บทที่ 891 สองสามล้านหยวน

จ้าวซินหลานบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองคน

จ้าวซินหลานจึงหัวเราะและพูดว่า: “เสี่ยวลี่ นายเป็นคนหนานหยางจึงไม่เข้าใจวัฒนธรรมในเรื่องชาจีน ฉันเห็นก้อนชาของนายสีดําขนเนั้น มันจะมามีราคาเหมือนสามล้านได้อย่างไร?”

“เงินสามล้าน กับการที่นายทําธุรกิจขนาดเล็กๆ นายคงจะไม่ได้จะกล้าเสียขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ?”

“ไม่เป็นไร เอาของที่ไม่ค่ามาใช้เกิดประโยชน์โดยการไปทำไข่ต้มใบชาดีกว่า”

สวี่อี้หรูรู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกจนต้องเอานิ้วเท้าเขี่ยพื้นห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกับฉีเติ่งเสียน

เพราะฉันเห็นเขาช่วยชีวิตคนบนเครื่องบินและคิดว่าเขาเป็นคนดี ในเวลาที่เธอเจอเหลียงเซียว เธอก็ดึงฉีเติ่งเสียนมาเป็นโล่กำบังให้เธออย่างหุนหันพลันแล่น

ตอนนี้ฉีเติ่งเสียนได้ถูกเหลียงเซียวหมายหัวเอาไว้แล้ว เธอจึงต้องพาเขากลับบ้านเพื่อหลบซ่อนตัว แต่ก็กลับมาโดนแม่ของเธอเยาะเย้ยเช่นนี้อีก

เธอคิดว่าฉีเติ่งเสียนอาจไม่ได้มีเงินมาก แต่นั่นมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ร้ายแรง เขายืนขึ้นเพื่อช่วยชีวิตคนบนเครื่องบิน! ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นความรับผิดชอบของเธอเองที่ทำให้เขาพบกับภัยพิบัตินี้

สวี่ฉางเกอนั่งลงด้วยรอยยิ้มและถามว่า : “เสี่ยวลี่ นายทําธุรกิจเป็นประเภทไหนที่หนานหยาง? ฉันมีเพื่อนในหนานหยาง หากบังเอิญเป็นธุรกิจประเภทเดียวกัน ฉันก็สามารถแนะนําให้นายรู้จักได้”

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจการเยาะเย้ยของจ้าวซินหลาน และหันมาพูดกับสวี่ฉางเกอว่า: “ลุงสวี่ ผมทําธุรกิจยางพาราเล็กๆไม่ได้ใหญ่อะไรมาก พอเลี้ยงตัวเองได้เท่านั้นเองครับ”

“เป็นเรื่องดีที่คนหนุ่มสาวจะถ่อมตัว อืม.….ธุรกิจยางพาราเหรอ นายรู้จักมิลลิเซนต์ไหม เธอมีสวนยางอยู่ ถ้านายสนใจ เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักได้นะ!” สวี่ฉางเกอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงและพูดว่า : “มิลลิเซนต์? คุณลุงกําลังพูดถึงคุณสวีเอ้าเสวี่ยแห่งหมิงจูกรุ๊ปใช่หรือเปล่า?”

สวี่ฉางเกอพยักหน้าและพูดว่า : “อืม ใช่ คือเธอ! เธอมีชื่อเสียงที่ดีในหนานหยาง ดูเหมือนว่านายจะรู้จักด้วยใช่ไหม?”

ฉีเติ่งเสียนคิดในใจ : “ไม่เพียงแต่รู้จัก ฉันยังเคยมีอะไรกับเธอ.….เธอไปที่หนานหยางเพื่อขอบคุณความช่วยเหลือจากฉันอีก!”

“คุณสวีถือว่าเป็นไอดอลของฉันเลย เธอพ่ายแพ้ในการต่อสู้ทางธุรกิจและต้องแบกรับภาระหนี้ก้อนโต แต่เธอก็สามารถไปต่างประเทศอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อเริ่มธุรกิจอีกครั้งและบุกเข้าไปในธุรกิจขนาดใหญ่ได้ ซึ่งทําให้ฉันชื่นชมเธอมาก!” สวี่อี้หรูอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“เอ่อ…..” ฉีเติ่งเสียนไม่รู้ว่าจะตอบกลับว่าอย่างไร ถ้าบอกว่าสวีเอ้าเสวี่ยเป็นคนรักเก่าของเขา?

ถ้าพูดไปแบบนั้น เกรงว่าจะต้องถูกขับไล่แน่นอน…...

สวี่ฉางเกอยิ้มและพูดว่า: “อีกประมาณสองสามวัน คุณหนูมิลลิเซนต์ก็จะมาที่เซียงซานเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นต้อนรับหวงเหวินหลั่งนายกคนใหม่ของเมืองเซียงซาน ฉันจะหาโอกาสแนะนํานายเพื่อทําให้ธุรกิจของนายให้ใหญ่ขึ้น”

จ้าวซินหลานอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย : “ธุรกิจของคุณหนูมิลลิเซนต์ใหญ่ขนาดนั้น เธอจะสนใจกับธุรกิจขนาดเล็กของเขาเหรอ? เหล่าสวี่ อย่าเอาเรื่องนี้ไปทำให้เสียหน้าต่อหน้าคุณหนูมิลลิเซนต์เลยนะ!”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกรําคาญผู้หญิงคนนี้จริงๆ เธอทำลายชาผู่เอ๋อร์เก่าแก่ที่เธอยังไม่ได้ลิ้มรส และตอนนี้ยังส่งเสียงน่ารำคาญอีก! ถ้าไม่กลัวว่าคนของหน่วยงานรักษาความปลอดภัยท้องถิ่นจ้องมาที่เขา เขาคงได้จัดการเธอไปแล้ว

เขากําลังจะกล่าวขอบคุณ แต่จู่ๆ สวี่ฉางเกอก็ขมวดคิ้วพร้อมกับย่นจมูกแล้วพูดว่า : “หื้ม? กลิ่นอะไรทำไมหอมขนาดนี้?!”

ในครัวมีกลิ่นหอมของใบชาลอยออกมา

“เดี๋ยวก่อน.…..ชาผู่เอ๋อร์เมื่อกี้ที่เอาไปทําไข่ต้มใบชาเหรอ?!” สวี่ฉางเกอตบหัวและอุทานขึ้นมา

“ใช่แล้ว ก้อนชาสกปรกๆก้อนนั้นแหละ เห็นว่าเป็นความตั้งใจของเสี่ยวลี่ก็เลยเอาไปทําไข่ต้มใบชาดีกว่า!” จ้าวซินหลานพูดเบา ๆ และยังมีความเย่อหยิ่งและดูถูกในน้ําเสียงของเธอด้วย

สวี่ฉางเกอรีบพุ่งตัวเข้าไปในครัว หลังจากออกมาใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีดําและเขาพูดว่า: “เสี่ยวลี่ นายซื้อชาผู่เอ๋อร์นี้มาเท่าไหร่?”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ผมไม่ได้ซื้อ พอดีเพื่อนผมให้มา เห็นว่ามูลค่ามากกว่าสองสามล้านใช่ไหม?”