บทที่ 839 ความฝันของคนฆ่าสัตว์

วันนี้ฉีปู้อวี่ฆ่าคนอย่างบ้าคลั่ง

เช่นเดียวกับคืนนั้นในเมืองหลวง

คนที่อยู่บริเวณสถานที่ในป่าทึบ ถูกกวาดล้างไปหมด

“กึก!”

ด้วยเสียงกระดูกที่คมชัดฉีปู้อวี่ได้ถอนหมัดของเขาออกไป คู่ต่อสู้ล้มลงกำหัวใจไว้พร้อมกับโค้งลำตัว หัวใจของเขาแตกสลายด้วยพลังของหมัดเดียว

กว่ายี่สิบชีวิตไม่มีใครรอดชีวิต

ในภูมิประเทศที่ซับซ้อนนี้ ฉีปู้อวี่เหมือนปลาที่อยู่ในน้ำ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะมีคนกับปืนจำนวนมาก มีกำบังเยอะ ทำให้เป็นการยากที่สู้แบบปิดล้อม เพื่อสังหารฉีปู้อวี่ให้มีประสิทธิภาพ

สิ่งที่พวกเขาจะเผชิญในท้ายที่สุดคือการพ่ายแพ้ไปทีละคน

ถังเหยียนล้มลงกับพื้น มองดูรูปร่างที่เหมือนปีศาจของ ฉีปู้อวี่รอยยิ้มเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าและพูดว่า: “ฉันไม่คิดว่าหลังจากผ่านไปหลายปี ไอ้ใบ้ฉีจะยังคงโหดเหี้ยมเหมือนเดิม นายมันบ้าไปแล้ว!”

ฉีปู้อวี่มองลงมา เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมนั้นเต็มไปด้วยเลือดและมีรูกระสุนที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน มีกระสุนผิดรูปฝังอยู่ในตัวเสื้อเกราะ

“ปีศาจราตรี ไอ้โง่นั่น ตอนตามรองหัวหน้าใหญ่ไปทำลายล้างทีมโอเมน มันสวมอุปกรณ์กันกระสุนเอาไว้ เพราะเป็นคนขี้ขลาดเหรอนี่ เฮ้!” คนฆ่าสัตว์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะกับหมาป่าโลภ

“งี่เง่าจริงๆ มันใส่ก่อนหัวหน้าใหญ่จะมาที่นี่ คิดว่าตัวเองเก่งกว่าหัวหน้าใหญ่หรือไง?” หมาป่าโลภอดหัวเราะไม่ได้แล้วเดินตามคนฆ่าสัตว์ไป

ถังเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง พิงต้นไม้ใหญ่แล้วพูดกับฉีปู้อวี่: “ไม่ว่าความแข็งแกร่งของคุณจะสูงแค่ไหน? จะเกิดอะไรขึ้นกับคุณและลูกชายของคุณ หากคุณฝ่าฝืน คุณจะต้องตายในที่สุด”

ฉีปู้อวี่ยกมือขึ้น ทำท่าทาง แล้วชี้ไปที่หัวใจของเขา

หมาป่าโลภพูดอย่างชาญฉลาด: “หัวหน้าใหญ่บอกว่าโลกอยู่ที่ใจ ไม่ใช่อำนาจ”

“พระพุทธเจ้าตรัสว่าแท้จริงแล้วทุกคนคือสิ่งเดียวกัน ความโชคร้ายของคนอื่นคือความโชคร้ายของตัวเอง อย่าคิดว่าระฆังส่งเสียงเพราะใคร แต่มันส่งเสียงเพราะนายเอง”

ถังเหยียนพิงต้นไม้อ้าปากค้าง ก่อนจะอาเจียนเป็นเลือดพร้อมกันและพูดว่า: “โชคชะตาไม่สามารถฝ่าฝืนได้ พลังเป็นของตระกูลจ้าวไม่ว่าคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหน คุณก็เปลี่ยนมันไม่ได้!”

ฉีปู้อวี่ส่ายหัวพร้อมกับเยาะเย้ยบนใบหน้า เขาตบหัวเบา ๆ จากนั้นทำท่าทาง

“หัวหน้าใหญ่บอกว่าคนบางคนไม่เคยกลัวอันตราย ไม่ว่าภัยอันตรายจะใหญ่แค่ไหน แค่ทุกคนโชคร้ายด้วยกันก็พอ แต่พวกเขาไม่เคยมองความจริงเลย”

“แน่นอน ไม่สนคนอื่นที่รู้ความจริง”

“หลังจากภัยอันตราย ดีใจที่หนีรอดมาได้ และหัวเราะเยาะคนอื่นที่จากไป”

“สุดท้ายนี้ ขอพูดอะไรที่โง่เง่าหน่อยนะ เพราะนี่คือชีวิต!”

หมาป่าโลภดูการเคลื่อนไหวของฉีปู้อวี่และค่อยๆ อธิบายให้ถังเหยียนฟัง

สิ่งที่ฉีปู้อวี่พูดดูเหมือนจะเป็นคำเปรียบเปรยเรื่องของลู่จ้านหลง

ฉีปู้อวี่ไม่ต้องการพูดไร้สาระกับถังเหยียนอีกต่อไป เขาชี้ไปนอกป่าทึบแล้วยกมือขึ้นแล้วแตะคอของเขาเบา ๆ

“หัวหน้าใหญ่บอกว่าคนของคุณต้องอพยพออกไป ไม่งั้นก็ตายที่นี่ทั้งหมด” หมาป่าโลภพูดอย่างเย็นชา

ถังเหยียนหัวเราะสองครั้ง พยายามคว้าวิทยุสื่อสาร และพูดช้าๆ: “ฟังนะ ทุกคน อพยพออกจากพื้นที่รอบๆ เรือนจำโยวตู... กลุ่ม B ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้อยู่หรือแก้แค้น...”

อีกด้านหนึ่งของวิทยุสื่อสารก็เงียบลง

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน ในที่สุดก็มีคนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “รับทราบ!”

ทีมกลุ่ม B ที่นำโดยถังเหยียนถูกกวาดล้างโดยกองกำลังเพียงคนเดียวคือฉีปู้อวี่ ซึ่งเหมือนการกับการกระตุ้นทีมอื่นไปด้วย

คนๆ นี้น่ากลัวเกินไป แถมยังอยู่ในพื้นที่ของเขาด้วย หากสู้กับเขาที่นี่ อาจจะไม่ใช่ผลดีเลย!

เครื่องส่งรับวิทยุในมือของถังเหยียนล้มลงกับพื้น ศีรษะของเขาเอียงพิงต้นไม้และเสียชีวิตลง