บทที่1378 ปล้ดท่ามวยปล้ำด้วยหนึ่งมือ

อกที่อบอุ่นและกว้างขวาง สามารถบรรเทาความหดหู่ในใจมนุษย์ได้เสมอ

ในเมื่อฉีเติ่งเสียนรู้สึกสบายมาก มือกอดเอวและหน้าซบตรงอกตรงอกหยางกวนกวนเอาไว้ แล้วพูดขึ้น: “ฉันลำบากใจมาก!เรื่องที่ฉันสำเร็จทำไมเขาต้องแบ่งผลประโยชน์ไปแปดสิบเปอร์เซ็น ฉันได้แค่ยี่สิบเปอร์เซ็น?”

หยางกวนกวนพูดขึ้น: “คนอื่นเขามีตำแหน่งฐานะที่สูงกว่า ถ้าไม่ได้การสนับสนุกจากพระสันตะปาปา คุณก็ไม่มีทางได้เงินตัวนี้?”

“เฮ้ย มีเหตุผล!คุณพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่เศร้าแล้ว”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างมีความสุข แต่ไม่ได้ทำลายความอบอุ่นที่ได้จากหยางกวนกวน

แต่ว่าตอนนี้หยางกวงกวงเพิ่งรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นจงใจ กัดฟันอย่างดุๆแล้วพูดขึ้น: “คุณยังโรคจิตเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ!”

ถูกหยางกวนกวนหยิกที่เอว ฉีเติ่งเสียนถึงเงยหน้าขึ้นแล้วพูด: “อะไร ฉันเพียงแค่ต้องการคำปลอบใจแค่นั้นเอง คุณอย่าคิดว่าคนอื่นจะใจร้ายแบบคุณได้ไหม?”

หยางกวนกวนเอามือจับที่คอของเขา จากนั้นหมุนไปที่หลังตัวเขา จับเขาด้วยท่ามวยปล้ำ

“ท่ามวยปล้ำ?”

“มันไม่มีผลต่อฉันหรอกนะ!”

“ฉันสามารถจัดการท่ามวยปล้ำด้วยหนึ่งมือ”

“ฉันไม่ดูคุณด้วยซ้ำ แค่ฉันร้องเพลงก็ทำลายท่ามวยปล้ำของคุณได้แล้ว”

หยางกวนกวนบีบแรงจากสองแขน แต่ในตอนที่บีบแรง รู้สึกว่าเส้นเลือดของฝ่ายตรงข้ามมันหนาขึ้น อีกทั้งยังแข็งเหมือนเหล็ก แขนสองข้างของตัวเองนั้นราวกับว่าไม่มีแรงเลย!

ฉีเติ่งเสียนแสดงท่า“เข้มใต้ทะเล” นิ้วมืออยู่ตรงตำแหน่งข้อกระดูกของหยางกวนกวน ทันทีเหมือนไฟดูดทำให้ฝ่ายตรงข้ามนั้นปล่อยมือด้วยความเจ็บปวด

“ที่อาจารย์ม้าบอกว่าใช้หนึ่งมือจัดการท่ามวยปล้ำ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!”หยางกวนกวนนวดตรงแขนของตัวเองแล้วพูดขึ้น

“อย่าเอาเขามาพูดถึงอีกเลย อย่างน้อยฉันก็เคยใช้ท่าแซ่สายฟ้าทั้งห้าของเขา”ฉีเติ่งเสียนขยับคอแล้วพูดอย่างนิ่งๆ

หยางกวนกวนมองบน ไม่รู้ว่าใครทุบตีฉันตลอด ไร้คุณสมบัติ!

ในเวลานี้จิ่วเฮิงส่งเสียงดังขึ้น: “ใคร?อาจารย์ม้าคนไหน สามารถจัดการท่ามวยปล้ำในมือเดียว?ฉันไม่เชื่อ ให้ฉันลองดู!”

หนางกวนกวนหัวเราะพูดขึ้น: “เมื่อกี้เขาเพิ่งทำได้”

จิ่วเฮิงมองเขาอย่างท้าทายแล้วถามขึ้น: “คุณกล้ามาลองกับฉันไหม?”

ฉีเติ่งเสียนบ้าเท่านั้นแหลถึงทำแบบนั้น แม้ว่าปรมาจารย์ระดับเทพแบบเขา ถ้าถูกจิ่วเฮิงนั้นจัดการ โอกาสรอดหนึ่งในสิบ

อย่าพูดแต่ทำลายท่ามวยปล้ำเลย เกรงว่าในหนึ่งวินาทีก็สามารถทำให้คอคุณขาดได้

“ให้คุณแสแสร้งต่อไป!”หยางกวนกวนเห็นฉีเติ่งเสียนไม่กล้ารับคำท้า ทนไม่ไหวหัวเราะขึ้น

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจสนใจคนบ้าอย่างจิ่วเฮิง ยกมือขึ้น “ท่าหมัดทะลุฟ้า” ทำเอาจิ่วเฮิงนั้นตกใจถอยหลังไปสองก้าวแล้วสีหน้าระวังมากขึ้น

ฉีเติ่งเสียนกัดฟันแล้วหัวเราะขึ้น เก็บหมัดของตัวเองแล้วพูดขึ้น: “พรุ่งนี้ฉันเรียกตัวไหลฟูกลับมาให้ เพื่อให้คุณหายเหงา”

เพราะจิ่วเฮิงถูกมาหลายปีไม่เจอผู้คน ทนความเหงาดีมาก

ช่วงนี้มั่วแต่หาสาว ไม่มีคนฝึกฝนกับเขา แต่เขาก็ยังคงอยู่เฉยๆได้อยู่

แต่ว่า เขาก็ยังคงคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ในเรือนจำโยวตู ทุกคืนสามารถสู้กับคนอื่นได้ เช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็ลากร่างกายที่เหนื่อยล้ามาฝึกซ้อมอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงว่ามันสดชื่นแค่ไหน

“ให้ฉันกลับไปอยู่ในคุกเหมือนเก่าดีกว่า?”จิ่วเฮิงคิดๆแล้วถาม

“คุณอยากกลับไปอยู่ในคุก แต่คนอื่นไม่อยากให้คุณกลับไป!”ฉีเติ่งเสียนพูดแล้วโบกมือ ส่ายหัว

ในช่วงเวลาที่จิ่วเฮิงอยู่ในคุก พวกนักโทษไม่ค่อยกล้าก่อความวุ่นวาย แต่ละคนเหมือนกับลูกบอล ไม่มีชีวิชีวาเลย