บทที่ 948 ไม่เกี่ยวกับบาเลนเซียกา

ไฮซานโลวเก๋อ เป็นร้านอาหารที่โดดเด่นในเซียงซาน ซึ่งตั้งอยู่ที่ท่าเรือริมทะเล

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นเรือขนาดใหญ่ แบ่งออกเป็นห้าชั้น แขกทุกคนต่างทานอาหารบนเรือ และยังสามารถจ่ายเงินเพื่อให้พนักงานเสิร์ฟสาวสวยที่มากความสามารถสวมชุดกี่เพ้าที่ยั่วยวนเล่นกู่เจิง

แม้กระทั่ง นางแบบชื่อดังหลายคนยังเป็นพนักงานเสิร์ฟคนเรือนี้ เพียงหวังว่าตัวเองจะถูกบอสใหญ่สักคนมาชอบ หลังจากนั้นก็เข้าสู่ตระกูลที่ร่ำรวย

“ใครเป็นผู้สนับสนุนไฮซานโลวเก๋อแห่งนี้? ทำได้อลังการมาก” ฉีเติ่งเสียนหันไปถามสวีเอ้าเสวี่ย

“คนของตระกูลเหอไงล่ะ! ที่เซียงซานมีคนรวยตั้งเยอะ” สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะแล้วพูด

หลังจากพูดจบ เธอก็ยกก้าวเดินนำหน้าไป ฉีเติ่งเสียนเลยต้องเดินตามไป

สวีเอ้าเสวี่ยเห็นพวกเขาทั้งสองเดินไปข้างหน้าผ่านกระจกด้านหนึ่ง ในใจก็แอบสะใจเล็กน้อย รู้สึกตัวเองเป็นเหมือนพี่ใหญ่ แต่ฉีเติ่งเสียน เป็นเหมือนบอดี้การ์ด

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับชื่นชมและชอบความแตกต่างของสวีเอ้าเสวี่ยมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนอนด้วยกันทำเป็นอาย พออยู่ข้างนอกก็กลายเทพธิดาที่ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สามารถเอื้อมถึงได้

“คุณสวีมาแล้ว เชิญชั้นบนครับ” เมื่อชายในชุดสูทที่มีสำเนียงคนในเมืองหลวงอย่างชัดเจนเห็นสวีเอ้าเสวี่ยจากนั้น พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า“คุณเซี่ยรออยู่ชั้นบนมานานแล้ว”

สวีเอ้าเสวี่ยฮัมอืมอย่างนิ่งเฉย แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

ในสายตาของชายชุดสูทคนนี้มีท่าทีที่กำลังแสดงความดูถูก และพูดเสียงเบาอย่างดูถูกว่า “มีอะไรน่าเสแสร้ง ไม่ใช่ว่ากำลังตกระกำลำบากหรอกหรอ? ถ้าหนานหยางยังทิ้งได้ละก็ แค่เป็นผู้ชายก็สามารถเล่นคุณได้แล้ว!”

จู่ๆสวีเอ้าเสวี่ยก็หันศีรษะมาอย่างฉับพลัน พูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้กระจอก คุณพูดว่าอะไรนะ พูดอีกครั้ง ให้ฉันฟังหน่อยสิ?”

“ฮ่าๆ คุณสวีสั่งให้ผมทำอะไรผมก็ต้องทำงั้นหรอ? หรือว่าคุณสวีคิดว่าตัวเองยังเป็นอัจฉริยะของเมืองหลวงหรือยังไง?” ชายในชุดสูทคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงบอดี้การ์ดหรือผู้ติดตามของเซี่ยเทียนอวี้ แต่ก็กล้าที่จะไม่กลัวสวีเอ้าเสวี่ย

สวีเอ้าเสวี่ยเหล่ตาแล้วหยุดนิ่ง พูดอย่างช้าๆ “คุกเข่าลง ตบปากตัวเองร้อยครั้ง อย่าให้ฉันได้พูดเป็นครั้งที่สอง!”

ชายในชุดสูทพูดอย่างเหยียดหยาม “คุณสวีรีบขึ้นไปชั้นบนดีกว่า คุณขู่ฉันไม่ได้หรอก”

ฉีเติ่งเสียนดูฉากนี้ด้วยความสนใจ คนเหล่านี้ต่างรู้สึกว่าสวีเอ้าเสวี่ยเป็นหมาตกกระป๋อง ทุกคนต่างต้องการเหยียบย่ำเธอ

ในความเป็นจริง ชีวิตก็เป็นแบบนี้ เมื่ออยู่จุดที่สูงที่สุด ใครๆก็คอยให้กำลังใจ แต่ตอนที่กำลังตกระกำลำบาก ใครๆก็อยากซ้ำเติม อยากเหยียบย้ำให้จมกองโคลน

แต่สวีเอ้าเสวี่ยเป็นคนเข้มแข็ง แม้ว่าชีวิตของเธอจะถูกเหยียบย่ำลงไปในโคลนจริงๆ เธอก็ต้องสู้ต่อไปใช่มั่ยล่ะ?

สวีเอ้าเสวี่ยหันไปถามฉีเติ่งเสียน “จะว่ายังไง?”

ฉีเติ่งเสียนตะลึงครู่หนึ่งและพูดว่า “เกี่ยวอะไรกับผมด้วย?!”

“ฉันคิดว่าฉันควรลองบาเลนเซียกาที่เพิ่งซื้อมาใหม่นั่นมั้ย แต่ก็ช่างเถอะ ของมันไม่มีค่าฉันก็ควรจะโยนมันทิ้ง!” สวีเอ้าเสวี่ยพูดด้วยเสียงนิ่งเฉย

ทันใดนั้นฉีเติ่งเสียนไม่สามารถนั่งดูเฉยๆได้อีก แต่สวีเอ้าเสวี่ยก็เป็นคนรักเก่าของเขา ลูกน้องคนหนึ่งของเซี่ยเทียนอวี้ กล้าดียังไงถึงหยาบคายกับเธอได้ขนาดนี้? ทำไมไร้กาลเทศะได้เช่นนี้?

ใครจะทนได้ล่ะ?

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบาเลนเซียกา เหตุผลหลักๆคือเขาไม่สามารถเห็นคนอื่นปราบปรามสวีเอ้าเสวี่ยแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ?

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ว่าจะทางอารมณ์หรือเหตุผลก็ไม่สามารถเห็นผู้ชายคนอื่นรังแกผู้หญิงได้!

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขายืนหยัดด้วยความเที่ยงธรรม และความชอบธรรม แล้วกล่าวด้วยเสียงที่เข้ม “คุกเข่าลง!”

หลังจากที่ชายในชุดสูทได้ยิน ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง จากนั้นก็หรี่ตาและพูดเยาะเย้ยว่า “คุณสวี คุณอย่าให้ลูกน้องของคุณมาลงไม้ลงมือกับผมดีกว่า! ประการแรก เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม ประการทีสอง คุณไม่ควรมีเรื่องขัดแย้งกับคุณหนูเซี่ยในตอนนี้ ไม่เช่นนั้น คุณจะไม่มีเวลาแม้แแต่จะกินยาที่เสียใจภายหลัง!