บทที่ 96 เอทโพธิ์ดำ

ทุกคนต่างมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยความเย็นชา แล้วรู้สึกว่าเขาจงใจนอกใจ

“ไพ่ไม้ตายของผม พวกคุณยังไม่เห็นอีกเหรอ นี่กำลังพูดถึงเรื่องโง่ๆอะไร?” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความสงสัยและสีหน้าท่าทางที่ไม่แยแส

"ผมได้พูดไปแล้ว ไพ่ของคุณคือหกเเต้ม และตอนนี้มันระเบิดไปแล้ว" เย่จีสงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและดวงตาของเขาแหลมคมเหมือนมีด

สวีเอ้าเสวี่ยยิ้มแสวะด้วยความเย็นชาและพูดว่า " ฉีเติ่งเสียนไม่กล้าเล่นหรือกลัวแพ้กันแน่! เห็นได้ชัดว่าคุณทำไพ่หายและคุณยังคงแสร้งทำเป็นอยู่ที่นี่ คุณคิดว่ามันน่าสนใจใช่ไหม"

หวังหู่พยักหน้าและพูดด้วยท่าทางที่ไม่เฉยเมยว่า "ถ้าใครอยากจะเบี้ยวหนี้เขา ผมจะเป็นคนแรกที่ไว้ชีวิตเขาไม่ได้! การพนันนั้นเป็นกฏเกณฑ์ส่วนหนึ่งของคาสิโนซึ่งจะต้องเต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้อย่างสมเหตุสมผล!"

เซี่ยงตงฉิงทำท่าทางขมวดคิ้วและไม่ได้พูดอะไร เย่จีสงบอกว่าไพ่ไม้ตายของฉีเติ่งเสียนเป็นหกใบแล้ว แล้วมันจะเป็นเท็จได้อย่างไร?

เธอนึกไม่ออกอีกต่อไปว่าฉีเติ่งเสียนจะสามารถใช้กลอุบายแบบไหนที่จะกลับมาได้

ดูเหมือนว่าการถอนหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ออกจากสวีกรุ๊ปนั้นนับว่ามีความชัดเจนแล้ว

“ผมขอโทษ ไพ่ไม้ตายของผมไม่ใช่หกแต้ม” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “เจ้ามือ วางลงมาเลย!”

เจ้ามือไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆออกมาและหยิบไพ่ออกมาจากสำรับโดยตรง หลังจากพลิกกลับ ก็เห็นไพ่อีกใบที่มีสองแต้ม

ตอนนี้ฉีเติ่งเสียนมีไพ่คิงหนึ่งใบขึ้นโชว์ไพ่หกแต้มหนึ่งใบและไพ่สองแต้มสองใบ ไพ่ใบเดียวมีแต้มมากกว่า 20 แต้ม ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนไพ่ทั้งหมดมีถึง 5 ใบแล้วและเขาไม่สามารถขอไพ่ได้อีกต่อไป

“นอกจากว่าไพ่ของคุณคือเอท ไม่ว่าไพ่ของคุณจะเป็นยังไงก็ตาม มันก็พังไปแล้ว!” เย่จีสงพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

เขามั่นใจว่าไพ่ของฉีเติ่งเสียนคือหกแต้ม

ทุกคนพยักหน้ารู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนเป็นเพียงการผิดนัดชำระหนี้ของเขาและกำลังถ่วงเวลา1เอาไว้

หากไพ่ของฉีเติ่งเสียนเป็นเอท แล้วเมื่อเขาได้ไพ่เป็นคิง นั่นเท่ากับว่าเขาก็จับ "เเบล็ดเเจ๊ค" ซึ่งใหญ่กว่าแต้มของเย่จีสงโดยสิ้นเชิงและเขาก็สามารถชนะเกมส์การแข่งขันนี้ได้ ไม่จำเป็นต้องขอไพ่อีกต่อไป

แต้มเอทถือได้ว่าเป็นหนึ่งแต้มและสิบเอ็ดแต้ม

สวีเอ้าเสวี่ยหันหน้าไปทางเซี่ยงตงฉิงและยิ้ม: "คุณเซี่ยง โปรดปฏิบัติตามสัญญาของคุณและรับหุ้นยี่สิบเปอรเซ็นต์จากบริษัทของคุณเพื่อซื้อขายกับสวีกรุ๊ป!"

