บทที่ 827 ห้ามเอาถึงตาย

ท่าทีของฉีเติ่งเสียน ทำให้หลัวไท่รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด

เขาพูดอย่างเย็นชา "เด็กน้อย อย่าทำเฉไฉ ที่นี่หนานหยาง ไม่ใช่ที่ที่แกจะมากร่างได้หรอกนะ!"

"อยู่หัวกั๋วแกอาจจะเป็นเสือเป็นมังกร แต่อยู่หนานหยางแกก็เป็นแค่มดตัวเล็กๆเท่านั้น"

"คุณเฉินยอมไว้หน้า ให้แกเป็นถึงเพื่อน อย่าเนรคุณเสียล่ะ"

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับเฉินหยู "คุณเอาคนโง่แบบนี้มาเป็นบอดี้การ์ดเนี่ยนะ? จะเรียกว่ายังไงดี ข่มคนอื่นเพื่อปกป้องเจ้านาย หรือเป็นพวกโง่แต่อวดฉลาด?"

หลัวไท่พูดด้วยความโกรธ "เด็กน้อย ไม่ว่าวันนี้คุณหยูจะพูดอะไร ฉันจะต้องสั่งสอนแกให้หลาบจำให้ได้!"

ในขณะที่พูดเขาก็พุ่งเข้าหาฉีเติ่งเสียนทันที!

ภาพที่ฉีเติ่งเสียนเคยใช้มือเปล่าเฉาะมะพร้าวเขาก็เคยเห็นมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย เพราะของง่ายๆแบบนี้เขาก็ทำได้เหมือนกัน

เฉินหยูสีหน้าเปลี่ยน "คุณหลัว หยุดนะ!"

"ไม่ต้องกังวลครับคุณหยู ผมไม่เอาถึงตายหรอก" หลัวไท่พูด

"ไม่ใช่ค่ะ ฉันกลัวว่าเขาจะเอาคุณถึงตายต่างหาก……" เฉินหยูยังพูดไม่ทันจบ หลัวไท่ก็ถึงตัวฉีเติ่งเสียนแล้ว และอัดอย่างแรงไปที่หน้าของเขา

การเคลื่อนไหวของหลัวไท่รวดเร็วมาก การก้าวขาไม่เหมือนปกติทั่วไป ดูเหมือนจะมีการเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย แต่จริงๆแล้วเป็นการสั่นอย่างรุนแรงของกล้ามเนื้อ

ฉีเติ่งเสียนนั่งนิ่งไม่ขยับ เพียงเอียงศีรษะหลบเล็กน้อยด้วยท่าทางสบายๆ

หมัดเร็วแรงดุจสายฟ้า!

หลังจากพลาดการโจมตี หลัวไท่ก็เปิดฝ่ามือออก ปรากฏเป็นกรงเล็บแหลมคม เล็งไปที่ลำคอและหัวใจของฉีเติ่งเสียน!

ตอนที่หมัดนั้นเข้ามา จมูกเขาก็เหมือนจะได้กลิ่นเลือดจางๆ

เห็นได้ชัดว่ากังฟูของหลัวไท่ไม่ใช่อ่อนด้อย หลังหมัดก็แข็งแกร่งมาก เขาน่าจะผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชน ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถปล่อยหมัดที่ดุร้ายเช่นนี้ได้

"ระเบิดสามเสือดาวทอง!"

ฉีเติ่งเสียนมองปราดเดียวก็รู้แล้วลักษณะการต่อสู้ของหลัวไท่คืออะไร เขาปล่อยหมัดสามครั้งติดต่อกัน มือและเท้าขยับไปด้วยกัน รวบรวมสมาธิและส่งแรงจากรักแร้ในการปล่อยหมัด

ในขณะที่หมัดของเขากำลังจะฟาดไปที่ฉีเติ่งเสียน จู่ๆร่างของฉีเติ่งเสียนก็หายไป

หลัวไท่รู้สึกได้ว่ามีลมพัดมาจากทางซ้าย จึงรู้สึกตกใจมาก เมื่อครู่เห็นๆอยู่ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังนั่งอยู่ แล้วเขาจะใช้ท่า "นกนางแอ่นคืนรัง" เพื่อหลบหมัดได้ยังไง? น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

หลัวไท่รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่บริเวณเข็มขัดของเขา ก่อนที่ร่างของเราจะถูกยกขึ้น

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้กระบวนท่า "เสือดาวประคองลูก" ปรับลมหายใจ งอข้อศอกเพื่อโจมตีมือของฉีเติ่งเสียน รวบรวมแรงไปที่ขาทั้งสองข้างเพื่อรักษาการทรงตัว

"ห้ามเอาถึงตายนะคะ!" เฉินหยูตะโกนบอกอย่างตื่นตระหนก

"ไม่ต้องกังวลครับคุณเฉิน!" หลัวไท่ตอบเสียงดัง

ฉีเติ่งเสียนแค่นเสียงเย็นชา หลังจากได้ยินที่เฉินหยูพูด ฝ่ามือที่เดิมทียกสูงก็ลดลง นิ้วทั้งห้าประสานกันคล้ายนกกระเรียน โจมตีออกไปในแนวทะแยง

"พลั่ก!"

การโจมตีนี้รวดเร็ว แม่นยำ และไร้สุ้มไร้เสียงไปที่บริเวณรักแร้ของหลัวไท่

หลัวไท่รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่รักแร้ ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดราวกับว่าแขนได้หลุดออกไปแล้ว

ฉีดติ่งเสียนปรายตามองหลัวไท่ "ถ้าไม่ใช่เธอขอไว้ ฝ่ามือเมื่อกี้คงซัดนายกระโหลกแตกไปแล้ว!"