บทที่ 974 มาเสียใจทีหลัง

เฉินจุนอี้อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ภายในพริบตาเดียวทําไมทุกคนถึงได้ล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น?

เขาเพียงมาดูจี้ข่ายแปบเดียวเท่านั้น หันกลับมาอีกทีทุกคนต่างล้มไปกองที่พื้นกันหมดแล้ว?

เมื่อเห็นว่าหลงเฟยอวี่ทำเป็นพูดอย่างไม่ละอายใจ ใบหน้าของเฉินจุนอี้ก็มืดมนมากขึ้นและพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “หลงเฟยอวี่นายคิดว่าสองพันล้านมันไม่พอใช่ไหม?”

หลงเฟยอวี่มองไปที่ฉีเติ่งเสียนทันทีและถามว่า: “ประธานหลี่เราควรทํายังไงดี?”

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าหลี่ปั้นเสียนชายอ้วนคนนี้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก เขาไม่ได้สนใจว่าจะเป็นนายน้อยของตระกูลจี้

“จัดการเขา!” ฉีเติ่งเสียนเม้มริมฝีปากอย่างเหยียดหยามและพูด

หลงเฟยอวี่รู้สึกฮึกเหิมและพูดกับเฉินจุนอี้ว่า: “คุณชายจุ้น ฉันจะไม่ยอมจ่ายสองพันล้าน! วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อแก้ปัญหานี้ ถ้านายยังยืนกรานที่จะเอาเงินก้อนนี้อยู่ ฉันก็มีเพียงแค่สี่คําสําหรับนาย——”

“ไปหาแม่แกโน้น!”

หลังจากพูดจบหลงเฟยอวี่ก็ยืดคอขึ้น

เฉินจุนอี้ตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าหลงเฟยอวี่จะเล่นถึงแม่ เขาจึงพูดทันทีว่า : “โอเค โอเค ถ้าเงินก้อนนี้ฉันไม่ได้จากแก ฉันก็จะไปเอาจากหลงจงฉวนพ่อของแกเอง!”

จี้ข่ายได้สติกลับคืนมา ก็หันไปด่าฉีเติ่งเสียนว่า : “ไอ้สารเลว แกมันรนหาที่ตายเอง!”

“จี้ข่ายนายพูดให้มันดีๆหน่อย เมื่อกี้ฉันไม่ได้เอากระบองไฟไปจี้นายสักหน่อย เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?” ฉีเติ่งเสียนพูดพร้อมกับยักไหล่เบาๆ

เฉินจุนอี้ไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและพร้อมที่จะโทรออก แต่ก่อนที่เขาจะปลดล็อกได้ เขาก็เห็นว่าคนที่เขาต้องการโทรหาบังเอิญมาที่นี่พอดี

เขาเป็นชายอาวุโสในวัยห้าสิบ สวมชุดสูทสีดําและร้อยลูกปัดพระพุทธรูปในมือของเขา ด้วยรูปลักษณ์ที่สง่างามมาก

“บอสใหญ่เหลียงมาได้ถูกเวลาพอดี ไอ้เหลือขอพวกนี้มันกำลังสร้างปัญหาให้กับเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ของพวกเรา! พี่จะจัดการกับพวกมันอย่างไง!” เฉินจุนอี้พูดด้วยเสียงต่ำกับชายคนนั้น

“มันเป็นใคร?” เหลียงเหย่ตะลึงแล้วขมวดคิ้ว

แท้จริงแล้วผู้สนับสนุนการเงินของเหอเหลียนเซิ่งนั่นก็คือเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ ที่เซียงซานกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ทั้งหมดมีส่วนเกี่ยวข้องกับเจียงหู

และเหลียนเฉิงสามารถพัฒนาได้ภายใต้สายตาของชุมชนที่มีอํานาจ เช่นเซียงซานหลงเหมิน และสมาคมรักชาติเซียงซาน ซึ่งแน่นอนว่าเกี่ยวข้องกับการสนับสนุนเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่

ทันทีที่หลงเฟยอวี่ได้เห็นเหลียงเหย่ เขาอดไม่ได้ที่จะตกใจและรีบพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า: “ประธานหลี่ นี่คือบอสใหญ่ของเหอเหลียนเซิ่ง สมาคมเหอเหลียนเซิ่ง นายรู้จักไหมเป็นสมาคมที่มีชื่อเสียงของเซียงซาน.…..ถ้าไม่รู้จัก พวกเราถอยแล้วค่อยหาทางกันใหม่เถอะ?”

ชื่อเสียงของเหลียงเหย่มีพลังมาก แม้ว่าตอนนี้เขาจะสวมเสื้อผ้าและลูกปัดพระพุทธรูปดูสง่างาม แต่ถ้าเขาถอดเสื้อผ้าออกมา จะเห็นรอยแผลไม่น้อยกว่าสามสิบรอยบนร่างกายของเขา

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจและพูดกับเฉินจุนอี้ว่า : “ฉันไม่อยากพูดพร่ำไร้สาระกับแกแล้ว รีบเอาใบแสดงหนี้ออกมาเร็วๆ! เดี๋ยวถ้าพ่อนายมา ฉันจะได้ไม่ต้องให้เขามาไต่สวนนาย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เฉินจุนอี้ก็ตกตะลึง จากนั้นก็ยิ้มขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า : “นายทำร้ายจี้ข่าย นายน้อยของตระกูลจี้ในเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ของพวกเรา! เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่ซื้อหยกคุณภาพสูงจากเรา! แกคิดว่า ถ้าพ่อฉันมาเขาจะเข้าข้างแกเหรอ? พ่อฉันไม่หักขาแกแล้วจับไปเป็นขอทานที่หนานกยางก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว!”

เหลียงเหย่พูดกับเฉินจุนอี้ว่า : “ไอ้อ้วนนี่นะเหรอ?”

เฉินจุนอี้โบกมืออย่างไม่อดทนและพูดว่า : “รีบหักขาแล้วพามันออกไปให้พ้น จะจัดการกับมันยังไงก็ได้อย่าให้มันได้มาวุ่นวายที่นี่อีก!”

“หลงเฟยอวี่ แกอยากทำให้ทุกอย่างให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมากนักใช่ไหม? ไม่อยากคืนเงินแล้ว? ถึงได้พาคนโง่แบบนี้มาสร้างปัญหาให้กับเฉินกรุ๊ปจิวเวลรี่ของฉัน?”

“ฉันบอกแกแล้ว ว่าแกต้องคืนเงินก้อนนี้! ไม่อย่างนั้นแกก็จะตายในเซียงซานไม่ช้าก็เร็ว!”

ใบหน้าของหลงเฟยอวี่ซีดลง เขายิ้มอย่างขมขื่นให้กับฉีเติ่งเสียนและพูดว่า : “พี่ใหญ่อย่ามาว่าฉัน! ฉันขอให้นายมาช่วยฉันแก้ปัญหา ไม่ใช่ให้มาจัดการฉัน!”

เหลียงเหย่เดินเข้ามาตามคําแนะนําของเฉินจุนอี้แล้วพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า: “แกได้ยินคําพูดของคุณชายจุนอย่างชัดเจนแล้วใช่ไหม? เริ่มลงมือได้เลย หรือว่านายจะรอให้ฉันเรียกสมาชิกอีกหลายพันคนของเหอเหลียนเซิ่งมา?”