บทที่1583 การนัดต่อสู้คลาร์ก

ลี่เฟยหลงได้ยินเจ้านายทั้งสามท่านพูดว่าแก๊งสี่ไห่ไม่คู่ควรค่ากับรักษาให้คงอยู่อีกต่อไปและใบหน้าของเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

"มีบางคนในแก๊งก็ถูกบังคับให้ไม่มีทางเลือกที่ทําอะไรไม่ถูก นอกจากต้องลงมือฆ่าทั้งหมดใช่ไหม" ลี่เฟยหลงพูดอย่างจนใจ แก๊งสี่ไห่เป็นความพยายามของเขา และเขาทนเห็นไม่ได้ที่แก๊งจะถูกทำลายแบบนี้

"มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์เรื่องที่เกิดขึ้น คนที่เขียนพล็อตเรื่องให้สถาการณ์ร้ายแรงย่อมปล่อยไปไม่ได้" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

ลี่เฟยหลงกลับพูดว่า "ตอนนี้แก๊งสี่ไห่ไม่ใช่แค่สมาคมเดียว แต่ยังมีคนจำนวนมากที่ต้องกินข้าวใช้ถ้วยร่วมกันด้วย ถ้าทำให้ถ้วยแตกแล้ว จะทําให้หลายคนไม่สามารถกินข้าวได้"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ผู้คนเหล่านี้ไม่สามารถทํางานให้คนเจียเผิงได้ คนเหล่านี้สามารถช่วยเหลือแก๊งชิงจู่ได้ แน่นอนว่าถ้าหากอยากให้เจียงหูเข้าร่วม ผมก็จะแนะนําคุณให้กับหลิวปิงเหว่ยด้วย"

ลี่เฟยหลงไม่ได้พูดอีกต่อไป เพียงแต่รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย ในท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ซือถู่หนานก็ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา แต่ต้องแบกหม้อทั้งหมดแก๊งสี่ไห่

ไม่เพียงแต่นอกจากทั้งสามคนทั้งหมดต่างก็รู้สึกว่าคนเหล่านี้ในแก๊งสี่ไห่ต่างรู้ว่าคนเจียเผิงสองคนนี้เกลียดชังกัน แต่พวกเขาก็ยังต้องการที่จะเข้าร่วมกองกำลังกับ ซึ่งพวกเขาเป็นอาชญากรรมที่ชั่วร้าย

ถ้าหากทั้งสองคนนั้นพูดว่าบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นวีรบุรุษ แล้วบรรพบุรุษของพวกเขานะเป็นวีรบุรุษที่หลั่งเลือดและน้ําตาไหลในสนามรบนั้นได้ยังไงกันนะ?

"ทั้งสองคนเจียเผิงนี้เพิ่งจะข่มขู่นายน้อยคนที่สองของคุณอย่างโจ่งแจ้งเปิดเผย สามารถทำให้มองเห็นว่าก็ยังมีกลอุบายอยู่นิดหน่อย ต้องระวัง!" เกาเย่พูดกับฉีเติ่งเสียน

"อืม" ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า

"พวกเราเห็นลมแรงและคลื่นลูกใหญ่มาเยอะขนาดนี้ แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องพลิกเรือคว่ำในรางน้ํา" เกาเย่พูดเตือนสติอีกหนึ่งครั้ง

ฉีเติ่งเสียนรู้ดีว่าสมาคมงูดำนั้นมีภูมิหลังที่ลึกซึ้ง ในปีนั้นได้ให้ทุนแก้ผู้รุกราน แต่พวกเขายังรักษาการติดต่ออย่างใกล้ชิดกับลูกหลานของผู้รุกรานเหล่านั้น หลังสงครามได้เก็บซ่อนความทะเยอทะยานในในของเกาเย่!

