บทที่593 ฆ่าให้หมด

ในห้องประชุม นั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันหกคน

ทั้งหกคนนี้ เป็นหัวหน้าขององค์กรนักฆ่า "เจียงหลิว"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "สวัสดีทุกคน ถ้าเห็นว่าเป็นพี่น้อง ก็มาฟันฉันสิ!"

หกคนหันไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ในขณะนี้ บนหน้าจอของห้องประชุม มีรูปถ่ายสองรูปกําลังฉายอยู่ รูปหนึ่งคือหยางกวนกวน อีกรูปคือฉีเติ่งเสียน

หยางกวนกวนก็เดินตามหลังฉีเติ่งเสียนออกมา เสื้อนวมขนสั้นพร้อมกับกางเกงยีนส์ สวมรองเท้าแอร์จอร์แดนสิบสาม แมทได้เรียบง่ายและสดใส

"กําลังดูรูปของเราอยู่เหรอ? ไม่ต้องดูแล้ว คนจริงก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่แล้ว" หยางกวนกวนพูดอย่างเรียบเฉย

ในบรรดาหกคนนั้น ชายชราอายุราวหกสิบกว่าปีคนหนึ่งขมวดคิ้วและค่อยๆพูดขึ้นว่า "ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะได้รับข่าวเร็วขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมาหาเรื่องถึงที่องค์กรของเราโดยตรง!"

ฉีเติ่งเสียนจับมือของหยางกวนกวนเดินตรงเข้าไป และนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างตามลำดับ

"ประชุมกันต่อไป ฉันอยากรู้ว่าหลังจากสูญเสียนักฆ่าไปสิบสามคนแล้ว พวกคุณยังจะฆ่าฉันอย่างไรอีก" ฉีเติ่งเสียนเอียงคอ และพูดด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของชายชราเริ่มตึงและพูดว่า "ในเมื่อนายเป็นฝ่ายริเริ่ม มาหาถึงที่ด้วยตัวเองล่ะก็ งั้นเราก็คงไม่ต้องปรึกษากันแล้วใช่ไหม?"

หยางกวนกวนส่ายหัวว่า "ฉันสงสัยมาก ตระกูลหยางในโมตูให้เงินพวกคุณเท่าไหร่ ชีวิตของฉัน มีค่าเท่าไหร่?"

"สามสิบล้าน" ชายชราไม่ตระหนี่ที่จะบอกความจริงกับคนที่กําลังจะตาย

หยางกวนกวนรู้สึกผิดหวังทันทีและพูดว่า "คนในตระกูลหยางนี่ขี้งกจริง ๆ ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันสามารถแบ่งทรัพย์สินหลายพันล้านจากพวกเขาได้เลยนะ! แต่พวกเขาจ้างคนมาฆ่าฉัน ใช้เงินแค่สามสิบล้านเองเหรอ?"

สามสิบล้านสำหรับหยางกวนกวนที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรเลย ถือเป็นราคาที่สูงเสียดฟ้า!

คนธรรมดาทั่วไปอยากจ้างนักฆ่า แค่ใช้เงินหลายหมื่นก็เพียงพอแล้ว ส่วนใหญ่พวกเดนตายมักจะแย่งกันทํา

เกรดสูงหน่อย ที่อยากจะหาองค์กรก็มีตั้งแต่หลักแสนถึงหลักล้าน

คนที่มีมูลค่าสูงถึงสามสิบล้าน มักจะเป็นคนดัง และมีอำนาจทางสังคม

"ฉันไม่รู้ว่าจะบอกว่าพวกคุณนั้นกล้าหาญมาก หรือสมองมีปัญหากันแน่ รู้ว่าพวกเรากําลังจะฆ่าคุณ ก็ยังมาหาถึงที่อีก" ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ในมือหยิบมีดผีเสื้อเล่มหนึ่งออกมา แกว่งไปมา

เธอหมุนมีดผีเสื้อเล่มนี้ในมือเป็นวงกลม มองจนตาลายไปหมด

ซึ่งทําให้หยางกวนกวนอิจฉามาก เธอชอบมีดผีเสื้อมาก แต่ตัวเธอเองเล่นไม่เป็น

ชายชราพูดว่า "ในเมื่อมาแล้วก็อย่าได้กลับไปเลย"

เขามองไปที่ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า "ชีวิตของนาย เราซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ส่งให้ตระกูลหยางด้วยกันแล้ว!"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า "โอเค พวกเด็กๆของตระกูลหยางก็เกลียดฉันเข้ากระดูกดําเหมือนกัน บอกไว้ว่าถ้าฉันอยู่ในเมืองโมตู พวกเขาจะฆ่าฉันให้ตายแน่นอน"

ทั้งหกคนยืนขึ้นและค่อยๆแยกย้ายกันไป จากนั้นก็ล้อมรอบฉีเติ่งเสียนและหยางกวนกวนด้วยระยะประมาณสองเมตร

ฉีเติ่งเสียนหันไปสังเกตหยางกวนกวน เห็นเธอสีหน้าปกติ ไม่มีความขี้ขลาดหรือกลัวจนถอยเลยสักนิด

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกซาบซึ้งใจ ดูเหมือนว่าการฝึกความกล้าหาญของหยางกวนกวนนั้นฝึกได้ดีจริงๆ การต่อสู้ที่ริมหน้าผาบนภูเขาหลังเรือนจําโยวตู ทําให้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว

หรืออาจเป็นเพราะแสงจากกระบี่ของเมธีกระบี่ อิชชิน อาชินะคนนี้แสบตาซะเหลือเกิน ให้เธอปฏิบัติตามความเชื่อที่ว่า "ถ้าลังเลก็จะพ่ายแพ้" เสมอ

"รองหัวหน้าใหญ่ เรียกผมกับคนฆ่าสัตว์มาดึกขนาดนี้มีธุระอะไรเหรอ?" มีเสียงหนึ่งดังมาจากประตูในเวลานี้

เห็นแต่ปีศาจราตรีที่เปลี่ยนจากชายฉกรรจ์เป็นลิงผอมเดินเข้ามา พอเขาเห็นความคึกคักของที่นี่ ก็ส่งเสียงร้องทันที ไม่ใช่ว่ากลัวนะ แต่เป็นความตื่นเต้น

คนฆ่าสัตว์ก็เดินตามเข้ามา ทีแรกเห็นชายชุดดำสองคนนอนอยู่ที่ประตูก็รู้สึกว่าผิดปกติ พอเดินเข้ามาเห็นฉากนี้ ก็ส่งเสียงร้องตาม

หยางกวนกวนได้ยินเสียงแปลกๆของทั้งคู่ ก็ขนหัวลุกและถามว่า "พวกเขาร้องอะไรอยู่เหรอ?"