บทที่382 ปรมาจารย์หนุ่ม

สติปัญญาของหยางกวนกวนนั้นดีกว่าหวงชงจริง ๆ อาจเป็นเพราะสมองค่อนข้างฉลาดกว่า

แม้ว่าหวงชงจะอยู่ในกองทัพเป็นเวลานานหลายปี แต่สิ่งที่เขาฝึกไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม ตอนนี้แม้ว่าเขาจะเคารพฉีเติ่งเสียนในฐานะอาจารย์ แต่เขาก็ต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่

หลังจากจบการฝึกในตอนเช้า หยางกวนกวนเริ่มค้นพบความรู้สึกได้บ้างแล้ว อย่างน้อยตอนสควอช กล้ามเนื้อต้นขาก็ไม่ได้ปวดขนาดนั้นแล้ว

"กลับไปก็ต้องฝึกให้มากขึ้น ว่างๆก็ลองฝึกดู หลังจากที่เป็นแล้ว ค่อยสอนท่าหมัดสิงอี้ให้พวกคุณ" ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้น

ทั้งคู่รีบพยักหน้ารับปาก

หยางกวนกวนรู้สึกว่าการฝึกศิลปะการต่อสู้เป็นเรื่องที่ยากมาก และไม่รู้ว่าตัวเองจะประสบความสําเร็จในด้านนี้หรือเปล่า

"พรสวรรค์ของคุณดีกว่าเขา ถึงตอนนั้นผมสอนพิเศษให้คุณสักหน่อย ก็จะสลัดเขาออกไปได้ไกลเลยแหละ" ฉีเติ่งเสียนพูดกับหยางกวนกวนด้วยรอยยิ้ม

หยางกวนกวนตกใจ อยากจะเอามือปิดปากเขา ใครเขาสอนพิเศษมาบอกต่อหน้าคนอื่นกันล่ะ

เป็นไปตามคาด สีหน้าของหวงชงตึงเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไร

"ยอมเลยจริงๆ!" หยางกวนถอนหายใจในใจ กลอกตาใส่ฉีเติ่งเสียน แล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ

ฉีเติ่งเสียนพูดต่อว่า "ทักษะยิงปืนของคุณไม่เลว อย่าหยุดซ้อมล่ะ ลองคิดหาวิธีเอาสิ่งที่ตัวเองเรียนรู้ไปเข้ากับทักษะยิงปืนของตัวเองดู"

"แม้ว่าคุณฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณสามารถรวมทักษะยิงปืนให้เข้ากันได้ คุณก็จะเก่งกว่าคนอื่นมาก"

"เอาล่ะ รีบกลับไปทํางานเถอะ!"

การออกกําลังกายตอนเช้า เริ่มตั้งแต่ตีห้า จนถึงเจ็ดโมงครึ่ง ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงครึ่ง

และในเวลานี้เอง เครื่องบินจากโมตูไปยังเมืองจงไห่ได้ลงจอดที่สนามบินแล้ว

สวี่หยางนํากลุ่มคนสาขาย่อยของหลงเหมินในเมืองตงไห่มาต้อนรับที่นี่

ชายหนุ่มที่บารมีดูไม่ธรรมดาคนหนึ่งเดินลงมาจากเครื่องบิน สวมชุดกีฬาที่มีดูคล่องแคล่ว รูปร่างเพรียวบาง ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาที่สดใสและระหว่างที่เขามองไปรอบให้ความรู้สึกเหมือนนกอินทรี

หลังจากเดินออกจากสนามบิน สวี่หยางก็เห็นเขาและรีบพูดว่า "นายหางเสือเหวินเส้า ทางนี่ครับ!"

คนที่มา คือนายน้อยหางเสือของสาขาย่อยของหลงเหมิน เป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เหวินซือซุ่นนั้นเอง!

เหวินซือซุ่นได้ยินเสียงก็หันไปมอง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มทักทายปรากฏขึ้นและพูดว่า "นายน้อยหางเสือสวี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

สวี่หยางรีบจับมือกับเหวินซือซุ่น แล้วพูดว่า "นายหางเสือเหวินเส้ามาไกลขนาดนี้ เรารู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ เป็นเกียรติของเราอย่างยิ่ง"

"นายหางเสือเหวินเส้า!"

คนเหล่านี้ที่สวี่หยางพามา ต่างโค้งคํานับให้กับนายหางเสือเหวินเส้า

เหวินซือซุ่นพยักหน้าแล้วพูดว่า "ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ ลุกขึ้นเถอะ"

สวี่หยางแอบมองเหวินซือซุ่น และชื่นชมในใจ ไม่แปลกที่เขาเป็นปรมาจารย์หนุ่มๆ ท่าทีของเขานั้น เสแสร้งไม่ได้หรอก ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคําพูดและการกระทํา ล้วนให้ความรู้สึกที่สง่างาม

"นายหางเสือเหวินเส้าขึ้นรถกับผม พวกเรารีบไปที่คุณพ่อผมเดี๋ยวนี้!" สวี่หยางพูดขึ้น

"ได้เลย!" เหวินซือซุ่นรับปาก

ในไม่ช้า เหวินซือซุ่นก็มาถึงคฤหาสน์ของสวี่อาน และได้พบกับสวี่อาน

สวีอันหัวเราะเสียงดังว่า "หลานรัก เฝ้าคอยมาตั้งนาน กว่านายจะมา ยินดีต้อนรับครับ!"

"ลุงสวี่ก็ว่าไป ผมได้รับคําสั่งจากคุณพ่อ และผมก็สงสัยอัจฉริยะหนุ่มที่พวกคุณพูดถึงด้วย" เหวินซือซุ่นพูดด้วยรอยยิ้ม

สวี่อานได้ให้คำสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์อย่างมากกับพ่อของเหวินซือซุ่นไว้ และยินดีที่จะสนับสนุนเขาในฐานะหัวหน้าผู้ถือหางเสือสาขาย่อยของหลงเหมินต่อไป เขาจึงยินดีส่งเหวินซือซุ่นไปที่เมืองจงไห่เพื่อช่วยสวี่อาน

เหวินซือซุ่นมีชื่อเสียงโด่งดังมาก เป็นนักศิลปะการต่อสู้ยอดเยี่ยมแถวชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้ คนทั่วไปอยากเชิญเขา ไม่มีทางเลยสักนิด