บทที่ 787 การกลับมา

ซุน อิ่งซู เป็นบอสจักรพรรดิของนายทุนซ่านซิง ซึ่งนางเป็นคนที่เอาแต่ใจมาก ดังนั้น ฉี เติ่งเสียนเลยชอบทำให้นางโกรธ เขาก็รู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นท่าทางโกรธของนาง

แน่นอนว่านี่คือสาเหตุของการที่ซุน อิ่งซูไม่มีจรรยาบรรณการต่อสู้และจงใจยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเขากับไท่ยี่เทควันโด

อวี้ เสี่ยวหลงในทางกลับกัน นางเป็นคนไม่ยิ้มแย้มและจริงจังมาก สามารถวัดได้ไม่ว่าจะเป็นการกระทำและคำพูด อีกทั้ง นางยังมีใบหน้าที่จริงจัง น้อยมากที่จะได้เห็นนางยิ้มแย้มขึ้นมา

“ฮา...จ้าว ถู่หลงปล่อยพลังด้วยมีดสังหารมังกร…” อวี้ เสี่ยวหลงหัวเราะอย่างหนักจนปวดกล้ามเนื้อหน้าท้อง แต่ในที่สุดเขาก็สงบลง และให้ฉี เติ่งเสียนพูดว่า "วงแหวนแห่งความพินาศ" ซึ่งทำให้เขาหัวเราะ

ฉี เติ่งเสียน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หัวเราะหัวไห้ รู้สึกว่าเขาสามารถทำให้อวี้ เสี่ยวหลงหัวเราะได้ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นสิ่งที่เติมเต็มอย่างมาก

อวี้ เสี่ยวหลงลูบที่แก้มของตนเองแรงๆ รู้สึกว่าการยิ้มแบบนี้ ไม่ค่อยเข้ากับตัวเอง

หลังจากลูบและถูไปสักพักเขาก็หยุดหัวเราะในที่สุด

“ขอบคุณมากเลยนะ ฉันไม่ได้หัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว” อวี้ เสี่ยวหลงกล่าว

“ในเรื่องของศิลปะการต่อสู้ อารมณ์ความรู้สึกก็มีความสำคัญเช่นกัน อย่างที่พูด เจ้าไม่คิดหรอว่า เจ้าดูสวยมากเวลายิ้มหน่ะ?” ฉี เติ่งเสียนกางขาออก นั่งอยู่บนพื้น มือโอบไปที่หลังเพื่อรองรับร่างกายของนาง พูดอย่างเบาๆ

อวี้ เสี่ยวหลงนั่งขัดสมาธิแล้วพูดว่า "เอาล่ะ หยุดล้อเล่นเถอะ มาคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า"

เมื่อเห็น ฉี เติ่งเสียนกำลังจะเปิดปากพูด อวี้ เสี่ยวหลง ก็พูดขึ้นว่า "เขาไม่ได้ปล่อยพลังมีดสังหารมังกร ไม่ต้องถามเลย!"

"..." ฉี เติ่งเสียน กลอกตา เขาต้องการพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจ อวี้ เสี่ยวหลง ดันพูดแบบนี้ออกมาสะก่อน

อวี้ เสี่ยวหลงกล่าวว่า: "นี่คือรายชื่อที่เรากำลังเตรียมที่จะปิดกิจการ ลองดูสิ"

ฉี เติ่งเสียน เอื้อมมือไปหยิบอย่างเกียจคร้านและพูดว่า: "ไม่จำเป็นต้องอ่าน หากอ่านแล้วยังไงข้าก็ไม่พอใจอย่างแน่นอน และพวกเจ้าส่วนใหญ่จะไม่ฟังความคิดเห็นของข้า อ่านไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไร?”

อวี้ เสี่ยวหลงตกตะลึง ส่ายหัวแล้วพูดว่า: "ทุกอย่างต้องทำทีละขั้นตอน ท่านไม่สามารถอิ่มท้องได้ด้วยการกินเพียงคำเดียว จูหยวนจางมีหมัดเหล็กทรงพลังมาก ไม่น่าจะมาเป็นหนูใต้กำมือได้นะ?"

ฉี เติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม: "สิ่งที่เจ้าพูดก็สมเหตุสมผล ข้าก็รู้มาเหมือนกัน"

อวี้ เสี่ยวหลงรับรายชื่อเหล่านั้นขึ้นมา ทะว่า ฉี เติ่งเสียน ไม่อยากอ่าน ก็คงไม่จำเป็นต้องไปอ่านมันอีก

“แบบนี้สินะ ในที่สุดท่านก็เข้าใจอย่างทะลุปรุโปรงในตัวเองว่าในการต่อสู้จนตาย ไม่ว่ายังไง ท่านมักจะต้องการโอกาสหรือข้อมูลเชิงลึกเพื่อฝ่าฟันผ่านใช่ไหม?” อวี้ เสี่ยวหลงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา โดยตรง ตอนนี้เธอสามารถโน้มน้าวใจเขาให้มาสนใจในวิชามวยได้ในระดับนึง

“การต่อสู้จนตายมีจุดประสงค์คือการบีบขีดจำกัดของพลังงานทางกายภาพและอวัยวะ และที่สำคัญกว่านั้นคือการเข้าใจทุกหมัด” ฉี เติ่งเสียนกล่าวอย่างจริงจัง

“เจ้าต้องสัมผัสประสบการณ์การต่อสู้ทุกครั้ง และยังต้องค้นหาท่าที่จะทำให้ท่านเกิดแรงบันดาลใจ และเทคนิคการชกมวยที่ทำให้เคลื่อนไหวอย่างคล่องตัว”

"การนึกถึงสิ่งเหล่านี้จะปรับปรุงสภาพจิตใจของเจ้าและนำเจ้าเข้าถึงจิตวิญญาณแห่งการชกมวยมากขึ้น!"

ขณะที่ ฉี เติ่งเสียน พูด เขาก็เอียงศีรษะไปข้างหลังแล้วพูดว่า "เห็นพระเจ้า หมายถึงเทพเจ้าแห่งการชกมวย เทพเจ้าแห่งจิตวิญญาณ และเทพเจ้าแห่งร่างกาย"

“ข้ามักจะมองดูดวงดาว ข้าไม่ได้กลัว จริงๆ แล้วข้ารู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย”

อวี้ เสี่ยวหลงหลังกจากฟังก็สามารถบอกได้ว่าคำพูดของเขาค่อนข้างมีความหมาย ราวกับว่าเขากำลังอ่านจิตใจนางอยู่

นี่ทำให้นางไม่พอใจเล็กน้อย

“ดังนั้นข้าจึงได้พบกับเทพแห่งจิตวิญญาณ” ฉี เติ่งเสียนพูดเนิบๆ

“สำหรับเทพเจ้าในร่างกาย เจ้าต้องพึ่งพาประสบการณ์ของเจ้าเองเท่านั้น ทุกการไหลเวียนทุกส่วนของอวัยวะและการไหลเวียนของเลือด ความแข็งแกร่งของหมัดแต่ละครั้ง และการกางแขนออกของแต่ละท่านั้นจริงๆ ทั้งหมดนั่นคือสื่อสารกับเทพเจ้าในร่างกาย”

อวี้ เสี่ยวหลงตั้งใจฟังทุกสิ่งที่เขาพูดและถามว่า: "หง เทียนตู อยู่ห่างจากอาณาจักรนี้ไกลเพียงใด"

ฉี เติ่งเสียนกล่าว : "เขาอยู่ใกล้มาก แต่น่าเสียดายที่เขาต้องตายอยู่ในมือของข้าอยู่ดี"