บทที่ 835 การพบกันใหม่ในต่างประเทศ

"อาจารย์ฉีปล่อยตานเลี่ยไปเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำหน้าที่เป็นผู้สร้างสันติได้อย่างไร?”

จินถงกระโดดตีลังกาออกมาข้างหน้ากลางอากาศ และยืนบนพื้นอย่างมั่นคง

“ก็ได้ ฉันจะมอบหน้าที่นี่ให้กับคุณ! ออกไปจากที่นี่ซะ” ฉีเติ่งเสียนปล่อยตานเลี่ย โดยการเตะเขาเข้าที่หลัง

ตานเลี่ยเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้าและล้มลงกับพื้น

ในกวางหยาง เขาสง่างามและสูงส่งราวกับจักพรรดิ เขาถูกปฏิบัติเช่นนี้ได้อย่างไร? หลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว ความโกรธก็พวยพุ่งขึ้นมาภายในใจของเขาทันที!

ขณะที่เขากำลังจะออกคำสั่งให้คนของเขาจัดการ จินถงคว้าข้อมือของเขาแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม: "คุณตานเลี่ย ถ้าคุณไม่อยากตาย ทางที่ดีอย่าออกคำสั่งอะไรเลย ไม่อย่างนั้น จะไม่มีใครช่วยคุณได้!"

ตานเลี่ยเหลือบมองจินถง แม้ว่าอีกฝ่ายจะกำลังยิ้มอยู่ แต่สายตาของเขาแสดงถึงความจริงจัง

ตานเลี่ยเม้มปากข่มความโกรธไว้ภายในและพูดออกไปว่า "จะให้ปล่อยไปแบบนี้งั้นหรอ? แล้วหน้าตาของฉันที่หยางกวางละ? เขาทำให้ฉันอับอาย มันถูกต้องแล้วไม่ใช่หรอที่เขาต้องชดใช้?"

จินถงกระตุกมุมปากขึ้น เจ้าโง่นี้ต้องการแค่หน้าตางั้นหรอ? งั้นคงไม่แปลกที่จะโดนหลอก

“เอาล่ะ เรามาจบเรื่องของวันนี้กัน เห็นแก่หน้าฉัน และเห็นแก่ตนเอง ฉันไม่ต้องการเงินสิบล้านของคุณแล้ว ไปได้แล้ว!” จินถงพูดขึ้น

ตานเลี่ยตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้า

เขาหันหน้ามองไปยังฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า: "เพราะฉันเห็นแก่หน้าของคุณจินหรอกนะ แต่จำไว้ หากคุณก่อเรื่องในกวางหยางอีกละก็ คุณไม่ได้ตายดีแน่!"

เมื่อพูดจบ เขาก็โบกมือลาและออกไปจากที่นี้พร้อมกับคนของเขา

เมื่อเฉินหยู่เห็นว่าคนๆ นั้นจากไปแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรีบหันหลังแล้วออกไปในทันที

หลังจากที่ทุกคนจากไป จินถงโค้งทำความเคารพให้กับฉีเติ่งเสียน พร้อมพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม: "ท่านอาจารย์ฉี สถานการณ์เช่นนี้ มันค่อนข้างเป็นไปไม่ได้ ฉันไม่คาดคิดว่าเมื่อเรามาถึง เราจะได้พบคุณ!"

อวี้หนี่ว์พูดว่า: "ฉันได้ยินมาว่าคุณก่ออาชญากรรมร้ายแรงด้วยการทรยศ? ถ้าเป็นจริง ก็ไม่น่าแปลกใจที่คุณจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ เพราะคุณคงกลัวที่จะถูกตามล่า!"

อวี้หนี่ว์ไม่ได้คิดว่าจะพบเจอ แต่หลังจากที่เธอได้พบ เธอจึงประชดประชันขึ้นอย่างไม่ลดละ

“ฮ่าฮ่า ทรยศงั้นหรอ? ฉัน ฉีเติ่งเสียน เป็นคนที่ทำอะไรด้วยจิตสำนึกที่บริสุทธิ์ และไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่พวกเขาพูดจะเป็นจริง” ฉีเติ่งเสียนพูดพลาง ส่ายหัวไปพลางด้วยท่าทีเหยียดหยาม

“ท่านอาจารย์ฉี เมืองหลวงขยายอณาเขตค้นหาคุณ และคุณยังเป็นที่ต้องการของนานาชาติ คุณต้องระวังตัวให้มาก” จินถงกล่าวด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

อวี้หนี่ว์พูดว่า: "หากคนดีอายุยืนยาว ภัยพิบัติคงอยู่นับพันปี! คุณก่ออาชญากรรมร้ายแรงขนาดนี้ และยังมีชีวิตรอดในโมตู คงทำให้ผู้คนผิดหวังน่าดู"

จินถงหันไปจ้องมองที่อวี้หนี่ว์ด้วยสายตาตำหนิและพูดว่า: "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็ไม่ต้องพูด ชีวิตของพวกเรา ไม่ใช่เพราะว่าอาจารย์ฉีช่วยไว้งั้นหรอ!"

หลังจากอวี้หนี่ว์ถูกเขาต่อว่า เธอก็ไม่กล้าพูดคำใดออกมาอีก แม้ว่าเธอจะมีสถานะสูงกว่าจินถงอยู่มาก แต่สิทธิ์ในการพูดนั้นอยู่ในมือของจินถง

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "ฉันก่อปัญหาไว้ แล้วหนีมาที่หยางกวางในอวี้สือกั๋ว พวกคุณล่ะ มาทำอะไรที่นี้?"

จินถงถอนหายใจและพูดว่า: "มาทำอะไรงั้นหรอ? แน่นอนว่ามาที่นี้เพื่อหาเงิน..."

“เพราะภารกิจครั้งที่แล้วล้มเหลวและฉันเสียเงินไปมาก แถมคุณยังแบล็กเมล์ฉันอีก”

"ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้หรอก!"

ดวงตาของฉีเติ่งเสียนเบิกกว้าง เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง : "ดูพูดเข้า บอกหน่อยว่าแบล็กเมล์ยังไง? ฉันก็ต้องทำงานหนักให้คุ้มค่าเงินที่ให้มา นี้เรียกว่าแบล็กเมล์งั้นหรอ? !"

อวี้หนี่ว์ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยท่าทีปกติ: "เห็นว่าคุณดูสนิทสนมกับตานเลี่ยมาก และดูเหมือนว่าคุณกำลังช่วยเหลือเอนท์กรุ๊ป งั้นรู้หรือเปล่าว่าเอนท์กรุ๊ปกำลังทำอะไรอยู่?"

จินถงกล่าวว่า:“ไม่มีวิธีแล้ว เอนท์กรุ๊ปเสนอราคาสูงเกินไป ยิ่งกว่านั้น สถานที่แห่งนี้ก็ถือว่าย่ำแย่ แต่ถ้าเราไม่ทำเงิน ก็จะมีคนอื่นมาทำเงิน"