บทที่ 825 หนานหยาง

คลื่นขนาดใหญ่ไม่สามารถทำให้ฉีเติ่งเสียนจมลงไปได้ และตอนนี้เขาอยู่บนเรือประมง

กัปตันเรือที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมมือกับฉีเติ่งเสียนกำลังถือไปป์อยู่ในปาก และพูดกับฉีเติ่งเสียน: “รองหัวหน้าใหญ่ สองสามวันมานี่คุณอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า?”

ฉีเติ่งเสียนหายใจออกช้าๆ และพูดว่า: “พี่ชายที่แสนดีของฉันถูกบังคับให้ต้องตาย ตอนนี้ฉันไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันทำได้เพียงรอข่าวในทะเล นายคิดว่าฉันจะรู้สึกดีหรือเปล่า?”

กัปตันรินเหล้ารัมหนึ่งแก้วให้ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า: “ด้วยพลังของรองหัวหน้าใหญ่สามารถตรงไปยังเมืองหลวง ลงมือสังหาร ไม่มีใครที่สามารถหยุดยั้งได้แน่”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว เขาทำสิ่งนั้นไม่ได้ แม้ว่าเขาจะอยากทำมันมากก็ตาม

เมื่อมีชีวิตคนถูกผูกมัดเอาไว้ด้วย ไม่สามารถทำตามที่ใจต้องการได้

ข่าวการเสียชีวิตของลู่จ้านหลงทำให้เขารู้สึกหนักใจมาหลายวัน และแม้แต่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยหนวดเคราดกครึ้ม

“ทำไมไม่ให้ฉันล่องเรือไปเล่นที่ประเทศเจี๋ยเผิงสักสองสามวัน? ร้านบริการมีไม่ซ้ำ พวกเขาจะต้องชอบรองหัวหน้าใหญ่อย่างแน่นอน เพราะคุณรวยมากแบบที่ผู้หญิงคนไหนเห็นก็ต้องชอบ?” กัปตันพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวข่าวจากตระกูลเฉินน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่สนใจ

กัปตันพูดว่า: “ถ้ามีเงินก็มีชีวิต ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกคุณคิดอะไร ที่มันซับซ้อนขนาดนี้ไปทำไม!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “นั่นคือความคิดของนาย”

กัปตันหัวเราะแล้วพูดว่า: “ฉันเป็นแค่คนหยาบคาย ฉันชอบเงิน เกลียดการเหยียดเชื้อชาติ แล้วก็...คนผิวสีด้วย”

ฉีเติ่งเสียนดื่มเหล้ารัมที่มีรสชาติแปลก ๆ ในอึกเดียว ดวงตาของเขาก็มืดลงอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยความสามารถของเขา เขาสามารถซ่อนตัวในหัวกั๋วเหมือนกับ หงเทียนตูได้โดยไม่มีใครพบเห็น

แต่เขายังมีสิ่งสำคัญกว่าที่ต้องทำ ซึ่งก็คือการช่วยเหลือลู่หลิงหลิงน้องสาวของลู่จ้านหลงให้ได้

“ตึก ตึก ตึก ตึก——”

มีเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์หมุนจากระยะไกล มีเฮลิคอปเตอร์ปรากฏขึ้นเหนือน่านน้ำทะเล มุ่งหน้ามายังเรือประมง

ฉีเติ่งเสียนพูด: “คนตระกูลเฉินมาแล้ว หลายวันมานี่ต้องขอบใจมากๆ ที่ดูแลเป็นอย่างดี ฉันไปก่อน”

กัปตันแยกเขี้ยวยิ้มแล้วพูดว่า “เงินที่คุณมอบให้นั้นคู่ควรกับการได้รับดูแล”

หลังจากที่เฮลิคอปเตอร์บินเหนือเรือประมง ก็ทำการลดสายเคเบิลลงมา

ฉีเติ่งเสียนคว้าสายเคเบิลด้วยมือเดียว โบกมือลากัปตัน คนข้างบนดึงสายเคเบิลขึ้น และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เข้าไปในห้องโดยสาร

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังรออยู่ด้านใน หลังจากที่เห็นฉีเติ่งเสียน เขาก็ยิ้มและพูดว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเพื่อน!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “เฉินชิงดูเหมือนว่าสถานการณ์ใน หนานหยางจะไม่ร้ายแรงอย่างที่นายพูด ไม่อย่างนั้นนายจะมีเวลามารับฉันได้อย่างไร?”

เฉินชิงกล่าวว่า: “นายกับบอสเป็นคนช่วยเหลือฉัน ตอนนี้นายมีปัญหา หากฉันไม่มา ฉันถูกแทงข้างหลังแน่หรืออาจจะบอกว่าฉันเป็นคนเนรคุณ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างรังเกียจ: “ฉันช่วยชีวิตนายไว้ แต่นายไม่บอกฉันว่ามีพี่สาวที่สวยขนาดนี้ แบบนี้เรียกว่าความอกตัญญู”

“.........”

เฉินชิงพูดไม่ออกและอยากจะเตะไอ้ตัวนี้ออกจากเฮลิคอปเตอร์เสียจริงๆ

“ไปกันเถอะ ไปที่หนานหยางกับฉันก่อน ตระกูลเฉินของเราใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับลู่หลิงหลิงอยู่.....” เฉินชิงกล่าว

“ฉันกำลังรีบ อย่ามัวเล่นตลก ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธ” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

“ไม่ต้องห่วง!” เฉินชิงตบไหล่เขา

ฉีเติ่งเสียนโน้มตัวเข้าไปในห้องโดยสารพักผ่อนสักพัก เมื่อเขาลืมตา เฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดบนลานจอดเรียบร้อย

เฉินชิงเห็นเขาลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า: “นี่คือเมืองมารัทธา เมืองที่อยู่เหนือสุดในหนานหยาง ปลอดภัยมาก ไม่ต้องห่วง”