บทที่1262 จนมุม

เมื่อทุกคนได้เห็นท่าทีของฉีหยุนเฟิง ก็ล้วนอดไม่ได้ที่จะแอบชื่นชมเขา ตระกูลฉีนี่ช่างสมกับที่เป็นตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงจริงๆ!

ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉีเติ่งเสียนจะมีตัวตนและสถานะถึงขนาดนี้แล้ว แต่ตระกูลฉีของเมืองหลวงแห่งนี้ก็ยังคงมีท่าทีที่แข็งกร้าวต่อเขาเหมือนเดิม ซึ่งนี่ก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจของตระกูลฉีที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ฉีเติ่งเสียนตะคอกออกมาด้วยเสียงเย็น "วันนี้เขาไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของผม ซึ่งนั่นก็ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก？"

หลังจากที่พูดจบ เขาก็หันกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "พวกเราไปกันเถอะ!"

รอยยิ้มเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉีหยุนเฟิง เขาโบกมือเพื่อให้ทุกคนหลีกทาง

“คุณฉี จะปล่อยเขาไปแบบนี้เหรอ!” เหอเซียวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ แล้วพูดขึ้นด้วยความโกรธ

“ไม่จำเป็น” ฉีหยุนเฟิงพูดเสียงเรียบ “เครื่องลายครามจำเป็นที่จะต้องแตะหม้อดินเหรอ？ นายไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้หรือไง？”

แต่ซูหงจวนกลับรู้สึกว่าฉีหยุนเฟิงได้เสริมสร้างความมั่นใจของพวกเขาอย่างมาก ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอมีแบ็คที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เธอยิ้มเยาะและเอ่ยขึ้น "ฉีเติ่งเสียนคนนี้ไม่เคยยินยอมที่จะเสียเปรียบและลำบากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร วันนี้คุณชี่สามารถบังคับให้เขายอมแพ้และจากไปได้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งอย่างเห็นได้ชัด！ อีกทั้งเขาคนนี้มีพลังมากนัก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับเขา แต่รอให้เรามีโอกาสและลงมือที่จะฆ่าเขาช้าๆ"

ฉีหยุนเฟิงเอ่ยต่อ "คุณพูดถูกแล้ว ในตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ เพราะคนที่อยู่ข้างๆเขาที่พูดด้วยความหยิ่งผยองนั้น ยังถือว่าเป็นปรมาจารย์ที่ไม่ง่ายเลยที่จะรับมือด้วย "

ยังไงก็ตาม ฉีหยุนเฟิงก็ถือเป็นบุคคลระดับหัวหน้า ดังนั้นเหอเซียวจึงรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล และมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้แหละ เมื่อคุณพบคนที่เหนือกว่า คุณจะรู้สึกว่าทุกสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นถูกต้องไปเสียหมด

“อาจารย์ฉี ดูเหมือนว่าคุณจะกลัวพี่ชายคนโตของคุณมากเลยเหรอ？ ในสายตาของผมนั้น คุณเป็นคนบ้าที่บ้าดีเดือดที่ไม่สนกฏหมายอะไรใดๆ แต่ครั้งนี้คุณกลับเป็นฝ่ายที่ยอมถอยออกมาก่อน นี่มันไม่ใช่นิสัยของคุณเลย!” จิ่วเฮิงกล่าว

“ฮ่า... ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแย้งใดๆ มันยังไม่ถึงเวลา” ฉีเติ่งเสียนตอบกลับอย่างเรียบๆ

เจียงชิงเย่ว์ก็รู้สึกเช่นกันว่านี่มันช่างผิดวิสัยของฉีเติ่งเสียนเอามากๆ หากเป็นเมื่อก่อนนั้น ฉีเติ่งเสียนคงจะตบหน้าของอีกฝ่ายไปแล้ว แต่คราวนี้เขากลับเป็นฝ่ายที่จะยอมถอย ซึ่งมันน่าทึ่งมาก!

พวกเขาไปรู้มาจากไหน ว่าความขัดแย้งระหว่างฉีเติ่งเสียนและตระกูลฉีนั้นเป็นแค่เรื่องเพียงผิวเผินเท่านั้น พวกเขามีความเข้าใจที่ตรงกันอย่างมาก

ด้วยความที่ฉีเติ่งเสียนเป็นถึงลูกคนที่หก จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ตระกูลฉีจะปฏิบัติกับเขาเช่นนี้!

“อาจารย์จิ่วเฮิง คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกเรื่องหนึ่ง” ฉีเติ่งเสียนพูดกับจิ่วเฮิง

“ก็ได้!” จิ่วเฮิงขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบรับไป และเตรียมที่จะกลับไปก่อน

เขาคิดว่าฉีเติ่งเสียนต้องจัดการความขัดแย้งที่มีกับตระกูลฉี และปัญหานี้ไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้กำลัง

หลังจากส่งจิ่วเฮิงกลับไปแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็พูดกับหวังซานยื่ออีกครั้ง "ผู้อำนวยการหวังก็ไปทำธุระของคุณเถอะ วันนี้ยังกินมื้อดึกไม่เสร็จ ติดไว้ก่อนแล้วกัน วันหลังค่อยคืนผม"

หวังซานยื่อถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากที่ได้ยินดังนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เป็นผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่เขายังคงคิดถึงเรื่องที่วันนี้เขายังไม่ได้กินดึก? อะไรของเขาวะ!

หวังซานยื่อยิ้มอย่างขมขื่นแล้วตอบกลับ "โอเค งั้นผมไปก่อนล่ะ ส่วนน้องเกาถ้าจะขอลาหยุด ก็อย่าลืมบอกผมล่วงหน้านะ!"

หลังจากพูดจบ หวังซานยื่อก็เดินออกไปทันที

“คุณพักอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่งคุณกลับก่อน” ฉีเติ่งเสียนหันไปพูดกับเจียงชิงเย่ว์ “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้คิด ผิดหวังจริงๆ!”

เจียงชิงเย่ว์ยิ้มให้เขา เข้าไปจับแขนเขาไว้แล้วเอ่ยขึ้น "ฉันมีความสุขมากที่ได้อยู่กับคุณ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น! ฉันจะไม่กลับไป มันเร็วเกินไป"

ฉีเติ่งเสียนตอบกลับ "น้องเกานี่ใจกว้างมากๆเลย!"