บทที่ 822 ข้อหากบฏ

แม้ว่าเหยียนมู่หลงจะไม่ได้ออกคำสั่ง แต่การตัดสินของพวกเขาต้องถูกต้องแน่ หากพวกเขาไม่ยิงในเวลานี้ ก็เกรงว่าสองคนนั้นจะตายแน่นอน!

ร่างของฉีเติ่งเสียนล้มลงกับพื้นราวกับผี กระสุนเกือบทั้งหมดเล็งมาที่หัวของเขา

จากนั้นเขาก็เดินเหมือนแมงมุม โดยใช้มือกับเท้าเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน ด้วยความเร็วที่สุงมาก!

“นี่มันมนุษย์ต่างดาวหรือไงกัน?!”

ทหารที่เปิดฉากยิงตกตะลึงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเหมือนมนุษย์ต่างดาวในหนัง

ก่อนที่จรวดจะผ่านไปได้ครึ่งทางฉีเติ่งเสียนก็เข้ามาใกล้แล้ว เขาพลิกตัวและใช้ขาเพื่อทำการ “เตะกระต่าย” ทหารคนหนึ่งถูกโจมตีเข้าที่ช่องท้อง ลอยขึ้นไปในอากาศ และล้มลงบนหลังคาของรถ

ขณะที่ทหารอีกคนหนึ่งกำลังจะหันปืนมา ฉีเติ่งเสียนก็เตะข้อเท้าก่อนจะล้มลงกับพื้นทันทีพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

จริงๆแล้ว นักรบเหล่านี้ไม่ได้ยอดเยี่ยมเท่ากับทีมโอเมน ดังนั้นฉีเติ่งเสียนไม่จำเป็นต้องออกแรงโจมตีรุนแรงทุกครั้งเพื่อให้ได้ผลกระทบร้ายแรง

รูปแบบการป้องกันตัวของทหารถูกเปิดเผย ด้วยพลังตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวของ ฉีเติ่งเสียนทันทีที่ปลี่เข้าไปโดนต่อยเตะทันที เสียงกระดูกแตกดังขค้นต่อเนื่อง หลังจากนั้นไม่นาน คนเจ็ดหรือแปดคนก็นอนล้มลงกับพื้น

เขารู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน เดินถึงห้องด้านหลังแล้วเขากระแทกไหล่กับประตูสแตนเลส เสียงดังเพื่อให้ประตูให้เปิดออก

มีคนเห็นลู่จ้านหลงสวมกุญแจมือแบบอิเล็กทรอนิกส์นอนอยู่ในรถ ร่างกายของเขากระตุก ใบหน้าของเขาซีดเผือก

“พี่ลู่ ฉันมาช่วยแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม กระโดดเข้าไปในรถแล้วพาเขาออกไป

“น้องฉี ฉันทำร้ายคุณ... ฉันออกไปไม่ได้ ถ้าฉันจากไป น้องสาวของฉันจะต้องตายแน่!” ลู่จ้านหลงกัดฟัน พยุงตัวขึ้น พยายามแกะมือฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและพูดว่า “ผมได้ก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ไปแล้ว หากคุณไม่รีบไป สิ่งที่ผมทำไปนี่เท่ากับเปล่าประโยชน์หรือเปล่า?”

ลู่จ้านหลงกล่าวว่า: “ฉันไม่สามารถออกไปได้จริงๆ ไม่อย่างนั้น น้องสาวของฉันจะถูกพวกมันฆ่าตายแน่ น้องฉี อย่าทำถึงขนาดนี้เลย ไม่อย่างนั้น ฉันยอมฆ่าตัวตายดีกว่า!”

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ลู่จ้านหลงกล่าวว่า: “นายรีบเถอะ จุดประสงค์ของการจับกุมของพวกมันคือเพื่อบังคับให้นายลงมือ พี่ชายอย่างฉันต้องขอโทษนายด้วย!”

ฉีเติ่งเสียนมองเขาอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ผมไม่โทษคุณ... ผมจะหาเบาะแสของลู่หลิงหลิงให้เร็วที่สุดและช่วยเหลือเธอให้ได้”

ลู่จ้านหลงเม้มริมฝีปากแล้วพูดทั้งน้ำตา: “ขอบคุณน้องชาย!”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนพูดจบ เขาก็กระโดดลงจากรถ ทันทีที่ออกมา เขาเห็นฉู่อู๋เต้านั่งอยู่บนพื้นในขณะที่ห้อยหัวลง

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการเลือดออกภายในและต่อสู้จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะหมดแรงลงไป

จ้าวถูหลงเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า “นายพลจัตวาฉี อยากจะล้างแค้นแทนเพื่อนไหม? เขาถูกฉันฆ่าเองกับมือ”

ฉีเติ่งเสียนไม่ขยับเขยื้อน และร่างของเขาก็พุ่งไปทางข้างถนนราวกับสายฟ้า

ในเวลาเดียวกัน เสียงปืนก็ดังลั่นเข้ามา รุนแรงยิ่งกว่าการระเบิดครั้งก่อน!

มีคนกลุ่มใหญ่รีบวิ่งตามเข้าไปในคูน้ำข้างถนนแล้ว คูน้ำไม่กว้าง แต่กลับดูแคบไปสักหน่อย สามารถรองรับได้เฉพาะเด็กโตเท่านั้น

แต่ทันทีที่ฉีเติ่งเสียนออกไป ร่างกายของเขาได้หดกล้ามเนื้อกับกระดูกไปด้วย

“หึหึ วิ่งเร็วดีนิ!” จ้าวถูหลงหรี่ตาลงและเยาะเย้ย

เขารู้ดีว่าหากคนอย่างฉีเติ่งเสียนต้องการที่หลบหนี ก็ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้