บทที่ 918 จะสงครามหรือลอยบิน

จ้านเฟยและฉีเติ่งเสียนกำลังแลกหมัดกัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกถึงพลังที่ลึกซึ้งของอีกฝ่าย ประเภทของการชกมวย หมัดที่ท่วมท้น ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคําพูด

จ้านเฟยรู้สึกประหลาดใจ ผู้ชายอ้วนคนนี้น่าจะเป็นผู้ชายที่ทรงพลังที่สุดที่เขาเคยพบมาในชีวิต!

หยางกวนกวนหันหน้าไปและตกใจเมื่อเห็น “หลี่ปั้นเสียน” ชายรูปร่างอ้วนท้วม

ชายอ้วนคนนี้มีทักษะที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร!

“นายเป็นถึงปรมาจารย์อันดับหนึ่งของเมืองเซียงซาน ใช้ช่วงเวลาที่อาจารย์ตัวเองไม่อยู่มารังแกลูกศิษย์รุ่นใหม่ทั้งสอง แถมยังต้องการทำลายศิลปะการต่อสู้ของพวกเขา? แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความเยาะเย้ย

“ฮ่าฮ่า... นายรู้ว่าฉันเป็นถึงปรมาจารย์อันดับหนึ่งของเซียงซาน ฉันให้คำชี้แนะกับพวกเขามันก็เหมือนเป็นการให้พรพวกเขาไม่ใช่เหรอ?”

“ด้วยคําแนะนําของอาจารย์ผู้อยู่ยงคงกระพันอย่างฉัน พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ซาบซึ้งกันแน่”

“ฉันให้บทเรียนกับพวกเขา มันไม่สมควรหรอกเหรอ?”

ใบหน้าของจ้านเฟยก็เต็มไปด้วยการเย่อหยิ่ง แต่จิตใจของเขาถูกยกขึ้น ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพที่ตึงเครียดที่สุดเสมอและสามารถตอบสนองต่อความตื่นเต้นได้

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาลงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า : “ใครกล้ามาอยู่ยงคงกระพันต่อหน้าฉัน? วันนี้ฉันจะได้จัดการกับนายที่ปรมาจารย์คนแรกของเซียงซานสักที”

จ้านเฟ้ยขมวดคิ้ว เขาตระหนักได้ว่าความสามารถของอีกฝ่ายนั้นก็อยู่ระดับสูงมาก ตอนนี้ในช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดานี้เขาไม่ควรต่อสู้กับบุคคลที่เก่งเช่นนี้

พลังงานที่มากขึ้นของเขาควรใช้ในการประชุมศิลปะการต่อสู้ และเขาต้องให้ความสนใจกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่หลั่งไหลเข้าสู่เซียงซานเพื่อหลีกเลี่ยงความโกลาหลและความเสียหาย

เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักพักและรู้สึกว่าไม่จําเป็นต้องลงต่อสู้กับเกมนี้จริงๆ เพราะผลลัพธ์มันไม่คุ้มค่า

จ้านเฟย จะเป็นแค่สงครามหรือกลายเป็นสิ่งที่ลอยไปกลางอากาศ?

“ถ้านายอยากประลองกับฉัน ก็ได้! แต่อย่างไรก็ตามนายต้องเอาชนะปรมาจารย์ของเซียงซานให้ได้ก่อน นายถึงจะมีสิทธิ์มาประลองกับฉัน” จ้านเฟยเอามือไพ่ไว้ด้านหลัง พร้อมกับก้าวถอยหลังและพูดอย่างเย็นชา

“กลัวฉันเหรอ?”ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“กลัวนายเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า... ช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี! ฉันอยู่ยงคงกระพัน นายคิดว่าฉันจะกลัวนายไหม? ถ้านายมีความกล้ามากนักนายก็เข้าร่วมงานศิลปะการต่อสู้ที่จัดขึ้นโดยสมาคมหงกับสมาคมหลงเหมินสิ ฉันจะรอนายอยู่ที่นั่น!”จ้านเฟยหัวเราะแล้วหันศีรษะเดินจากไป

ฉีเติ่งเสียนเห็นว่าเขากําลังจะจากไปในใจก็อยากจะรั้งเขาเอาไว้ แต่เมื่อคิดดูอีกทีแล้ว ในตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่เหมาะสมที่จะส่งเสียงดังๆ ต้องปล่อยเขาไปก่อน

หยางกวนกวนส่ายหัวและพูดว่า: “ผู้ชายคนนี้จองหองจริงๆ เน้นรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเขาเท่านั้น พอเจอกับคู่ต่อสู้ที่มีกําลังเท่ากัน เขาจะหยุดการต่อสู้ทันที”

หวงชงกล่าวว่า : “ฉันคิดว่าปรมาจารย์จะชอบเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกับผู้หญิง เปรียบเทียบทรัพยากรทางการเงินและเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกับคนรวย แต่คิดไม่ถึงว่าอาจารย์จะน่าอายมากกว่าจ้านเฟย!”

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีดําทันที เขากลัวว่าลูกศิษย์อย่างหวงชงจะกลายเป็นสุนัขที่คอยพูดไม่ดีถึงเขาลับหลัง!

ครั้งนี้เขาได้ยินอย่างชัดเจน

“ขอบคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยนะ” หยางกวนกวนพยักหน้าให้ฉีเติ่งเสียน ตอนนี้แม้ว่าเธอจะบุกเข้าสู่การต่อสู้ด้วย “พลังงูเหลือมพ่นตาน” ฉันเกรงว่ามีเพียงแขนของเธอเท่านั้นที่หัก

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า: “จะเกรงใจฉันอะไรขนาดนั้น?”

จู่ๆ หยางกวนกวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอขมวดคิ้วและพูดว่า : “ฮะ? ตกลงนายเป็นใคร.....”

หลังจากนั้นไม่นาน เธอเห็นว่าใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ และทันใดนั้นก็ปรากฏใบหน้าที่ทำให้เธอต้องประหลาดใจ