บทที่1077 แบรนดี้

คำพูดที่หยิ่งผยองของแบรนดี้ ใบหน้าของซุนอิ่งซูเต็มไปด้วยความโกรธ

หมายความว่าอะไร？

คนของโคกูรยอ จำเป็นต้องเป็นสุนัขให้กับคนประเทศมี่หรอ？

เขากำหมัดของตัวเองแน่น ตัวอดไม่ได้ที่จะสั่นขึ้นมา กัดฟันและพูด： “สิ่งที่คุณพูดนั้นมันคือคนอื่น มันไม่ใช่ฉัน！คนอื่นไม่กล้าปฏิเสธคุณ แต่ฉันกล้า！คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน มาโอหังอวดดีกับฉัน？”

“วันนี้ฉันต้องให้คุณรู้ ผู้หญิงเลวที่เหม็นสาบอย่างคุณ！” แบรนดี้ตกตะลึง หลังจากนั้นยิ้มเยาะเย้ย

ระหว่างบทสนทนา เขายกมือขึ้นแล้วตบไปที่ปากที่ใหญ่บนหน้าของซุนอิ่งซูโดยตรง

ซุนอิ่งซูก็นึกไม่ถึงว่าแบรนดี้จะอวดดีและใช้อำนาจเช่นนี้ หลังจากที่กล้าลงมือในที่สาธารณะ ตบหน้าตัวเองที่มีสถานะพี่ใหญ่ในนายทุนซ่านซิงเช่นนี้！

ฝ่ามือนี้ตบไปที่หัวของเขาครั้งหนึ่ง ปากเริ่มชาขึ้นมา หนังหน้าแดงขึ้นมาทันที

หลงจากตบหน้าซุนอิ่งซู แบรนดี้ยิ้มพอใจและกล่าว： “ตอนนี้คุณรู้ว่าฉันเป็นใครแล้วหรือยัง？ยังกล้าที่จะตอกกลับฉันอีกไหม？”

“ฉันเชิญคุณ นับว่าเป็นเกียรติของคุณ！คุณมันเจ้าหมูผิวเหลืองที่โง่เขลา”

“คุณไม่คู่ควร และก็ไม่มีสิทธินั้น ปฏิเสธชายขาวผู้ดีเลิศที่ส่งคำเชิญมาให้！”

“คุณกล้าปฏิเสธ นั่นเป็นความผิดของคุณ ก็สมควรโดนตี！”

เหอติ้งคุนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแบรนดี้ที่พูดว่า： “หมูผิวเหลือง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายใจ

แบรนดี้จับได้ว่าขมวดคิ้วจากหากตาของเขา อดไม่ได้ที่จะเชิดคางขึ้น พูดชิลๆ： “ทำไม คุณชายเหอรู้สึกว่าฉันพูดผิดหรอ？”

เหอติ้งคุนรีบพูด： “ไม่ไม่ไม่ ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่คุณแบรนดี้พูดทั้งหมดนั้นถูกต้องที่สุด！ผู้หญิงที่สมควรตายนี้ ก็ไม่ควรที่จะปฏิเสธคำเชิญของคุณ”

แบรนดี้พูดด้วยความเย่อหยิ่ง： “เหะ พวกชนชาติผิวเหลืองที่อยู่ประเทศฉัน อย่างดีที่สุดสามารถเป็นได้แค่พลเมืองชั้นสองเท่านั้น พวกต่ำต้อย ไม่ควรที่จะเชื่อฟังหรอกหรอ？”

“ใช่ ฉันรู้สึกว่าคนขาวถึงจะเป็นชนสั้นสูงที่ดีเลิศที่สุดในโลก！” เหอติ้งคุนพูดคล้อยตาม ระหว่างบทสนทนานี้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

ซุนอิ่งซูกลับมามีสติอีกครั้ง จับหน้าของตัวเองเบาๆ ภายในดวงตาเขาแทบจะลุกเป็นไฟ และไม่ได้พูดอะไร เขายกมือขึ้นแล้วตบกลับไปที่ปากใหญ่！

แบรนดี้ไม่คาดคิดว่าซุนอิ่งซูจะสู้กลับเหมือนกัน ไม่ทันระวังตั้งตัว ถูกฝ่ามือนั้นตบหน้าอย่างแรง

แต่ทว่า ท้ายที่สุดแล้วแรงของผู้หญิงไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับผู้ชาย เขาผิวหยาบและหนา โดนตบด้วยฝ่ามือแบบนี้ ความเจ็บปวดไม่มาก

อีกอย่าง เขาโกรธด้วยการตบนี้ของซุนอิ่งซู สะบัดแขน ตบไปที่หน้าของซุนอิ่งซูอีกครั้ง

การตบนี้ ทำให้มุมปากของซุนอิ่งซูแตกไปแล้ว

แต่ซุนอิ่งซูเป็นคนโหดเหี้ยม หลังจากถูกตบครั้งที่สอง สักคำก็ไม่ได้พูด สะบัดมือขึ้นมา ตบกลับไปโดยตรง！

แบรนดี้โกรธอย่างถึงที่สุดแล้ว พูดด้วยความโกรธ： “ผู้หญิงที่สมควรตาย เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม นึกไม่ถึงว่าจะสวนกลับ！ วันนี้ ฉันจะให้คุณตายโดยไม่มีที่ฝังศพ นึกไม่ถึว่าจะกล้าท้าทายกลุ่มนายทุนบอสตันของพวกเรา！”

หลังจากพูดคำนี้ เขายกขาขึ้นมา ก็อยากที่จะเตะซุนอิ่งซูให้บินออกไป

แต่ฉีเติ่งเสียนก็ได้ออกมาจากร้านกาแฟในเวลานี้ เห็นแบรนดี้ที่กำลังจะลงมือ ไม่พูดจา โยนกาแฟในมือของเขาไปอย่างรุนแรง！

ระยะหลายสิบเมตรนี้ ถ้าต้องการขว้างอย่างแม่นยำนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดาย

“ปั้ง！”

แก้วที่เต็มไปด้วยกาแฟ มันระเบิดออกโดยตรงที่ด้านหลังศีรษะของแบรนดี้ แรงนั้น ทำให้แบรนดี้โซเซ และล้มลงไปกับพื้นโดยตรง