สงครามในปีนั้นได้ทําลายหลายครอบครัวเกินไปและทิ้งเด็กกําพร้าไว้มากมาย คนเหล่านี้ถูกล้างสมองได้ง่ายที่สุดและอาจถูกสร้างความเกลียดชังทำให้ตาบอดได้ง่าย

จิ่วเฮิงพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า "คุณช่วยผมกับลาร์กคนนี้โดยตรงแล้ว ให้เขาหาเวลามาต่อสู้กับผม! ผมไม่ต้องการรอจนถึงการประชุมศิลปะการต่อสู้ห้าชาติและผมก็ไม่มีความอดทนที่จะรอถึงใหเวลานั้น"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า"ในเมื่อปรมาจารย์จิ่วเฮิงมีความกล้าหาญทะเยอทะยานขนาดนี้ แน่นอนว่าอย่างนั้นผมจะไม่ขัดขวางคุณ โอเค ผมจะช่วยคุณนัดกับลาร์ก"

หลังจากที่กินอาหารเรียบร้อยแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็โทรศัพท์หาผู้อาวุโสตระกูลหลง และเขาถามแรนดอล์ฟว่าอยู่ที่ไหน ต้องการที่จะไปพบแรนดอล์ฟ

คลาร์กเป็นบุคคลลึกลับหาตัวยาก ดังนั้นจึงทําได้แค่หาแรนดอล์ฟลูกน้องของเขาและให้แรนดอล์ฟไปพูดกับเขาให้

ผู้อาวุโสตระกูลหลงจึงพูดเตือนว่า " คุณไม่ควรไปลงมือฆ่าชาวประเทศหมี่? ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าควรหลีกเลี่ยงการลงมือฆ่าคนได้แล้วและพวกเราตระกูลหลงจะต้องแบกรับเอาไว้ "

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็นว่า "วางใจได้ ผมไม่ได้จะไปฆ่าเขา แต่ต้องการคุยเรื่องบางอย่างกับเขา เพื่อให้เจ้านายของเขาทะเลาะกับคลาร์ก"

เมื่อผู้อาวุโสตระกูลหลงได้ฟังแล้วก็รู้สึกดีใจมากและพูดว่า "เยี่ยมมาก ผมจะบอกคุณว่าเขาอยู่ที่ไหน"

เหตุผลที่ผู้อาวุโสตระกูลหลงดีใจ ดังนั้นก็เพราะว่ารู้สึกว่าคำเชิญของฉีเติ่งเสียนให้ต่อสู้กับคลาร์กที่พลิ้วราวกับตั๊กแตนตำข้าว นั่นคือกำลังรนหาที่ตายเอง ดังนั้นเขาจึงตกลงโดยไม่พูดอะไรสักคํา

หลังจากรู้ที่อยู่ของแรนดอร์ฟแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็รีบไปที่นั่นทันทีและให้จิ่วเฮิงรวมถึงคนอื่น ๆ รอเขาอยู่ที่ประตู เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดใด ๆ

หลังจากที่แรนดอร์ฟเห็นฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะตกใจและขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "พระอัครสังฆราชมาหาผมที่นี่ มีคําแนะนำอะไรให้สอนผมบ้างไหม"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เขาอยากนัดเพื่อมาต่อสู้กับคลาร์ก แต่ผมหาคลาร์กไม่เจอ ดังนั้นจึงให้คุณมาช่วยตามหา"

เมื่อแรนดอล์ฟได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงและตกใจกลัวอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงหัวเราะพร้อมกับส่ายหัวและพูดว่า "ผมไม่รู้ว่า นอกจากคุณแล้วยังมีใครที่มีคุณสมบัตินี้ในการท้าทายนายพลในการทำสงครามนี้อีกบ้าง! คุณแน่ใจนะว่านั่นเป็นเพื่อนของคุณ ไม่ใช่ศัตรูของคุณ?"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็นว่า " เพื่อนของผมคนนี้ชื่อจิ่วเฮิง ช่วงนี้พวกคุณค้นคว้าหาข้อมูลผมก็ไม่มากก็น้อย ต้องการที่จะรู้เรื่องของเขา คุณบอกข่าวของคลาร์กให้ผม แล้วอีกสามวันถัดไปในตอนหกโมงเช้าและให้เขารอที่สวนสาธารณะชิงหู่”