บทที่ 904 หลุมพราง

หวงฉีปินท่าทางไม่อยากจะร่วมมือด้วย ฉีเติ่งเสียนเห็นแล้วก็เริ่มวิตก ถ้าเขาไม่ร่วมมือด้วย จะหาเงินง่ายๆได้ยังไง!

"จะแบล็กเมล์ได้ยังไง? ทำไมผมต้องให้คุณทำแบบนั้นด้วย?"

"เป็นการป้องกันตัวยังไงล่ะ ให้คนชั่วได้รับโทษที่สมควรจะได้รับ เป็นไปอย่างยุติธรรม ใช้กฎหมายมาเป็นเครื่องมือในการปกป้องตัวเอง!"

"อีกอย่าง ถ้าพ่อคุณรู้ว่าคุณมาที่นี่เขาจะไม่จัดการคุณหรือไง? แต่ถ้าคุณแกล้งว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือนแล้ว เขาจะจัดการคุณได้ลงคอหรือ?"

"นี่เรียกว่าแบล็กเมล์เหรอ? เรียกว่าแบล็กเมล์? แน่ใจ? นี่เรียกว่าอะไร? เรียกว่าหาทางหนีทีไล่ต่างหาก!"

หวงฉีปินโดนคำพูดของเขาทำให้ตะลึงไปแล้ว แต่รู้สึกเหมือนประโยคสุดท้ายจะมีเหตุผลอยู่บ้าง

"มิน่าล่ะ ถึงได้โดนคนทั้งประเทศถึงได้ตามล่า......" หวงฉีปินคิดในใจ

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ฮั่วตัวก็พาคนขึ้นมา เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมปืนในมือเข้ามาล้อมฉีเติ่งเสียนและคนอื่นๆไว้ทันที

"นี่มันอะไรกัน?" ฮั่วตัวถามด้วยสีหน้าไม่น่าดู

เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของสมาคม เพราะเมื่อเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วก็จะมีแต่เรื่องยุ่งยากเข้ามา เรื่องเล็กมักจะลามไปเรื่องใหญ่

เถ้าแก่กวนวิ่งเข้ามา ก่อนจะพูด "ผู้บัญชาการฮั่ว วันนี้คุณเหลียงมาใช้บริการที่ร้านเราตามปกติ แต่ดันเจอสองคนนี้รังแกคนของออนเซ็นเรา แถมยังบังคับให้คนของเราบริการแบบผิดกฎหมายด้วย!"

"คุณเหลียงทนดูต่อไปไม่ไหว ก็เลยพูดเตือนพวกเขาไปสองสามคำ"

"หลังจากนั้น สองคนนี้ก็ลงมือกับคุณเหลียง!"

"ดูสิครับ ตอนนี้คุณเหลียงยังนอนอยู่เลย โดนพวกเขาจับเป็นตัวประกัน! บอกว่าถ้าผมไม่ยอมจ่ายเงินชดเชยจำนวนหลายร้อยล้านก็จะไม่ปล่อยเขา!"

"เห็นหรือยัง? นี่ต่างหากที่เรียกว่าแบล็กเมล์! ของผมเรียกหาทางหนีทีไล่ต่างหาก" ฉีเติ่งเสียนพูดกับหวงฉีปิน

หวงฉีปินได้ยินที่เถ้าแก่กวนพูดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ

ฮั่วปินได้ยินที่เถาแก่กวนพูดแล้วก็หนังตากระตุก เขารู้ดีว่าคำพูดพวกนี้ถูกแต่งเติมมาเยอะ แต่ก็ยังคงสีหน้าเย็นชาไว้ "จริงหรือ? ทำไมถึงใจกล้าแบบนี้!"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะ "ผู้บัญชาการฮั่ว ที่เขาพูดไม่เป็นจริงเลยสักนิด พวกเขาเป็นคนลงมือก่อนชัดๆ พวกเราก็เลยต้องป้องกันตัว แถมน้องชายผมยังโดนคนแซ่กวนคนนี้ตบหน้าไปสองทีด้วย ในหัวยังวิ้งๆอยู่เลย!"

ฮั่วตัวได้ยินสำเนียงของฉีเติ่งเสียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณไม่ใช่คนที่นี่หรือ?"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า

ฮั่วตัวโบกมือ "เอาตัวไปก่อน ถึงโรงพักแล้วค่อยคุยกันอีกที"

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือไปข้างหน้าอย่างร่าเริง

หวงฉีปินที่ความรู้สึกช้ากว่า ก็ค่อยๆยื่นมือออกไปด้วย

"เรื่องระหว่างเรายังไม่จบหรอกนะ!" เหลียงเซียวยิ้มเหี้ยม ในที่สุดก็ลุกขึ้นจากพื้น

คนของเหลียงเซียวต่างยิ้มเย็น แต่ละคนกำหมัดแน่น ราวกับพร้อมจะกินคนสองคนนี้ทุกเมื่อ

ฮั่วตัวที่เตรียมจะหมุนกายจากไป ก็เห็นหวงฉีปินเงยหน้าขึ้นมาพอดี และเขาก็ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า

เจ้าหน้าที่สองคนเตรียมจะใส่กุญแจมือพวกเขา แต่ถูกฮั่วตัวดึงกลับมาก่อน "คุณชายหวง เป็นอะไรไหมครับ?!"

หวงฉีปินอึ้งไปสามวิ ก่อนจะตอบกลับ "คุณชายหวง? เอ่อ......ใช่ ผมคือหวงฉีปิน พ่อของผมคือหวงเหวินหลั่ง"

หลังจากที่พูดประโยคนี้ออกไป รอบข้างก็ตกอยู่ในความเงียบทันที

นายกคนใหม่ของเซียงซาน เหมือนจะชื่อหวงเหวินหลั่งนี่? ไม่กี่วันมานี้ยังมีข่าวออกมาอยู่เลย......

เมื่อเห็นใบหน้าของหวงฉีปินมีรอยมือสองรอย ผิวก็บวมเป่ง ฮั่วตัวก็เหงื่อตกทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "คุณชายหวง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น?"

"เอ่อ......เรื่องเป็นแบบนี้!"