บทที่ 979 ชมทะเล

ฉีเติ่งเสียนพูดคุยกับสวี่ฉางเกออย่างจริงจังอยู่พักหนึ่งแล้วขอให้เขากลับบ้านและรอฟังข่าว เขารับรองว่าถ้าเขาอยู่เรือยอทช์คลับต้องไม่พังแน่

ไม่ต้องพูดอย่างอื่น แค่บอกว่าหยางกวนกวนลงทุนเงินไปมากแล้ว เขาก็ต้องทำงานหนักขึ้นไง!

“สวี่ฉางเกอทำหน้าที่เป็นนายหางเสือแห่งเซียงซานหลงเหมิน เขาจะทำได้หรอ?” หยางกวนกวนถามหลังจากสวี่ฉางเกอเดินจากไปแล้ว “ฉันคิดว่าบุคคลนี้มีความสง่างาม แต่ยังขาดความเด็ดขาด”

“อ่อนโยนหน่อยก็ดี ที่เซียงซานต้องการคนอ่อนโยน ไม่ใช่คนที่วันๆคิดแต่จะสร้างปัญหา” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างนิ่งเฉย

จุดสนใจของเมืองเซียงซานนี้ ยังไงซะก็โชว์อยู่ตรงนั้น ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็มีคนสามารถตั้งใจทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้

สวี่ฉางเกอมีนิสัยอ่อนโยนและมีบุคคลิกสง่างาม เป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์สำหรับฉีเติ่งเสียน

หยางกวนกวนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมลูกเขยถึงชื่นชมพ่อตาล่ะ? ยิ่งชมก็ยิ่งทำงานหนักมาก!”

ฉีเติ่งเสียนพูด “คุณอย่าพูดไร้สาระ ฉันก็แค่คิดว่าเขาเป็นคนดีจริงๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับลูกสาวของเขา”

แน่นอนว่าหยางกวนกวนก็รู้ว่าระหว่างฉีเติ่งเซียนและสวี่อี้หรูไม่ได้มีอะไรซับซ้อน แต่เธอแค่อยากจะเอ่ยถึง แต่ถึงยังไงเรื่องของสวี่เอ้าเสวี่ยก็ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่!

“ฮ่าฮ่า!” หยางกวนกวนขำเบาๆ

“ดูสิถ้าคุณไม่เชื่อ!” ฉีเติ่งเสียนยื่นโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างเปิดเผย และปลดล็อคด้วยมือซ้าย

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้โหมดธุรกิจ ลายนิ้วมือบนมือซ้ายและขวาปลดล็อคออกมาต่างกัน” หยางกวนกวนกล่าว

ฉีเติ่งเสียนเม้มริมฝีปากแล้วปลดล็อกหน้าจอด้วยมือขวา

ฉันจะไม่บอกคุณหรอกว่าความลับฉันซ่อนอยู่ที่นิ้วก้อย!

หยางกวนกวนไม่ได้เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์มือถือของเขา แต่พูดว่า: "โอเคๆ ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณน่ะ ไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนี้เลย"

ฉีเติ่งเสียนเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋าพร้อมยิ้มเล็กยิ้มน้อยแล้วพูดว่า "ฉันยังเป็นคนที่น่าเชื่อถืออยู่!"

“หมาเห็นหมาก็ส่ายหน้า!” หยางกวนกวนแสดงความคิดเห็นอย่างรวดเร็ว

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหยางกวนกวนนั้นกลับกันจริงๆ เมื่อก่อนเขาถูกรังแกตามอำเภอใจ แต่ตอนนี้ เขาดันถูกปราบปรามในทางกลับกัน!

อย่างไรก็ตามอีคิวของฉันสูงขึ้นแล้ว เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ทนเอา!

หลังจากกลับมาที่วิลล่าที่หยางกวนกวนซื้อในเซียงซาน ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์ของอวี้เสี่ยวหลง

อวี้เสี่ยวหลงพูดขึ้นทันที “เราได้รวบรวมหลักฐานเพียงพอที่จะช่วยคุณกลับคำพิพากษาแล้ว แต่อย่างไรก็ตามคุณยังถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อการร้ายอยู่ หากพูดออกมาทันทีก็คงไม่เกิดผลอะไรมากนัก”

“ไม่รีบ พวกคุณค่อยพูดออกไปตอนสิ้นเดือนของเดือนนี้ก็พอ” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ำเสียงอย่างใจเย็น

“ฉันไม่รู้ว่าคุณมีแผนการอะไร แต่ฉันหวังว่าคุณจะเชื่อถือได้ ไม่อย่างนั้นงานของทุกคนจะไร้ประโยชน์” อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างเย็นชา

“ไม่ต้องกังวลน่า” ฉีเติ่งเสียนไม่จู้จี้กับเธอ “ฉันกำลังดูวิวทะเล ยุ่งอยู่ ไว้ค่อยคุยกัน”

เขาวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

ฉีเติ่งเสียนกำลังดูวิวทะเลอยู่จริงๆ ยังไงซะทะเลก็กว้างใหญ่และคลื่นก็แรง

เสียงร้องสะท้อนดังของหยางกวนกวนที่อัดอั้นตันใจมาเป็นเวลานานนั้นก็ออกมาในที่สุด

“อวี้เสี่ยวหลงโทรหาคุณเมื่อกี้? เขาพูดอะไร？”หยางกวนกวนถามขึ้นในขณะที่เธอกำลังเช็ดผมสั้นๆที่เปียกด้วยผ้าขนหนูอยู่ สิ่งที่เปิดเผยในดวงตาที่อ่อนโยนคือความสวยหยาดเยิ้ม

“เตรียมช่วยฉันกลับคำพิพากษาข้อหากบฏต่อประเทศ โดยบอกว่ารวบรวมหลักฐานได้เพียงพอแล้ว” ฉีเติ่งเสียนพูด

“ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่? !” ดวงตาของหยางกวนกวนเปลี่ยนเป็นสายตาเย็นชาและพูดอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินสิ่งนี้ก็ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง หยางกวนกวนมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อลู่จ้านหลง ถึงยังไงเขาเป็นพี่ใหญ่ที่เธอเคารพจากใจ

แต่อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในขณะนั้นกะทันหันเกินไป และลู่จ้านหลงก็เป็นคนริเริ่มที่จะรับผิดข้อกล่าวหาเหล่านั้นเอง