บทที่ 897 มีไหวพริบ

“คนหนุ่มสาวควรรักษาจิตใจให้มั่นคง เพียงเพราะคนอื่นมีอำนาจ เลยต้องก้มหัวโค้งเอวให้ต่ำ แบบนั้นไม่ได้”

หลังจากที่สวี่ฉางเกอทานอาหารเย็นเรียบร้อย จึงเรียกฉีเติ่งเสียนมาห้องหนังสือและสอนเขาอย่างเอาใจใส่

เขาถือว่าฉีเติ่งเสียนเป็นคนที่มีศักยภาพ ดังนั้นเขาจึงมีความตั้งใจที่จะฝึกฝน

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า: “ลุงสวี่ ผมแค่ล้อเล่น ผมยังไม่อยากทะเลาะกับป้าจ้าวหรอกนะ ไม่คิดว่าผมจะกลัวคุณเหอนั้นจริงๆ หรอกใช่ไหม?”

หลังจากพูดจบเขาก็เปิดโทรศัพท์ของเขา ให้สวี่ฉางเกอดูข้อความที่ส่งจากหวงชง

สวี่ฉางเกอมองดู อดไม่ได้ที่จะแปลกใจและถามว่า: “นายให้คนติดต่อคุณหยางเหรอ ไม่น่าแปลกใจที่เปลี่ยนใจกะทันหัน... ดูเหมือนว่าฉันจะกังวลเกินไปเอง!”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า “ผมมีคอนแนคชั่น และผมก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณหยางด้วย เพราะงั้นผมเลยให้เขามาพูด”

สวี่ฉางเกอยิ้มและพูดว่า: “ดีมาก ขอบใจนะ เสี่ยวฉี!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ยินดีครับ ลุงสวี่เป็นคนตรงๆ จริงใจ ค่อนข้างดีกับผม ผมจะตอบแทนก็เป็นเรื่องปกติ”

สวี่ฉางเกอยกนิ้วให้ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “นายแข็งแกร่งแต่ถ่อมตัว ถือว่าไม่เลวเลย!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้ม

เป็นเพราะ สวี่ฉางเกอไม่รู้จักเขาถึงพูดแบบนั้นออกมา... หากเขาต้องการเก็บตัวเงียบๆ จริงๆ คงไม่มีใครตบรองหัวหน้าใหญ่อย่างเขาได้

“ลุงสวี่ คุณอยากให้ตระกูลสวี่ของคุณอยู่จุดสูงสุดในเซี่ยงเจียงหรือเปล่า?” จู่ๆ ฉีเติ่งเสียนก็ถาม

“แน่นอน ฉันตั้งทำธุรกิจ ไม่ใช่เพียงเพื่อทำงานให้สำเร็จ ไม่ใช่เหรอ?” สวี่ฉางเกอพยักหน้า

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ผมช่วยคุณได้”

สวี่ฉางเกอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มก่อนจะพูดว่า: “เสี่ยวฉี นายได้ช่วยฉันมาแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเสือหมอบซ่อนมังกรอยู่ที่นี่ใน เซี่ยงซานแตกต่างจากนายในหนานหยางที่ซึ่งมีตระกูลเฉินอยู่ เพียงตระกูลเดียวก็เท่ากับครองโลกแล้ว นายยังเด็กอยู่อย่าพูดอะไรมากเกินไป ไม่อย่างนั้นจะถูกหัวเราะเยาะเอาได้”

“ฉันจะไม่หัวเราะเยาะนาย เพราะฉันเห็นว่านายมีคุณสมบัติมากพอและความสามารถของนายอาจมีประโยชน์ในอนาคต”

“แต่เรื่องบางเรื่องการอย่าพูดไวเกินไป รอจนกว่านายแข็งแกร่งมากพอค่อยพูดออกมา!”

สวี่ฉางเกอรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนไม่ได้มีอะไรเลวร้าย ยกเว้นเรื่องการพูดที่เกินจริงเป็นบางครั้ง ทำให้... เขาดูน่าเกลียด อ้วนท้วน มีรอยยิ้มเหมือนพระถังซัมจั๋ง

ฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะสังเกตเห็นความหมายในดวงตาของสวี่ฉางเกอก่อนจะพูดอย่างจริงจัง: “ลุงสวี่ เพราะผมมันหล่อเท่ไง”

“ฮะ?” สวี่ฉางเกอตกตะลึง

“ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเคยพูด เขาไม่เห็นค่าความกล้าหาญ ความภักดี หรือจิตวิญญาณของผมเลย เขาชื่นชมแต่เพียงความหล่อเหลาของผมเท่านั้น!” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

“......” สวี่ฉางเกอต้องการถามเพื่อนของเขาว่า นี่เขาตาบอดหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าคำพูดนั้นคงดูเจ็บปวดเกินไป เขาจึงกลืนคำเหล่านั้นลงไป

สวี่ฉางเกอหยุดพูดคุยกับฉีเติ่งเสียนและพูดว่า: “เอาล่ะ ไม่ว่านายจะสร้างปัญหาอะไรในหนานหยางก็ตาม ตอนนี้นายอยู่ที่เซี่ยงซาน นายควรจะติดดิน ตั้งใจทำงาน! หากมีปัญหา นายก็สามารถบอกได้ ฉันสามารถแก้ไขได้ ฉันจะพยายามช่วยนายอย่างเต็มที่แน่นอน”

“แน่นอน หากนายอยากจีบเสี่ยวหรู นายก็สามารถจัดการได้เลย ลูกสาวของฉันเป็นคนมีความคิด ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้”

“ฮาๆ......”

สวี่ฉางเกอไม่อยากฟังฉีเติ่งเสียนคุยโม้อีก เขาจึงไล่ให้ฉีเติ่งเสียนไปศึกษาหาความรู้ต่อ

เขายืนอยู่หน้าชั้นหนังสือก่อนจะพึมพำ: “เซี่ยงซาน มีชนชั้นเหรอ?”

แน่นอนว่าเขายังต้องการที่จะบรรลุอำนาจสูงสุดของตระกูลเหอ หรือหลงเหมินตระกูลเฉิน ความสามารถของเขาไปได้ไกลเท่านี้ สิ่งที่เขาขาดคือการเป็นคนชั้นสูง

หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็ถอนหายใจและยังคงยึดมั่นในหลักการ และจะไม่มีวันขัดต่อความปรารถนาของลูกสาวของเขาเอง