณมาก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกับผม เมื่อทำไปเรื่อยๆ สามารถช่วยเหลือเแก้ปัญหาของประชาชน หลังจากนั้นก็ยังกลางเป็นสงคราม”

“ผมเพียงแค่อยากเป็นคนที่มีความต้องการอย่างหมดจด ในเมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายของคุณหรือฝ่ายของเขา พวกเขาจะเป็นคนแรกที่คิดถึงผมลู่จ้านหลง”

“ส่งผมออกไปเถอะ ทุกคนจะได้ไม่มีใครมาคัดค้าน”

คำพูดของลู่จ้านหลง ทำให้ฉีเติ่งเสียนและหยางกวนกวนยืนตกตะลึง อีกทั้งยังยกนิ้วให้เขา

หลังจากที่อวี้เสี่ยวหลงได้ยินสิ่งที่ลู่จ้านหลงพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบ

ความจริงแล้วลู่จ้านหลงเป็นคนที่ยืนหยัดเมื่อเรื่องร้ายแรงที่ชายแดนและทุกคนก็ไม่คัดค้านเขา

"เมื่อพูดแบบนี้ก็ไม่ผิด แต่คุณก็รู้ด้วยว่าตัวเองได้รับการเลื่อนตําแหน่งจากท่านฟู่เหล่า และคุณยังใกล้ชิดกับพวกเราอยู่มาก ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ได้เข้าข้าง คนอื่นก็คงจะคิดว่าคุณยืนเคียงข้างแล้ว" อวี้เสี่ยวหลงพูด

“นั่นก็จริง แต่ไม่สำคัญหรอก...ความเข้าใจผิดเกิดขึ้นได้ทุก” ลู่จ้านหลงพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อเห็นว่าอวี้เสี่ยวหลงมาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในเมื่อลู่จ้านหลงต้องการเป็นคนบริสุทธิ์ ก็ปล่อยให้เขาบริสุทธิ์ต่อไป นอกจากนี้ สังคมนี้ก็ต้องการคนแบบเขาเช่นกัน

หลังจากรับประทานอาหารและดื่มเรียบร้อยแล้ว ฉีเติ่งเสียนและหยางกวนกวนได้ทำการแลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อกับ

ลู่จ้านหลง

ลู่จ้านหลงพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า "วันหลังผมจะเชิญคุณมารับประทานอาหารอีก คุณฆ่าหงเทียนตูจนตาย ผมชื่นชมคุณมาก อาหารมื้อนี้ คุณต้องแกะฟันออกรับประทานแล้วละ!"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะออกมาด้วยเสียงดังและพูดว่า "เอาล่ะ...ผมจะรอ!"

เมื่อเดินออกจากโรงแรม เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อายุไม่ถึงห้าขวบเห็นลู่จ้านหลงเข้าในชุดทหาร จึงยกมือขึ้นเพื่อทักทายเขา

สิ่งนี้ทำให้ลู่จ้านหลงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มจริงจังและยกมือขึ้นเพื่อทักทายกลับ

เมื่อเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เห็นเขานำของขวัญมาคืน เธอก็กระโดดขึ้นและจากไปอย่างมีความสุข

เมื่อฉีเติ่งเสียนเห็นเหตุการณ์เข้าก็อดไม่ได้ที่จะเคารพลู่จ้านหลงเพิ่มมากขึ้น

“ดูสิ ในประเทศนี้มีคนน่ารักมากมาย และพวกเขาก็ต้องการผมด้วย! คุณฟู่เหล่าเขาจะเข้าใจผมด้วย” ลู่จ้านหลงหันกลับมาแล้วยิ้มให้หยูเสี่ยวหลง