บทที่1300 ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ทรมานหลิวต้าฟู่ต่อ และลากเขาลงไปนั่งที่พื้น เพื่อเป็นการไว้หน้าอาจารย์จางเทียน

หลิวต้าฟู่ร้องไห้คร่ำครวญออกมาอย่างช่วยไม่ได้พร้อมกับเอ่ยขึ้น "อาจารย์เทียน คุณต้องทำเพื่อผม... ผู้ชายคนนี้ข่มเหงผม ฆ่าเขาเสียเพื่อความยุติธรรม!"

ใบหน้าของอาจารย์จางเทียนนั้นมืดมนลงทันที และเอ่ยว่า "โอหัง เขาเป็นบรรพจารย์ลัทธิเต๋าของผม เขามีตำแหน่งสูงสุดในลัทธิเต๋าของเรา!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวต้าฟู่ก็พึมพำกับตนเองทันที

ฉีเติ่งเสียนเป็นถึงอัครสังฆราชแห่งศาสนาศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือ? เขากลายเป็นบุคคลระดับบรรพบุรุษลัทธิเต๋าเมื่อไหร่กัน

“คุณรู้ไหมว่าสายลับระดับสูงสองเท่าคืออะไร” ฉีเติ่งเสียนมองไปที่หลิวต้าฟู่โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆพร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มไปไม่ถึงตา

มุมปากของหลิวต้าฟู่กระตุกอย่างรุนแรง คิดไม่ถึงเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะมีตัวตนเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งที่แล้วลูกสาวของเขาต้องเสียผลประโยชน์มหาศาลบนเขาเสวียนหวู่

หลิวต้าฟู่มองไปที่อาจารย์จางเทียนแล้วพูดขึ้น "อาจารย์เทียน คุณมาที่จิงเต่าได้ยังไง"

อาจารย์จางเทียนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เหรินซวนที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นแทน "อาจารย์คำนวณด้วยมือของเขาและพบว่าคุณกำลังจะมีภยันตราย แม้ว่าคุณจะไม่ตาย แต่คุณก็จะล้มละลาย เขาบอกว่าเขามีชะตากรรมกับคุณ นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงพาผมที่นี่และตามหาคุณ”

หลิวต้าฟู่ตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อรู้สึกว่าการคำนวณของอาจารย์จางเทียนนั้นแม่นยำมากจริงๆ ถ้าหากว่าวันนี้อาจารย์จางเทียนมาทัน เขาอาจจะถูกฉีเติ่งเสียนกดน้ำจนตายหรือไม่?

“ประธานหลิว ผมเตือนคุณมาตั้งนานแล้วว่าถ้าหาเงินได้แล้ว คุณควรทำความดีให้มากขึ้น และอย่าทำสิ่งที่ผิดต่อศีลธรรม ไม่เช่นนั้น ไม่ช้าก็เร็วคุณจะประสบภัยพิบัติใหญ่!” อาจารย์จางเทียนพูดอย่างจริงจังและหนักแน่น ซึ่งนั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว

หลิวต้าฟู่ตัวสั่นและพูดขึ้น "อาจารย์เทียน ฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดศีลธรรมเลยนะ!"

อาจารย์จางเทียนพูดอย่างเย็นชา "ลูกสาวของคุณเป็นศิษย์ฆราวาสเขาเสวียนหวู่ที่เหรินซวนรับเข้ามา และท่านนี้ก็เป็นบรรพจารย์ของผม ถ้าหากคุณต่อต้านเขา หลอกลวงและทำลายบรรพบุรุษ นี่ไม่ใช่การทำผิดศีลธรรมหรอก ดังนั้นคงไม่ผิดที่จะบอกว่าคุณกำลังทำลายตัวเอง”

