บทที่609 เซอร์ไพรส์

หลงย่าหนานรู้สึกโกรธกับคำพูดของฉีเติ่งเสียน เขาหมายความว่าอย่างไร ดูถูกเธองั้นเหรอ?

"ในเมื่อเธอรู้ว่าตัวเองเป็นแค่ผู้พันแล้ว งั้นถ้าเจอนายพลอย่างฉันแล้ว ทําไมไม่ทําความเคารพล่ะ? ยังเสียมารยาทขนาดนี้อีกเหรอ?"

"เธออยู่ในกรมยุทธการมานานหลายปี อยู่ไปเสียเปล่าเหรอ?"

"อวี้เสี่ยวหลงเป็นคนมารยาทดีนี้ ทำไมถึงสอนลูกน้องอย่างเธอออกมาได้ล่ะ?!"

สีหน้าของฉีเติ่งเสียนเริ่มตึง และถามอย่างเย็นชา เป็นการแทงใจดำจริงๆเลย

สภาพจิตใจของหลงย่าหนานแทบจะระเบิด เธออยู่มานานหลายปี ขยันขันแข็งสร้างผลงานมามากมาย ก็ยังเป็นแค่ผู้พันหญิง

แต่ไอ่ฉีเติ่งเสียนคนี้ ไม่รู้ว่าไปขี้หมาอะไรไป ฟู่เฟิงหยุนถึงได้ให้ความสําคัญขนาดนี้ เลื่อนขั้นไปตำแหน่งนายพลจัตวาเลย แถมยังเป็นนายพลจัตวาของกรมการเมืองด้วย!

กรมการเมือง เป็นหน่วยงานที่มีอํานาจมาก ไม่ว่าจะไปถึงหน่วยรบที่ไหน ก็จะได้รับแต่ความสนใจ

หลงย่าหนานสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดอย่างเย็นชากับฉีเติ่งเสียนว่า "ข้าพเจ้าหลงย่าหนาน ขอทำความเคารพนายพลจัตวาฉี!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ตามระเบียบพัก ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ ฉันเป็นคนชอบแบบชิวๆ!"

"ชิวหาแม่มึงเหรอ! ได้เปรียบแล้วยังทำเป็นไม่อยากได้อีก!" หลงย่าหนานด่าคำหยาบในใจ แทบจะบิดหัวของเขาออกมาเตะเหมือนลูกบอล

หยางกวนกวนเห็นว่าฉีเติ่งเสียนรังแกเธอจนโมโห เลยรีบเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "หัวหน้าหลง ไอ่คนนี้ก็ชอบแกล้งคนแบบนี้แหละ คุณอย่าถือสาเลย คิดซะว่าคําพูดของเขาเป็นแค่ตดก็พอแล้ว!"

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกโกรธนิดๆ ทําไมถึงเข้าข้างคนอื่นล่ะ? เกินไปนะ!

หลงย่าหนานยิ้มอย่างสุภาพ แล้วพูดกับฉีเติ่งเสียนอย่างเรียบเฉยว่า "นายพลจัตวาฉี ไปกับฉันเถอะ เตรียมเข้าร่วมการประเมิน!"

ฉีเติ่งสียนกลับส่ายหัวว่า "ตอนนี้ฉันไม่ว่าง รอสักสองวันนะ"

หลงย่าหนานพูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุณคิดว่าการประเมินคือเรื่องเล่นเหรอ คุณบอกว่ารอสองวันก็ต้องรอสองวันหรือไง? คุณรู้ไหมว่าคุณเล่นตัวแบบนี้ จะทําให้คนอื่นไม่พอใจมากนะ!"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ก็แค่พวกคณะกรรมการที่กวนประสาทนั้นเองไม่ใช่เหรอ อยากโดนฉันทุบขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลงย่าหนานหมดคำจะพูด

"โดยเฉพาะคนที่ชื่อเยี่ยเฟยหลิวไรนั่น บอกว่ารอฉันในเมืองโมตู ถึงเวลานั้นฉันจะจัดการเขาคนแรกเลย" ฉีเติ่งเสียนพูด

"หือ คุณได้เจอกับเยี่ยเฟยหลิวหัวหน้ากรรมการประเมินแล้วเหรอ?" หลงย่าหนานหายใจเข้าลึกๆและถามเสียงต่ำ

"เจอแล้ว น่าจะเป็นคนที่ฝึกปืนใหญ่" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเรียบเฉย

หลงย่าหนานถามอย่างจริงจังว่า "ฟังจากน้ำเสียงของคุณแล้ว คุณดูถูกเขามากเลยเหรอ? ฉันแนะนําว่าอย่าคิดดูถูกศัตรูแบบนี้ดีกว่า เยี่ยเฟยหลิวเก่งในการใช้ปืนใหญ่ เคยฝึกหมัดสิงอี้ หมัดแปดทิศ ปืนใหญ่ สามารถแบกสกู๊ตเตอร์ที่มีน้ําหนักหลายร้อยกิโลกรัมมารำได้ครึ่งชั่วโมง"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "พอเหอะ ฉันไม่มีเวลามาคุยกับคุณที่นี่ ฉันยังมีเรื่องต้องทํา เย็นๆยังต้องไปร่วมงานหมั้นของสวีเอ้าเสวี่ยอีกด้วย!"

หลงย่าหนานสีหน้าตึงและพูดว่า "ฉันจะรายงานการกระทําของคุณให้คุณหนูตามจริง!"

"ไอ่คนนี้ เธอไปรายงานเลย พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ แม้ว่าเธอจะมียศทหารสูงกว่าฉัน แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของฉัน ถ้าทำฉันโมโหละก็ เตรียมหนังถลอกได้เลย" ฉีเติ่งเสียนพูดแบบไม่แคร์

หลงย่าหนานโมโหกับการกระทำที่ไม่มีระเบียบวินัยของฉีเติ่งเสียนมาก แต่เธอก็รู้ดีว่า ฉีเติ่งเสียนไม่เคยผ่านการฝึกอบรมอย่างเป็นระบบมาก่อน และได้รับคัดเลือกเป็นพิเศษ ซึ่งไม่มีความรู้สึกเป็นเกียรติและจริงจังในภารกิจเลย

หลงย่าหนานหันหลังเดินกลับไปด้วยความโกรธ เธอเข้าใจดีว่า ไอ่ฉีเติ่งเสียนคนนี้พูดไม่ฟังเลย

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจว่า "เฮ้ย เธอเป็นแค่ผู้พันหญิงนะ ก่อนจะไปไม่ทำความเคารพหัวหน้าหน่อยเหรอ?!"

หลงย่าหนานกระตุกยิ้ม หันกลับมาและพูดอย่างเย็นชาว่า "นายพลจัตวาฉี ถ้าไม่มีธุระอะไรฉันขอตัวก่อนนะ ถ้าคุณพร้อมที่จะประเมินแล้ว ติดต่อฉันได้ตลอดเวลา!"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าอย่างพอใจแล้วพูดว่า "ไปเถอะ ไปเถอะ!"

หลงย่าหนานไม่พูดอะไรสักคํา รีบสับเท้า ดูเหมือนอยากจะรีบออกจากที่นี่

"คุณนี่ก็ รังแกคนอื่นไปทั่วเลยนะ" หยางกวนกวนพูดขึ้น