บทที่ 830 มั่วคัง

ตอนนี้ชื่อเสียงของฉีเติ่งเสียนอาจจะไม่ใช่ชื่อเสียงที่โด่งดังทั่วโลก แต่ก็เป็นที่รู้จักกันไปทั่ว

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาฆ่าคนที่มีคนสำคัญอย่างเซี่ยขวางหลงของหัวกั๋ว ซึ่งถูกระบุได้ว่าเป็นอาชญากรที่ต้องการตัวระดับ SSS ของหัวกั๋ว และอยู่ในระดับอันตรายสูงกว่าหงเทียนตูหนึ่งระดับ

ทางด้านของสหรัฐอเมริกา เจ้าหน้าที่ของ CIA เตรียมพร้อมที่จะเข้ามาช่วยเหลือฉีเติ่งเสียนขอลี้ภัยทางการเมือง

ท้ายที่สุด ฉีเติ่งเสียนเป็นคนของสำนักกรมยุทธทางการเมืองซึ่งก็ยังคงเป็นคนที่มีคุณค่าของทางการเมืองมาก

ดังนั้นตอนที่ฉีเติ่งเสียนไปอยู่กับฝั่งของเฉินกรุ๊ปจึงได้ใช้นามแฝงว่าฉีเทียน อีกทั้งยังแต่งประวัติและภูมิหลังทั้งหมดใหม่อีกด้วย

ไม่จําเป็นต้องสงสัยในอิทธิพลของตระกูลเฉินในหนานหยาง ถ้าเมื่อทำเรื่องอะไรบางอย่างแล้วจะต้องทำอย่างสุดกำลังและไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่เพียงเล็กน้อย

ตอนนี้แม้ว่าจะไปตรวจสอบประวัติย้อนหลังของฉีเติ่งเสียน ก็จะไม่พบปัญหาหรือสิ่งผิดปกติใดๆ

“สวัสดี คุณเฉิน” ฉีเติ่งเสียนพูดกล่าวทักทายเฉินเซียนเหออย่างเรียบเฉย พร้อมกับยื่นมือออกไปทักทาย

“โอ้…...ขอโทษด้วย นายไม่มีสิทธิ์มาจับมือกับฉัน” เฉินเซียนเหอไม่ได้จับมือเขา แต่เขาชี้ไปที่เก้าอี้และพูดว่า “นั่งลงสิ”

ภายในห้องอาหาร มีทหารติดอาวุธพร้อมกระสุนจริงอยู่หลายนาย พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของมั่วคัง

เฉินเซียนเหอไม่ได้ออกมาต้อนรับเฉินหยูด้วยตนเองในตอนแรกที่เธอเดินทางมาถึงเมืองกวางหยาง วันนี้เขาจึงได้นัดพบเจอกับเธอ และเชิญมั่วคังมาด้วยเพื่อเป็นการแสดงอำนาจให้เธอยำเกรง

อาจกล่าวได้ว่าเขากําลังเตือนเฉินหยูอยู่ว่าถ้าจะมาเขย่าตําแหน่งของเขา ก็มาดูกันว่ามีคุณสมบัติเพียงพอหรือเปล่า!

สำหรับทางภาคเหนือของอวี้สือกั๋วนั้นการที่มีเงินมากมายก็อาจจะไร้ประโยชน์ จำนวนพรรคพวกและจำนวนปืนมากที่จะเป็นคือหนทางของอำนาจ!

ในยุคนี้ กำลังที่แข็งแรงก็อาจจะไม่มีประโยชน์

อย่างไรก็ตาม ถ้ากำลังที่แข็งแกร่งมากๆก็อาจจะทำให้ผู้คนตื่นกลัวได้

ตัวอย่างเช่นฉีเติ่งเสียน ตอนนี้เขากําลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกับเฉินเซียนเหอและมั่วคัง ตราบใดที่เขาคิดเกี่ยวกับมัน เขาสามารถฆ่าทั้งสองได้ทันทีก่อนที่ทหารจะตอบโต้

เฉินเซียนเหอยิ้มให้เฉินหยูและพูดว่า : “หลานสาว เธอเดินทาางมาไกลจากหนานหยาง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

เฉินหยูพลางคีบอาหารขึ้นมาและพูดอย่างเรียบเฉยว่า : “ลุง ถามทำไมในเมื่อลุงรู้แล้ว? ช่วงนี้ยอดขายของธุรกิจเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ไม่ดี ดังนั้นฉันจึงมาดูช่องทางการซื้อหินธรรมชาติ”

ตลาดหลักของเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ก็คือตลาดที่หนานหยาง และตลาดที่สองก็คือที่เซียงซาน ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนใส่ร้าย

เซ่อขนาดใหญ่อย่างกะทันหันบนหัวกลุ่มของเฉิน เฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่คาดว่าจะเข้าสู่จีนและแผ่นดินใหญ่ในปีนี้

เฉินเซียนเหอยิ้มและพูดว่า: “อย่างนั้นหลานสาวก็ต้องใส่ใจกับความปลอดภัยหน่อยนะ สถาการณ์ในอวี้สือกั๋วมันไม่ดีเท่ากับหนานหยาง เวลาออกไปข้างนอกก็ต้องมีบอดี้การ์ดคอยติดตามด้วย”

ประโยคนี้เหมือนเป็นคําเตือนแต่มันกลับแฝงภัยคุกคามบางอย่าง

เฉินหยูพยักหน้าและพูดว่า : “ขอบคุณคุณลุงที่เตือนฉัน ฉันจะใส่ใจกับความปลอดภัยของตัวเองอย่างแน่นอน”

มั่วคังไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เริ่มแรก เขาเพียงแค่กินและดื่มอาหารอย่างเงียบๆ

เขารู้ว่าวันนี้ที่เฉินเซียนเหอลากตัวเองมาที่นี่ ก็เพราะต้องการแสดงอำนาจให้คนอื่นเห็น เขาแค่นั่งนิ่งๆโดยไม่ต้องพูดอะไรมันก็มากเพียงพอแล้ว

“ผู้จัดการฉีก็ต้องระมัดระวังตัวด้วย ในสถานที่แบบนี้หากนายต้องการรักษาชีวิตของตัวเองไว้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการถ่อมตัว ถ้าหากมือยื่นมือยาวเกินไปก็อาจจะถูกฆ่าได้”เฉินเซียนเหอหันหน้าไปพูดกับฉีเติ่งเสียน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเรื่องตลกและการดูถูก

ฉีเติ่งเสียนมาในตำแหน่งของผู้จัดการเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ เขาจึงไม่ได้สนใจอะไร

ยิ่งกว่านั้นเขาไม่ไปกระตุ้นฉีเติ่งเสียน