หลิวต้าฟู่หน้าซีดด้วยความตกใจ และนิ่งไปชั่วครู่เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“เฮ้อ...ก็นะ...ชีวิตคนเรามีได้ก็ต้องมีเสียน ฝืนไปก็เท่านั้นแหละ ทุกอย่างนั้นต้องปล่อยให้มันเกิดขึ้นไปตามธรรมชาติ ตอนแรกที่ผมแนะนำให้คุณไปเปิดเหมือง ก็ทำให้คุณร่ำรวยในชั่วข้ามคืนและยังกลายเป็นอุตสาหกรรมเหมืองแร่ชั้นนำในปัจจุบัน แต่โชคชะตาเกือบจะจบลงแล้ว ฉันจะช่วยชีวิตคุณในวันนี้ ในภายภาคหน้าไม่ว่าคุณจะกลายเป็นไร้บ้านหรือไม่ มันก็จะไม่เกี่ยวอะไรกับผมอีก” อาจารย์จางเทียนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

"คนไร้บ้าน"ยังไง ก็ยังคงเป็น "คนไร้บ้าน" อยู่ ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าหลิวต้าฟู่จะล้มละลายใช่หรือไม่?

สวี่เอ้าเสวี่ยที่มองอยู่ด้วยปากที่สั่นสะท้าน อาจารญจางเทียนนี่เป็นปรมาจารย์แบบไหนกัน รีบมาตั้งโต๊ะริมถนนแล้วแขวนธงทำนายดวงชะตา...

“อาจารย์เทียน ไม่... ไม่เอานะ ฉันไม่อยากเป็นคนไร้บ้าน โปรดช่วยดูดวงชะตาที่ผ่านมาและความสัมพันธ์ระหว่างเซิ่งหนานและอาจารย์เหรินซวนในฐานะอาจารย์กับศิษย์ โปรดช่วยฉันอีกสักครั้งเถอะ” อาจารย์จางเทียนทำให้หลิวต้าฟู่รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่าง

ไม่ใช่ว่าหลิวต้าฟู่เป็นคนโง่เง่าที่ไม่มีวิสัยทัศน์ แต่เขาสามารถเริ่มต้นธุรกิจและสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ ซึ่งถือว่าเป็นคนที่มุ่งมั่นและเข้มงวดกับตัวเองมากๆ

เขาเป็นคนธรรมดามาครึ่งชีวิตแล้ว แต่จากคำแนะนำของอาจารย์จางเทียน เขาซื้อเหมืองที่เกือบจะร้างด้วยเงินหลายแสนดอลลาร์ และทิ้งระเบิดลงไปอีกสองสามเมตร และเขาก็ร่ำรวยในชั่วข้ามคืน

ซึ่งเรื่องมหัศจรรย์นี้มันเกิดขึ้นกับเขา และที่ยิ่งไปกว่านั้นอาจารย์จางเทียนยังเป็นปรมาจารย์แห่งเขาเสวียนหวู่อย่างแท้จริง นั่นก็ยิ่งทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อคำพูดที่น่าตกใจเช่นนั้น

และถ้าอาจารย์จางเทียน บอกวันพรุ่งนี้โลกจะแตก หลิวต้าฟู่ก็คงจะเชื่ออย่างแน่นอน แล้วนับประสาอะไรกับเรื่องเล็กๆอย่างการล้มละลาย

อาจารย์จางเทียนส่ายหัวพร้อมกับเอ่ยขึ้น "ผมช่วยคุณไม่ได้ คนเรียนแพทย์ไม่สามารถกอบกู้ประเทศได้ และผมที่ในศึกษาลัทธิเต๋าก็ไม่สามารถช่วยคนโง่ได้"

อาจารย์จางเทียนทำให้หลิวต้าฟู่หวาดกลัวจนแทบจะร้องไห้ ตอนนี้เขารวยและมีอำนาจมากมายแล้ว ถ้าเขาต้องกลับไปมีชีวิตอยู่ในความยากจนแบบนั้นอีกครั้ง สู้ฆ่าเขาให้ตายไปเลยเสียดีกว่า