บทที่1517 กำลังพลของศัตรู

หลังจาก"แส้เสือกวาด" บังคับพวกเขาทั้งสองออกไป เท้าขวาของฉีเติ่งเสียนก็เหยียบลงกับพื้นอย่างแรง จนขาสั่นเป็นเกลียวและกระทืบอย่างสุดแรงของเขา!

เขายกมือขวาขึ้นแล้วต่อยหมัดที่เขาใช้เมื่อฆ่าหงเซิงซือ—การปฏิวัติ!

ไฟลุกโชน การปฏิวัติความไม่เท่าเทียมทั้งหมด ปฏิวัติความอยุติธรรมทั้งหมด และปฏิวัติชีวิตที่ไม่ยุติธรรมทั้งหมด การต่อยแบบนี้เปรียบเสมือนน้ำมันปรุงอาหารที่โหมกระหน่ำ และความรุนแรงก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว

ซึ่งการปฏิวัติเองก็มีความรุนแรง

ในขณะนี้กาลันดารู้สึกราวกับว่าเขาถูกปกคลุมด้วยกระแสของโลกอันยิ่งใหญ่ นี่คือหมัดที่ทรงพลังซึ่งใหญ่เท่ากับท้องฟ้าสีเหลืองและหนักเท่ากับผืนแผ่นดิน!

"บูม!"

เพียงแค่ต่อยครั้งเดียว ร่างกายของกาลันดาก็ลอยออกไป เท้าของเขาหลุดจากพื้น เลือดพุ่งออกมาจากปากและจมูกราวกับน้ำพุ อวัยวะภายในของเขากระจัดกระจาย และกระดูกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

อาโทริและอนันดาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่ากาลันดาถูกต่อยด้วยหมัดเช่นนี้ และตับและถุงน้ำดียังมีอาการสั่นอีกด้วย

เมื่อพวกเขาฝึกพลังโยคะ ก่อนอื่นจะต้องสงบจิตใจก่อน หากจิตใจของพวกเขาสับสน ทักษะของพวกเขาจะลดลงครึ่งหนึ่ง

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนชกกาลันดาออกไป เขาก็หันกลับมา ยกแขนขึ้นโจมตีอาโทริโดยตรง "เหวี่ยงแขนและชก"!

อาโทริฟื้นขึ้นมาอีกครั้งและร้องคําราม ปิดแขนและกดลงเพื่อยับยั้งกําปั้นของฉีเติ่งเสียน

แต่ด้วยพลังงานที่อยู่ใต้ความฉุนเฉียวของเขา เขาจะต้านทานการโจมตีของผู้ที่เชี่ยวชาญและเป็นอมตะได้อย่างไร? แขนทั้งสองข้างของเขาถูกกระแทกจนกดไม่ได้และเด้งขึ้นสูง

ทันใดนั้น ร่างกายของฉีเติ่งเสียนก็เล็กลง แขนขวาของเขาสั่นเหมือนหอกรูปลูกแพร์ และเขาก็ใช้นิ้วห้าเจาะทะลุเข้าไปในท้องของอาโทริ

มีเพียงเสียงฟู่ เสื้อผ้า ผิวหนัง เนื้อและไขมันก็ถูกตัดออกอย่างง่ายดายราวกับมีดร้อนผ่าเนย เมื่อฉีเติ่งเสียนถอนมือออก ลำไส้และอวัยวะภายในของเขาก็ไหลไปทั่วพื้น

อานันดาขนลุกซู่ นี่เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?

ปรมาจารย์พลังโยคะผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามร่วมมือกัน แต่พวกเขายังพ่ายแพ้ไปทีละคน คนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

อาโทริถูกเจาะลำไส้และนั่งใช้มือกุมแผลตัวเองอยู่ที่พื้น มีเลือดไหลออกมาจากปากและจมูกของเขาอยู่ตลอด

อานันดาร้องโวยวาย หันหลังวิ่งหนีไป

ฉีเติ่งเสียน สังหารปรมาจารย์โยคะผู้ยิ่งใหญ่สองคนติดต่อกัน ซึ่งก็ใช้พลังไปไม่น้อยเช่นกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่ได้ไล่ตามพวกเขาไป แต่อย่างไรการปกป้องเฉินเลี่ย จากการถูกจับก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

“คุณฉี ฆ่ามันซะ! พวกมันทำให้ฉันต้องอับอายและฆ่าบอดี้การ์ดของฉันไปหลายคน” เฉินเลี่ยอดไม่ได้ที่จะตะโกน

“ไม่เรียกพี่เขยแล้วเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนหันกลับมามองไอ้สุนัขตัวนี้ ที่ได้ผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่ง

เฉินเลี่ยตกตะลึงและถามว่า: "พี่เขยคนไหน? น้องสาวของฉันยังไม่แต่งงาน!"

ฉีเติ่งเสียนเตะเขาลงจยล้มขณะที่เขานั่งอยู่บนพื้นและพูดว่า "ฉันจะทุบตีนายก่อนค่อยว่ากัน!"

เฉินเลี่ยลุกขึ้นทันทีที่เขาตะโกน เขาก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "อย่าตะโกนชื่อนี้แบบสุ่มๆ ฉันว่าถ้านายตะโกนต่อหน้าประธานเซี่ยง นายจะไม่ได้อยู่เป็นคนแบบนี้นะ”

หลังจากฟังแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็คิดว่ามีเหตุผล!

เฉินเลี่ย พูดว่า: "ถึงยังไงนายเป็นคนที่น่ารักที่สุดในจงไห่ แต่จะมาถล่มครอบรัวเดียวกันไม่ได้ เราต้องระวัง ฉันเรียกนายแบบนั้นในใจก็พอแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนลูบไหล่ของเฉินเลี่ยเบาๆ ถูกเขาล่อหลอกและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นในใจของคุณต้องเรียกฉันว่า เอ่อ...เรียกแบบนี้ ฉันชอบมากๆ!"

ผู้ชายคนไหนที่ไม่ชอบเฉินหยูผู้ที่เหมือนปีศาจล่ะ?

แค่คิดว่าเฉินหยูจะมาหา ก็ทำให้ฉีเติ่งเสียน อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของเขา

“แน่นอนว่าในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด ฉันถึงได้มองเห็นเพื่อนที่ไว้ใจได้มากที่สุด ฉันคิดว่าวันนี้ฉันต้องจากไปแล้ว” เฉินเลี่ยถอนหายใจและแสดงความขอบคุณต่อฉีเติ่งเสียน