บทที่ 962 แหวนแห่งกษัตริย์

คำพูดของฉีเติ่งเสียน ทำให้จ้าวซินหลานและจ้าวซินคงทั้งสองพี่น้องนั้นโกรธถึงขั้นที่จะระเบิดออกมา

“เสี่ยวหลี่จือ คุณควรพูดอย่างระมัดระวังนะ คุณกับพวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลสวี่ อย่ามาทำร้ายพวกเราด้วยการพูดไร้สาระ!”

“เจ้าอ้วน อย่าพูดไร้สาระนะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะที่สุดจะเชิญนายน้อยเหอหางเสือมาช่วยเหลือ ถ้าหากเกิดทำพลาด ฉันกับคุณก็คงจะตาย!”

พอฉีเสี่ยวเสี่ยวเสียนพูด ทั้งสองก็กระโดดออกมาเพื่อโต้แย้งทันทีโดยกลัวว่าเฉินซงเฟยกับจ้านเฟยและคนอื่น ๆ จะเข้าใจพวกเขาผิด

สวี่อวี้หรูเม้มริมฝีปากของเธอและไม่พูดอะไร ไม่เพียงแต่ในใจเธอจะสนับสนุนคำพูดของฉีเติ่งเสียน

พ่อไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เห็นได้ชัดว่าคนจากสำนักศิลปะการต่อสู้จ้านเทียนเป็นคนเริ่มก่อปัญหา ทำไมพวกเขาถึงจะต้องขอโทษแล้วตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์?

ฉีเติ่งเสียนเพิกเฉยไม่สนใจต่อเรื่องไร้สาระเหล่านี้ แล้วเดินตรงไปที่ด้านหน้าของสวี่ฉางเกอและพูดอย่างใจเย็นว่า "ตอนนี้ ผมจะพาลุงสวี่ออกไป ถ้าหากพวกคุณคนใดไม่พอก็สามารถยืนขึ้นได้! ไม่ใช่ว่าพวกคุณชอบพูดด้วยหมัดเหรอ? ผมจะให้โอกาสพวกคุณ!”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทันใดนั้นขาก็จงใจยกนิ้วชี้ไปยังด้านขวาขึ้น แล้วชี้กวาดไปทางฝูงชน

บนนิ้วชี้ของเขา เขาสวมใส่แหวนที่เป็นเอกลักษณ์

ทันทีที่เขาเห็นแหวนวงนี้ สวี่หู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้านเฟยก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ และสายตาของเขาก็สะดุดไปที่แหวนโดยตรง

“แหวนของกษัตริย์ ทำไมแหวนวงนี้ถึงมาอยู่ในมือของเขาได้ล่ะ!” สวี่หยางครุ่นคิดอยู่ภายในใจพิจารณากับตัวเอง

เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับมาแล้วถามจ้านเฟยว่า "ปรมาจารย์จ้าน บุคคลนี้มาจากไหน?"

จ้านเฟยพูดว่า "เป็นนักธุรกิจจากเมืองหนานหยาง มีชื่อว่าหลี่ปั้นเสียนทำธุรกิจเกี่ยวกับยาพาราและเป็นเศรษฐีท้องถิ่น ผมไม่ค่อยรู้จนวนที่แน่นอน แต่เขามีทักษะกังฟูขั้นสูงมาก"

สวี่หยางนั้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แหวนของกษัตริย์ทำไมถึงมาอยู่ในมือของขาวหนานหยางได้อย่างไร?

เมื่อเร็วๆนี้เป็นไปได้ไหมที่กองทัพกองทัพราตรีนิรันดร์ถูกปราบปรามมากเกินไป ตอนนี้เงินทุนจำนวนมากถูกระงับ ฉัยวชิวเมิ่งนั้นรู้สึกจนตรอก แล้วนำแหวนของกษัตริย์วงไปยืมเงินมาจากเศรษฐีชาวเมืองหนานหยางคนนี้

เขาเอาแต่คิดว่าทำไมแหวนของกษัตริย์จึงปรากฏอยู่ในมือของฉีเติ่งเสียน แต่ในใจของเขากลับมีการตัดสินใจแล้ว ไม่เพียง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะได้มอบแหวนวงนี้ให้กับมือ

“ถ้าคุณไม่รับสิ่งที่พระเจ้ามอบให้ คุณจะต้องรับผลที่ตามมา! นี่เป็นเพราะว่าพระเจ้ากำลังช่วยเหลือผม แล้วต้องการให้ผมเป็นผู้นำของกองทัพราตรีนิรันดร์!”

“เฉียวชิ่วเมิ่งเป็นคนที่ไม่มีศีลธรรมและไร้ความสามารถ ไม่เพียงแต่เธอเป็นผู้หญิงที่กลายมาเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ด้วยการอุ้มชูจากษัตริย์องค์ก่อน”

"กองทัพราตรีนิรันดร์ต้องการคนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงเช่นผม มีเพียงผมเท่านั้นที่คู่ควรกับการเป็นราชาแห่งกองทัพราตรีนิรันดร์!"

ดวงตาของสวี่หยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อจ้านเฟยเห็นว่าฉีเติ่งเสียนนั้นยืนหยัดที่จะต่อสู้เพื่อสวี่ฉางเกออย่างแข็งแกร่ง ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะชั่งน้ำหนักว่าการประชุมการต่อสู้ศิลปะที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขาจำเป็นต้องแสดงความแข็งแกร่งและความสามารถที่แท้จริงของเขาออกมา เพื่อโน้มน้าวเหล่าฮีโร่ให้ทำงานกับเขา!

ความแข็งแกร่งของชายอ้วนคนนี้ ในวันนี้ไม่ได้ตัดสินแค่จากความแข็งแกร่งของหมัด แต่ก็ไม่อ่อนแออย่างแน่นอน เขาไม่มีความมั่นใจในการต่อสู้ที่เอาชนะปรมาจารย์!

อีกทั้งจะชนะ แต่ถ้าคุณได้รับบาดเจ็บล่ะแล้วจะทำอย่างไร? มันอาจจะส่งผลต่อประสิทธิภาพของเขาในการแข่งขันศิลปะการต่อสู้!

แต่ในขณะนี้หยางกวนกวนและชายอ้วนพูดจาถากถางอย่างรุนแรง จนทำสำนักศิลปะการต่อสู้จ้านเทียนของพวกเขาเกือบจะไม่มีเหลือ ถ้าตัวเขาเองเป็นเจ้าของสำนักจะไม่ใสส่ใส่ไข่และให้ความช่วยเหลือเขา หรือว่าพวกเขาจะต้งสอนบทเรียนการดูถูกคนอื่นสักสองสามคะแนน? !

ในช่วงเวลาหนึ่งในใจของจ้านเฟยก็รู้สึกลังเล!

“อาจารย์ ลูกศิษย์คนนี้ขอออกไปต่อสู้ จำเป็นต้องให้บทเรียนแก่เจ้าอ้วนคนนี้และแสดงความแข็งแกร่งของสำนักศิลปะการต่อสู้ของจ้านเทียนของเราให้ดูสักหน่อย!”

“อาจารย์ ผมก็ขอสู้ด้วย ผมจะต้องหักแขนขาและฆ่าชายอ้วนคนนี้ให้ตาย ทำให้เขาเสียใจที่พูดเรื่องไร้สาระออกมาอย่างนี้!”

“อาจารย์ ผม...”