บทที่ 813 ใครคือนายหางเสือ

เหยียนมู่หลงก็นั่งลงบนเก้าอี้เช่นกัน เขานั่งพิงพนักและไขว่ห้าง มองดูฉากนี้อย่างเบื่อหน่ายและไม่สนใจใดๆ

สำหรับเธอแล้วนั้น การเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้มันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก สิ่งเดียวที่เธอจะรู้สึกสนใจก็คือการที่เจียงซานไห่นั่งลงบนเก้าอี้นายหางเสือแล้วนั้น ฉีเติ่งเสียนจะไม่พอใจหรือไม่？

การที่เห็นทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์ ก็ยิ่งทำให้รอยยิ้มบนหน้าของเจียงซานไห่กว้างขึ้นไปอีก

ใจจริงเจียงชิงเยว์นั้นไม่ได้อยากทำเช่นนี้ ผู้ชายคนนี้ยอมแม้กระทั่งที่จะขายความเป็นมนุษย์เพื่อเก้าอี้ตัวนี้ แต่ท้ายที่สุดนั้นเขาจะยังประสบความสำเร็จได้จริงๆหรือ

การที่ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลนั้น ถึงจะเป็นทางเดียวที่จะประสบความสำเร็จหรือ？

เจียงชิงเยว์คิดว่ามันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“คุณเจียงได้ทำงานอย่างหนักและสร้างคุณูปการให้กับโมตูหลงเหมินมากมาย ตำแหน่งนายหางเสือก็ว่างมานาน คุณเจียงเองก็เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความรู้ความสามารถเหมาะสมแล้วที่จะมานั่งตำแหน่งนี้” หยางยี่ใช้ช่วงเวลานี้พูดขึ้นมาเสียงดัง

“ผมเห็นด้วยกับคุณหยาง！ตำแหน่งนายหางเสือนั้นจะต้องเป็นผู้ที่มีคุณธรรม ถ้าไม่ใช่คุณเจียงแล้วจะเป็นใคร” เสวี่ยเจินหัวเราะและพูดขึ้นมา

“ฉันจ้าวมั่นเอ๋อร์ในนามตัวแทนของตระกูลเจิ้ง ฉันสนับสนุนคุณเจียงอย่างเต็มที่ และหวังว่าในภายภาคหน้าตระกูลเจิ้งจะได้ร่วมงานอย่างใกล้ชิดกับโมตูหลงเหมิน และสร้างโมตูให้มีความเจริญและมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งขึ้น ！” จ้าวมั่นเอ๋อร์กล่าวขึ้นมาเสียงดัง

ตัวแทนจากสามตระกูลใหญ่พากันออกมาแสดงความคิดเห็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้มีน้ำหนักขึ้นอย่างมาก

หลังจากที่เจียงซานไห่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “ทุกคนล้วนแล้วแต่เห็นคุณค่าและให้การสนับสนุนผม แต่ว่าตำแหน่งนายหางเสือนั้นก็ว่างมานาน ทำให้การพัฒนาของโมตูหลงเหมินนั้นไม่ราบรื่นเป็นอย่างมาก อีกทั้งผมเองก็โชคดีที่ได้รับของของนายหางเสือของโมตูหลงเหมินอย่างช่วยไม่ได้ บางทีนี่อาจจะเป็นลิขิตของสวรรค์ก็ได้”

“มีทั้งลิขิตจากสวรรค์ มีทั้งการสนับสนุนจากทุกคน คุณเจียงคงยากที่จะปฏิเสธแล้วล่ะ”

“ตำแหน่งนายหางเสือนี้ คงหนีไม่พ้นที่จะเป็นคุณเจียงแล้ว ว่าไงล่ะ”

“ใครเห็นชอบ ใครไม่เห็นชอบ？！”

ทุกคนเริ่มพากันปรบมือและส่งเสียงเชียร์

ในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะมีคนลุกขึ้นมาคัดค้านอย่างแน่นอน ถ้าลุกขึ้นมาตอนนี้ก็ไม่เท่ากับเป็นการหักหน้าสามตระกลูใหญ่หรือ

ซ่งจือเหมยเริ่มที่จะนั่งไม่ติด เธอนั่งเขย่าขาขวาของตัวเองไม่หยุด

หลี่หยุนว่านกลับเพียงแค่ค่อยๆจับไปที่ขาของเธอ และกระซิบเบาๆ “แม่ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกครับ ท่านฉีผู้นี้ชอบที่จะเสนอหน้ามาตอนท้าย”

ซ่งจือเหมยไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ทำได้เพียงแค่สะกดอารมณ์กระวนกระวายของตัวเองเอาไว้

เหล่าลูกน้องของเจียงซานไห่ต่างพากันส่งเสียงเชียร์

ใบหน้าของเจียงซานไห่ในตอนนี้ยิ้มจนหุบไม่ลงแล้ว เขาอยากที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังๆ ไม่เสียแรงที่เขาวางแผนมาหลายปี สุดท้ายในวันนี้มันก็เป็นจริงแล้ว！

“ฉันคัดค้าน！”

เป็นคุณนายเหวินที่ลุกขึ้นพูดด้วยความเย็นชา

รอยยิ้มบนหน้าของเจียงซานไห่หยุดนิ่งทันที และหันกลับไปมองที่คุณนายเหวินด้วยความรู้สึกที่อยากจะฆ่าเธอเต็มทน

“ที่แท้ก็เป็นภรรยาของนายหางเสือคนเก่านั่นเอง ไม่รู้ว่าทำไมคุณนายถึงคัดค้านผม？มีตรงไหนที่ผมทำได้ไม่ดีหรือป่าว” เจียงซานไห่ถามขึ้น

การที่คุณนายเหวินลุกขึ้นมาต่อต้านเจียงซานไห่ ทำให้เกิดความฮือฮาขึ้น หลังจากที่เหวินหย่งฟูแห่งตระกูลเหวินเสียชีวิตนั้น ตระกูลเหวินก็ตกต่ำลงอย่างมาก แต่ในตอนนี้กลับลุกขึ้นมาต่อต้านกับเจียงซานไห่ นี่ไม่ถือเป็นการชักศึกเข้าบ้านหรือ

คุณนายเหวินตอบกลับอย่างใจเย็น “เพราะว่าที่จริงแล้วของของนายหางเสือในมือของคุณมันเป็นของปลอม！ ”

เจียงซานไห่ตกตลึงและพูดตอบอย่างเรียบๆ “ คุณนายเหวินเอาอะไรมาพูด อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ！”

คุณนายเหวินพูดตอบ “ฉันเห็นป้ายหยกของสามีที่ล่วงลับไปแล้วมาตลอด จะเข้าใจผิดไปได้ยังไง มีครั้งนึงที่เขาไม่ระวังและชนป้ายหยกเข้า ตรงกลางระหว่างคำว่าโมตูจะมีรอยแตกเล็กๆอยู่ ป้ายหยกของคุณมีหรือไม่！”

เจียงซานไห่มองดูป้ายหยกในมืออย่างละเอียด ก็ไม่เห็นรอยแตกนั้น จึงทำทำให้เขาขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกัน