บทที่ 773 ญาติผู้พี่

จ้าวหงหนีเองก็ดูออกว่าสภาพร่างกายของอิเลียน่า จินวาไม่ค่อยดี เธอจึงวางหมากรุกในมือลง

“คุณอีวา คุณสนใจจะเป็นนักหมากรุกมืออาชีพไหม” จ้าวหงหนีถาม

“ลืมมันไปซะเถอะ ฉันไม่ค่อยชอบเอาเวลาที่มีไปศึกษาเรื่องหมากรุกเท่าไร” อิเลียน่า จินวาปฏิเสธตรงๆ

จ้าวหงหนีถอนหายใจ “น่าเสียดายจริงๆ นักหมากรุกที่มีพรสวรรค์แบบคุณหายากมากนะ! ฉันหวังว่าหลังจากนี้เราจะได้เล่นหมากรุกด้วยกันอีกบ่อยๆ”

อิเลียน่า จินวาพูดว่า “เล่นออนไลน์สิ ยังไงอินเทอร์เน็ตก็สะดวกอยู่แล้ว!”

ฉีเติ่งเสียนนั่งลงข้างๆ อิเลียน่า จินวาซึ่งอยู่ตรงข้ามกับจ้าวหงหนีและถามด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม “บุคลิกที่ปรากฏตัวในคาสิโนเมื่อคืน เป็นบุคลิกของจ้าวหงหนี ไม่ใช่จ้าวหงซิ่วใช่ไหม”

จ้าวหงหนีเหลือบมองฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “นายรู้ได้ยังไง”

ฉีเติ่งเสียนก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น่าจะเป็นเพราะว่าบุคลิกนี้ไม่ได้ออกมาหลายครั้งนัก ส่วนใหญ่จะเป็นบุคลิกหลักอย่างคุณ”

หลังจากได้ฟังสิ่งนี้ จ้าวหงหนีก็ใช้นิ้วลูบหมากรุกเบาๆ ก่อนจะพูดว่า “ถ้าคนๆ หนึ่งรู้ความลับมากเกินไป คนๆ นั้นจะอยู่ได้ไม่นาน!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า “จริงๆ ผมก็เข้าใจคุณนะ ในเมื่อสถานการณ์ของคุณมันซับซ้อนขนาดนี้และตระกูลจ้าวก็ทรงพลังขนาดนั้น บางครั้งหากคุณไม่แกล้งทำเป็นบุคลิกของจ้าวหงซิ่ว คุณก็อาจจะไม่ได้ทำเรื่องที่อยากทำ!”

จ้าวหงหนีมองฉีเติ่งเสียน แล้วหลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็พูดว่า “ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าแม่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นให้กำเนิดลูกชายที่ร้ายกาจแบบนี้ได้ยังไง”

ฉีเติ่งเสียนยกมุมปากและพูดว่า “คุณรู้จักแม่ของผม?”

จ้าวหงหนีตอบว่า “นายคิดว่าฉันให้เกียรติของซุนอิ่งซูขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าคุณป้า นายคงตายด้วยน้ำมือของพี่สาวฉันไปแล้ว!”

ฉีเติ่งเสียนประหลาดใจเล็กน้อย เขาพูดว่า “ผมไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ!”

จ้าวหงหนียิ้มและพูดว่า “คุณป้าเป็นคนดีมาก เธอปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนโยนเหมือนดั่งสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ฉันกับจ้าวหงซิ่วชอบเธอมาก ครูที่สอนพื้นฐานหมากรุกให้ฉันก็คือคุณป้านี่แหละ”

“ตอนนี้คุณป้าของคุณกำลังทุกข์ทรมานอยู่ในเมืองหลวง ทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดที่ไม่สามารถพบลูกชายและสามีได้! จะดีกว่าไหมถ้าคุณให้พี่สาวของคุณร่วมมือกับผม สู้กับเมืองหลวงและช่วยเธอออกมา!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความลิงโลด

จ้าวหงหนีชี้ไปที่ประตู

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยคำถาม

“ฉันว่านายควรออกไปได้แล้ว” จ้าวหงหนีพูดอย่างจริงจัง

“ถ้าไม่เต็มใจก็ช่างมันเถอะ...ไหนบอกว่าแม่ผมดีกับพวกคุณ แต่พวกคุณกลับไม่รู้จักบุญคุณ ไม่มีน้ำใจเลยจริงๆ!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

มุมปากของจ้าวหงหนีกระตุกเล็กน้อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ไร้ยางอายแบบนี้ เธอจะพูดอะไรได้อีก

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จ้าวหงหนีก็เตือนว่า “นายต้องระวังคนที่ชื่อจ้าวซวงหวงไว้ให้ดี เขาเป็นอาจารย์หมากรุกของฉัน เขาฝึกสมาธิด้วยการเลี่ยงวาจามาสิบสองปีแล้วและเขาก็ออกสมาธิมาเมื่อวานนี้”

ฉีเติ่งเสียนพูดนิ่งๆ ว่า “เขาจะฝึกสมาธิด้วยการเลี่ยงวาจาหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับผม!”

แต่จ้าวหงหนีกลับพูดว่า “ปกติแล้วคนผู้นี้จะไม่ปรากฏตัวง่ายๆ และคอยแก้ปัญหาสำคัญๆ ของตระกูลจ้าวอยู่หลังม่าน แต่ตอนนี้เขาแสดงตัวอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ดังนั้นนายควรระวังไว้”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า “ถ้าคุณไม่พอใจตระกูลจ้าวขนาดนี้ ทำไมไม่ร่วมมือกับผมล่ะ ผมจริงจังนะ!”

จ้าวหงหนีส่ายหัว “ความจริงที่ว่าฉันสามารถหักหลังตระกูลจ้าวได้ในฐานะของจ้าวหงหนีเป็นสิ่งที่ฉันพยายามที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้พี่สาวของฉันออกมา แต่ก็มีบางเรื่องที่ฉันควบคุมไม่ได้...เรื่องในเมืองหลวงแห่งนี้ ถ้านายอยากทำอะไรก็รีบทำเถอะ”

ฉีเติ่งเสียนมองเธอด้วยความจริงใจและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ญาติผู้พี่ คุณดีกับผมมาก!”

“ไปซะ!”

เมื่อจ้าวหงหนีได้ยินคำเรียกขานนี้ เธอก็ทำท่าเหมือนเห็นผีและดุเขาด้วยใบหน้าเย็นชา

“ญาติผู้พี่ แม่คงจะดีใจมากถ้าเห็นคุณไปเมืองหลวงกับผม” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าเรียกฉันแบบนั้นอีก ฉันจะฆ่านาย!” จ้าวหงหนียิ้มแยกเขี้ยวและฟันของเธอก็เปล่งประกายอย่างเย็นชา