บทที่ 775 ความกตัญญู

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้คาดหวังว่าความสัมพันธ์ของหยวนเทียนเฉิงกับตระกูลหยางจะดีขนาดนี้

“นายกหยวน คุณต้องคิดให้ถี่ถ้วน ในฐานะหลานสาวของผู้อาวุโสหยาง หยางกวนกวนควรได้เข้าไปจุดธูปเคารพเพื่อส่งดวงวิญญาณเขาในการเดินทางครั้งสุดท้าย” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างใจเย็น

“หลานสาวคนไหน มีหรือที่ตระกูลหยางของเราจะจำเธอไม่ได้!” หยางจิ้งพูดเยาะเย้ยเสียงดังสนั่น

สมาชิกในตระกูลหยางต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาทุกคนล้วนเป็นศัตรูกับหยางกวนกวน และไม่เต็มใจให้เธอเข้าไปในห้องไว้อาลัย

หากหยางกวนกวนไม่สามารถเข้าไปในห้องไว้อาลัยในวันนี้ได้ล่ะก็ ต่อให้เธอจะยังมีสิทธิ์รับส่วนแบ่งในมรดก เรื่องในวันนี้ก็จะเหมือนดาบที่ทิ่มแทงข้างหลังเธอไปตลอดชีวิต

หยวนเทียนเฉิงพูดกับฉีเติ่งเสียนอย่างเป็นกันเองว่า: "นายพลจัตวาฉี คุณได้ยินแล้วว่าตระกูลหยางไม่ยอมรับเรื่องนี้ และห้องไว้ทุกข์นี้ก็เป็นของตระกูลหยาง!"

“ผมในฐานะนายกของเมือง สิ่งที่ผมควรจะทำคือนำความสงบมาให้”

“ผมไม่อยากให้คุณมาสร้างความวุ่นวายเพราะเรื่องนี้”

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่หยวนเทียนเฉิงด้วยสีหน้าเย้ยหยัน หากเขาจำไม่ผิด ชื่อของชายคนนี้อยู่ในแฟลชไดรฟ์ของหงเทียนตู

แต่เอาเถอะ เขาไม่ได้จะมาพูดเรื่องนี้ในสถานที่เช่นนี้ อีกอย่างเรื่องนี้อวี้เสี่ยวหลงเป็นคนจัดการ ทุกอย่างที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์ เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทรกแซง

การเปิดเผยสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ควรรู้อย่างหุนหันพลันแล่น จะทำให้ศัตรูไหวตัวทัน และผลที่ตามมาจะยากต่อการจัดการ

“หยางกวนกวน ไปให้พ้น ที่นี้ไม่ต้อนรับคนอย่างแก!” หยางหยวนซานกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน

สีหน้าของหยางกวนกวนเปลี่ยนไป เธอตั้งใจที่จะโจมตี

แต่ไหล่ของเธอกลับถูกจับให้ชะงักโดยฉีเติ่งเสียน หยวนเทียนเฉิงอยู่ที่นี้ หากเธอลงมือ มันจะไม่ส่งผลดีอะไร และอาจจะทำให้ฉีเติ่งเสียนต้องปวดหัวกับสิ่งที่ต้องจัดการ

หยางกวนกวนกัดฟันและพูดออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ: "มันจบแล้วอย่างนั้นหรออ? ฉันไม่มีค่าพอที่จะจุดธูปและทำความเคารพปู่ของฉันเลยอย่างนั้นหรอ"

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นว่า: "ปล่อยไปก่อน เราทำได้เพียงเก็บไว้คิดบัญชีทีหลังเท่านั้น"

ทุกคนในตระกูลหยางแสดงสีหน้าเยาะเย้ยออกมาอย่างออกหน้าออกตา แน่นอนว่าพวกเขารู้สึกดีเป็นอย่างยิ่ง!

ครั้งสุดท้ายที่ฉีเติ่งเสียนและหยางกวนกวนอยู่ที่งานหมั้น หยางจิ้งและตระกูลหยางต่างต้องอับอายขายหน้า การได้ชำระแค้นในวันนี้ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองยิ่งนัก!

ในขณะนี้ มีรถจี๊ปสามคันขับมาจอดพร้อมเพรียงกัน!

ประตูของรถจี๊ปคันแรกเปิดออก ร่างที่สง่างามก้าวออกมาจากรถ เขาสวมเครื่องแบบกองทัพมังกรทมิฬแห่งประเทศจีน โดยมีดาวสีทองอยู่บนไหล่แต่ละข้าง และเหนือดาวนั้นมีมังกรสีทอง

คนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือลู่จ้านหลง!

ลู่จ้านหลงเงยหน้าขึ้น ปรับหมวกให้รับรูปหน้า ก้าวเท้าไปข้างหน้า ทหารคนอื่นที่ลงมาจากรถอีกสองคัน เดินอยู่ด้านหลังของเขา คอยติดตามและทำหน้าที่คุ้มกันอย่างใกล้ชิด

เมื่อผู้คนรอบตัวเห็นชายชาติทหารคนนี้ ต่างก็ต้องหลีกทางให้เขา

“นายพลลู่ คุณมาได้ยังไงกัน?” หลังจากที่หยวนเทียนเฉิงเห็นลู่จ้านหลง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขารีบตรงเข้ามาทักทายทันที

แม้ว่าลู่จ้านหลงจะมีดาวมังกรเพียงดวงเดียว แต่ชื่อเสียงของเขาเป็นที่ประจักร จนเขาเป็นหนึ่งในห้ามังกรแห่งประเทศจีน อำนาจบารมีและฐานะของเขาสูงส่ง ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนกล้าที่จะเพิกเฉยต่อเขาได้

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเห็นลู่จ้านหลง เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าเขาจะมา!

ลู่จ้านหลงพูดขึ้นอย่างใจเย็น: "ฉันได้ยินมาว่าปู่ของน้องสาวเสียชีวิตแล้ว ฉันก็เลยมาที่นี่ มีปัญหาอะไรไหม?"

หลังจากที่หยวนเทียนเฉิงได้ยิน คิ้วเขาก็ขมวดเป็นปมและไม่ได้ตอบสนองอะไรออกไป

“พี่ลู่” หยางกวนกวนตะโกนใส่หน้าลู่จ้านหลง “มาที่นี้ได้ยังไงกัน?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ปู่ของน้องสาวเสียชีวิต พี่ใหญ่อย่างฉัน ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ?” ลู่จ้านหลงยิ้มพร้อมกับพูดจาเสียงดัง

เสียงของเขาดังแจ่มแจ้ง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินชัดเจน!