บทที่ 929 เพื่อนร่วมทางเทียนฮั่ว

เวลาที่พูด ทั้งสองคนก็มาถึงด้านหลังห้องโถง

ฉีเติ่งเสียนมองเห็นผู้ชายหนึ่งคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ อายุประมาณสามสิบห้า เขาสีหน้าซีดขาว มีความผิดปกติทางด้านร่างกาย

“เหลยเจินหลิน ท่านนี้คือผู้มีพระคุณคนที่ช่วยชีวิตพี่ชายของคุณ ประธานหลี่หลี่ปั้นเสียนจากหนานหยาง”เหลยเทียนซื่อชี้ไปทางฉีเติ่งเสียน ยิ้มพลางพูด

“ สวัสดีผู้มีพระคุณ ขอบคุณที่คุณลงมือช่วยชีวิต!”เหลยเจินหลินยิ้มให้ฉีเติ่งเสียน“ ร่างกายไม่ค่อยสะดวก ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ ขออภัยด้วย!”

ฉีเติ่งเสียน ยิ้มพลางพูด“ ไม่ต้องเกรงใจ คุณเหลยได้ตอบแทนบุญคุณแล้ว ทุกคนไม่มีติดค้างซึ่งกันและกัน”

เหลยเทียนซื่อได้ยินประโยคนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางฉีเติ่งเสียน คิดว่านิสัยเฉพาะตัวของฉีเติ่งเสียน น่าชื่นชมยินดีเป็นอย่างยิ่ง ถึงยังไง รู้ว่าตระกูลเหลยติดหนี้บุญคุณเขา ยังสามารถทำได้สง่างามเช่นนี้ ยากที่จะได้พบเห็น

เหลยเจินหลินก็ปรากฏตัวขึ้นมาในเวลานี้ ในมือถือไม้เท้า มองเห็นฉีเติ่งเสียนก็พูด“ ผู้มีพระคุณ!”

ฉีเติ่งเสียนก็พูด“ ขาของของคุณเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

“โรคที่ตกค้างอยู่ ช่วงนี้ขากับเท้าไม่ร่วมมือกัน ดังนั้นจึงต้องถือไม้เท้า ส่วนใหญ่จะพักผ่อน อีกทั้ง บางครั้งก็กำเริบขึ้นมา ยาก็ควบคุมไม่ได้”หลังจากที่ฟังคำพูดของเหลยเจินหลิน ฉีเติ่งเสียนก็ฝืนยิ้ม

เหลยเทียนซื่อก็ถามฉีเติ่งเสียน “ เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้… ตั้งแต่ครั้งนั้นที่คนแปลกหน้ามาพักที่บ้านพวกเราสามวัน หกปีเต็มๆ เหลยเจินหลินไม่มีอาการกำเริบ จนถึงช่วงนี้ อาการกำเริบของเขาปรากฏขึ้นมาบ่อยมาก”

ฉีเติ่งเสียนก็ถาม“ไม่คิดจะย้ายบ้าน?”

“ลองย้ายออกไปจากเซียงซาน เพียงแต่ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร จนกระทั่งยังโชคไม่ดี”เหลยเทียนซื่อได้ฟัง ก็พูดอย่างจนปัญญา

ฉีเติ่งเสียนก็พูด“ฉันรู้จักซุนชิงเสวียนที่ถูกยกย่องให้เป็นราชาแห่งยา กลับไปจะเชิญให้เขามาดูอาการป่วย หรือว่าเขาสามารถช่วยรักษาได้ไหม”

เหลยเทียนซื่อก็พูด“ คิดไม่ถึงว่าผู้มีพระคุณจะมีเส้นสายแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมาก！”

เหลยเจินหลินประคองไม้เท้าเดินไปทางด้านข้างโซฟา เพิ่งจะนั่งลง ร่างกายก็สั่นเทาขึ้นมาเหมือนมีกระแสไฟฟ้า

เห็นได้ชัดเจนว่า โรคลมบ้าหมูของเขากำลังกำเริบแล้ว

เพียงแต่ การกำเริบแบบนี้ไม่ได้ทำให้ร่างกายมีอันตราย แต่ต้องระมัดระวัง หลีกเลี่ยงที่ จากหกล้มและมีบาดแผล

“พ่อคุณไม่ใช่พึ่งพาเส้นสายของคุณสวีเอ้าเสวี่ยเชิญให้คนที่ดุฮวงจุ้ยระดับสูงของเมืองหลวงมาไหม?ครั้งนี้ไม่สามารถมองเห็นอะไรเลยเหรอ?”เหลยเจินหลินอดไม่ได้ที่จะพูดถาม

“หลายปีนี้ ผู้มีฝีมือระดับสูงมาที่สุสานของเราน้อยเหรอ?ใครจะไปรู้ล่ะ!”เหลยเทียนซื่อส่ายหน้า ด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

ฉีเติ่งเสียนได้ยินชื่อของสวีเอ้าเสวี่ย ก็อดไม่ได้ที่จะชะงัก ผู้หญิงคนนี้เชื่อมความสัมพันธ์กับตระกูลเหลยได้ยังไง หรือว่าอยากจะขโมย?

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูด“ฮวงจุ้ยก็แยกหลายสำนัก สำนักนี้มองไม่เห็น แต่สำนักอื่นอาจจะสามารถมองเห็น ช่องทาง”

เหลยเทียนซื่อยิ้มอย่างจนปัญญา หลังจากนั้นก็พูดถามฉีเติ่งเสียน“ พูดมาถึงเรื่องนี้แล้ว ก็ต้องรบกวนให้ผู้มีพระคุณเชิญราชาแห่งยามาที่ตระกูลเหลยสักครั้ง ให้เขาดูสถานการณ์ของลูกชายฉันทั้งสองคน”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า หลังจากกินข้าวที่ตระกูลเหลยเสร็จแล้ว ก็กล่าวลาและกลับไป

เหลยเทียนซื่อมีมารยาทมาก ส่งเขาด้วยตัวเองถึงใต้เขาจึงกลับไป

ฉีเติ่งเสียนนั่งอยู่บนรถ หันกลับไปมอง พระอาทิตย์ตก ภูเขาถูกแสงแดดดึงออกไปเป็นเงายาว มองขึ้นไป เหมือนกับมังกรใหญ่หนึ่งตัว

หลังจากที่กลับมาถึงในคฤหาสน์ของหยางกวนกวน ฉีเติ่งเสียนก็เปิดคอมพิวเตอร์ ทันที ใช้บัญชีของนักโทษในเรือนจำเพื่อเข้าสู่ฟอรัมโลกใต้ดิน หลังจากนั้นก็ติดต่อหมาป่าโลภ

ช่วงนี้หมาป่าโลภมีภารกิจ ทุกวันต้องทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ ให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงในโลกใต้ดิน เพราะว่า มีรางวัลประกาศจับฉีเติ่งเสียนเป็นทองคำหนึ่งพันดอลลาร์ ฉีปู้อวี่ แสดงความเห็นว่าให้ความสนใจหน่อย

“หัวหน้าใหญ่ รองหัวหน้าใหญ่ติดต่อหาคุณ!” หลังจากที่หมาป่าโลภได้รับข้อความ ก็รีบวิ่งไปเคาะประตูห้องทำงานผู้คุมเรือนจำทันที

ฉีปู้อวี่เดินออกมาจากห้องทำงานผู้คุมเรือนจำด้วยท่าทางขี้เกียจ หันไปมองหมาป่าโลก หลังจากนั้นก็ตามเขาเข้าไปในห้องทำงานของเรือนจำ

หมาป่าโลภนั่งด้านหน้าคอมพิวเตอร์ และพูด“ รองหัวหน้าใหญ่ ถามว่าคุณเคยไปที่เซียงซานไหม?”