บทที่482 ร่วมมือกับอวี้เสี่ยวหลง

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกอารมณ์ดี

แต่เพิ่งออกจากกองพลที่แปดสิบเอ็ด ก็ถูกคนคนหนึ่งขวางทางเอาไว้

เขาไม่รู้จักคนที่มาขวางทาง เป็นชายวัยกลางคนหนึ่ง หน้าตาเข้มงวด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวก มียศถาบรรดาศักดิ์

"มาหาผมมีธุระอะไรเหรอ?" ฉีเติ่งเสียนมองชายวัยกลางคนคนนี้และถามอย่างเรียบเฉย

"ฉันชื่อหลี่เหอถู ฉันคิดว่าคุณน่าจะเคยได้ยินชื่อของฉันมาก่อน" ชายวัยกลางคนคนนี้มองฉีเติ่งเสียนและพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ

ฉีเติ่งเสียนได้ยินก็ชะงัก คิดอยู่สักพัก และส่ายหัวแล้วพูดว่า "ขอโทษนะ ผมไม่รู้จัก ถ้าไม่มีอะไร ผมขอตัวก่อน"

หลี่เหอถูยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน จากนั้นก็หัวเราะและพูดว่า "ฉันคิดว่าท่านฟู่เหล่าเคยพูดชื่อฉันให้คุณฟังแล้วซะอีก!"

ฉีเติ่งเสียนได้ยินเขาพูดถึงฟู่เฟิงหยุน เขาก็หยุดเท้า ถามว่า "หืม? เขาดูเหมือนจะไม่เคยพูดถึงคุณให้ผมฟังนะ"

หลี่เหอถูพูดว่า "ฉันเป็นประธานของสมาคมหลงเหมิน"

ฉีเติ่งเสียนได้ยินก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "อืม ผมรู้แล้ว"

หลังจากพูดจบ เขาก็กำลังจะเดินจากไป

ซึ่งทําให้หลี่เหอถูอึ้ง และสีหน้าก็ตึง พูดเสียงต่ำว่า "ไอ่หนุ่ม คุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม?!"

ฉีเติ่งเสียนหันมา ยิ้มและพูดว่า "ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ นายหางเสือของสาขาย่อยหลงเหมินไรนั่นผมไม่สนใจ?"

หลี่เหอถูส่ายหัวและพูดว่า "ก็ไง ฉันถึงมาหาคุณด้วยตัวเอง"

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไร มองหลี่เหอถูอย่างเหนื่อยหน่าย สีหน้ารำคาญ

"คุณฆ่านายหางเสือของฉันตาย งั้นหัวหน้านายหางเสือ คุณก็ต้องมาเป็นแทน!" หลี่เหอถูพูดอย่างเผด็จการและป่าเถื่อน พูดด้วยน้ําเสียงสั่งการ

"ไอ่โง่ ผมขี้เกียจสนใจคุณ!" ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะ

เส้นเอ็นบนหน้าผากของหลี่เหอถูผุดออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนหยาบคายแบบนี้ และคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าไม่เห็นประธานสมาคมหลงเหมินอย่างเขาอยู่ในสายตา

ตัวเองมาหาเขาเพื่อให้เขาขึ้นเป็นนายหางเสือของสาขาย่อยหลงเหลินในโมตู ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก!

หลี่เหอถูหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า "ดีมาก ในเมื่อไม่สามารถโน้มน้าวคุณได้ งั้นฉันก็คงทําได้แค่ตีจนกว่านายจะเห็นด้วย!"

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตา มองหลี่เหอถูตั้งแต่หัวจรดเท้า ในใจเริ่มรู้สึกกังวล

ประธานสมาคมหลงเหมินคนนี้ ทําให้เขารู้สึกถึงอันตรายเล็กน้อย!

หลี่เหอถูอยู่ในตําแหน่งสูงแบบนี้ เป็นบุคคลที่มียศถาบรรดาศักดิ์อย่างมาก แต่เขามาที่จงไห่คนเดียว และไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วย เห็นได้ชัดว่าเขามีความมั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก

เขาบอกว่าจะตีจนกว่าฉีเติ่งเสียนเห็นด้วย คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นโอ้อวดแน่ๆ

"ไม่มีใครสามารถบังคับให้ผมทําในสิ่งที่ผมไม่อยากทํา" ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วมองเขา

"งั้นก็ลองดูสิ!" หลี่เหอถูเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ก้าวนี้ที่เขาเดินเข้ามา ทําให้ฉีเติ่งเสียนเลิกคิ้วไปเล็กน้อย มองเห็นบางสิ่งบางอย่าง เหมือนท่าทีล่าสัตว์ของเสือตัวนั้นที่อยู่นอกเรือนจำโยวตู

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "โอเค ก็ลองดูสิ!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

หลี่เหอถูยิ้ม ทันใดนั้นขยับหัว ไหล่ มือ เท้าและบิดตัว ราวกับใบ้ไม้ที่สั่นไปมาเพราะถูกลมแรงพัด เขากระโดดเข้ามาตรงหน้าของฉีเติ่งเสียนเหมือนสายฟ้า ยกมือขึ้นซัดหมัดเข้าไปบนหน้า!

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาลง และขยับเท้าติดกับพื้นอย่างมั่นคง ทำท่า "ไท่จู่ประทับบัลลังก์ทอง" ทันที ตั้งท่าล็อกขา ซัดหมัด"ฝ่ามือยกตัว" พุ่งขึ้นไป!