ดวงตาของหวังหู่นั้นพลันเปล่งประกายด้วยแสงและยิ้ม หลังจากเอาชนะเซี่ยงตงฉิงได้แล้ว และเหมิงหู่กรุ๊ปก็สามารถรู้สึกราวกับได้เค้กชิ้นใหญ่ด้วยเช่นกัน

นอกจากนี้เขายังสามารถมอบให้กับเซี่ยงตงฉิง และกลายเป็นหนึ่งในฮาเร็มของเขา มันก็คงดีไม่ใช่หรือ

ใบหน้าของเซี่ยงตงฉิงเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดี มีบางอย่างที่ทำให้ฉีเติ่งสียนถูกเหยียดหยามด้วยสายตา ถ้าหากไม่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ชายคนนี้ เธอคงสูญเสียไปมากกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ตอนนี้มันเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!

“นอกจากนี้ฉีเติ่งเสียนจะพังแล้ว คุณก็จะพังไปด้วยนะ” สวีเอ้าเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“คุณจะมาฆ่าตัวตายด้วยกันก็ได้ ผมไม่สนใจที่จะฆ่าเศษขยะเหมือนคุณ มันจะทำให้มือของผมสกปรก” หวังหู่พูด

เย่จีสงยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ผมคิดว่าคุณมีความสามารถมากพอ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะทำให้แพ้ ซึ่งเรื่องนี้มันทำให้ผมผิดหวังจริงๆ! ผมคิดว่าวันนี้ยังไงก็จะต้องมีเรื่องที่เซอร์ไพรส์เล็กน้อย"

“คุณเซี่ยง ถ้าหากครั้งหน้าคุณจะจ้างใคร อย่าลืมเช็คกลอุบายและควรทำตัวให้ดีกว่านี้ และอย่าโดนไอ้สารเลวนั้นหลอกเข้าล่ะ”

"เมื่อถึงเวลาสิ่งที่เสียหายไม่ใช่ตัวคุณเองหรอ"

.

หลังจากที่พูดจบแล้วเย่จีสงก็พร้อมที่จะเดินจากไปแล้ว

ฉีเติ่งเสียนแสวะแยะยิ้มและพูดว่า "ผมยังไม่ได้เปิดไพ่เลย ทำไมคุณถึงคิดว่าผมแพ้แล้วล่ะ!"

"นายหยุดแสร้งทำแบบนั้นได้แล้ว ถ้าแพ้แล้วก็ไม่ควรจะมาเล่นต่อ!"

“ใช่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนไร้ยางอายแบบนี้ มันน่าอายอะไรขนาดนี้ จำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้นต่อหน้าผู้คนมากมาย!”

“แม่มึงสิ ถ้าผมจะเล่นไพ่กับคนแบบนี้ ผมจะหน้าเข้าให้สองครั้ง ช่างไร้ยางอายมาก!”

เย่จีสงงกอดอกและทำท่าทางที่เยาะเย้ย "เอาล่ะ ผมก้อยากรู้เหมือนกันว่าไพ่เด็ดของคุณนั้นคืออะไร!"

พอหลังจากพูดจบ เขาก็เดินตรงไปยังที่ด้านหน้าฉีเติ่งเสียน เมื่อเอื้อมมือยื่นไปจับไพ่ แล้วหงายไพ่ขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างแรง

"ตึ่ง!"

มีเสียงที่กรุกกักทันทีที่ไพ่ก็ถูกเปิดออก!

“อะ？！！！”