บทที่847 ยิงปืนทันที

“ดีเลย ในเมื่อคุณหนูเฉินใจกว้างขนาดนี้ อย่างงั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว！”

หลังจากมั่วคังได้ยินคำพูดของเฉินหยู หัวเราะฮ่าฮ่าขึ้นมาทันที และพูดด้วยความดีใจ

เฉินหยูยิ้มยิ้ม และเอ่ย：：คุณมั่วคังไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ในอนาคตเวลาที่พวกเราทำงานร่วมกันยังอีกยาวน่ะ！”

มั่วคังพูด：“คุณหนูเฉินรู้มั้ยว่าลูกน้องของเฉินเซียนเหอ มีคนนึงที่ชื่อว่าอวี้คุนเป็นผู้มีฝีมือระดับสูง！？”

เฉินหยูตกใจทันทีหลังได้ยิน ส่ายหัวและพูด：“คนนี้ฉันไม่รู้จักจริงๆ แต่ทว่า นายพลมั่วคังคนเยอะปืนเยอะ เป็นได้ว่าหรือว่ายังจะกลัวที่ว่าผู้มีฝีมือสูง？”

มั่วคังพูด：“นี่แน่นอนว่าฉันไม่ได้กลัว แต่ลูกน้องของฉันไม่ได้มีคนที่มีฝีมือระดับสูงแบบนี้ ฉันต้องการคนที่มีฝีมือสูงแบบนี้มาช่วยทำเรื่องที่ใหญ่กับฉัน！”

เฉินหยูพูด：“ไม่รู้ว่าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร？ผู้มีฝีมือสูง ฉันสามารถหาได้ในทันที！”

มั่วคังพูด：“ในกวางหยางทางนี้ยังมีขุนศึกที่ชื่อปานซือ พลังฉพาะตัวที่ทรงพลังอย่างยิ่ง ฉันอยากจะหาคนเพื่อจัดการเขา”

เฉินหยูพูด：“ส่งทหารไปกดดันบดขยี้ก็ได้แล้ว เมื่อไหรกันที่นายพลมั่วคังสนใจเรื่องพวกนี้？”

มั่วคังส่ายส่ายหัวและ พูด：“คุณหนูเฉินมีบางอย่างที่ยังไม่รู้ ไอ้คนนี่ที่ถูกเรียกว่าปานซือ เราทั้งคู่เคยเป็นลูกน้องของนายพลหน่ายซิ่นในอดีต！หลังจากที่นายพลหน่ายซิ่นออกไปแล้ว พวกเราต่างคนต่างตั้งฝักฝ่ายของตนเอง ถ้าหากว่าฉันใช้ทหารในการเปิดสงครามกับปานซือ ลูกน้องที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของฉันเป็นไปได้สูงว่าจะมีข้อโต้เถียงมากมาย”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินคำว่า“หนายซิ่น”สองคำนี้ในเวลานั้น หัวคิ้วอดไม่ได้ที่จะขยับเล็กน้อย

หน่ายซิ่น ก็คือชื่อที่แท้จริงของคนฆ่าสัตว์！

“ไอ้ปานซือสมองทึบคนนี้ ไม่ยินยอมที่จะทำธุรกิจค้ายา เขาไม่ยอมทำก็ปล่อยไปแล้ว ยังคงมุ่งเป้ามาที่ฉัน”

“ฉันมีธุรกิจอยู่ส่วนนึง จำเป็นต้องผ่านอาณาเขตของเขา”

“ส่งทหารไปโจมตีไม่ได้ ดังนั้น ก็เตรียมการสัญญาในทันที ฉันหาผู้มีฝีมือสูงไปจัดการกับเขา ชนะเขาได้แล้ว ก็สามารถอยู่ในอาณาเขตของเขาได้อย่างราบรื่นไร้ศัตรูแล้ว”

เฉินหยูอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วถาม：“ปานซือผู้นี้อวดดีบ้าระห่ำขนาดนี้เลยหรอ？นึกไม่ถึงว่าจะเสนอเงื่อนไขนี้ออกมา！”

มั่วคังส่ายส่ายหัว หน้าที่เต็มไปด้วยความจำใจและพูด：“ไม่ใช่ว่าเขาระห่ำ แต่เป็นเพราะว่าแข็งแกร่งจริง！เขาเป็นถึงขุนพลสำคัญของนายพลหน่ายซิ่น พลังเฉพาะตัวระดับสูง มีอิทธิพลต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเรื่องยากมากที่จะหาคู่ต่อสู้ที่ทัดเทียมกัน”

เฉินหยูพูด：“ดังนั้น คุณกับเฉินเซียนเหอตกลงกันไว้แล้ว ให้ผู้มีฝีมือสูงที่เป็นลูกน้องของเขาที่ชื่ออวี้คุนช่วยคุณจัดการปานซือ？”

มั่วคังพูด：“ใช่แล้ว ยังไงอวี้คุนก็เป็นหนึ่งในผู้มีฝีมือสูงที่ร้ายกาจสุดๆคนนึงที่ฉันเคยเห็น”

เฉินหยูหัวเราะและพูด：“ผู้มีฝีมือสูงหรอ ตอนนี้ฉันก็สามารถหาได้หนึ่งคน และมันดีกว่าปรมาจารย์คนใดที่คุณเคยเห็นอย่างแน่นอน！”

มั่วคังเสียงโอ้ขึ้นมาและพูด：“ฐานะของคุณหนูเฉินผู้นี้ ถ้าพูดออกมาล่ะก็ เรื่องความน่าเชื่อถือสามารถเชื่อถือได้แน่นอน ผู้มีฝีมือสูงคนนี้คือใคร เขาอยู่ที่ไหน？”

เฉินหยูยกมือขึ้นมา ชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนและ พูด：“ก็คนนี้ไงล่ะ คนที่เสาะแสวงหาอยู่ตรงหน้านี้เอง！”

มั่วคังตะลึงไปชั่วขณะ หันกลับไปมองฉีเติ่งเสียน หน้าเต็มไปด้วยความงงงัน แสดงให้เห็นว่า เขารู้สึกไม่เชื่อเป็นอย่างมาก ตรงนี้ที่ขาวๆอ้วนๆ เต็มไปด้วยกลิ่นอายความมั่งคังผู้นี้ จะเป็นหนึ่งในผู้มีฝีมือสูงที่อยู่บนยอด！

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะไม่สบายใจ ผู้หญิงเฉินหยูคนนี้แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีเจตนาดีเลยจริงๆ และก็ยังไม่ได้ถามความคิดเห็นเขาด้วย ก็ตอบตกลงที่จะช่วยเหลือมั่วคังทันที

แต่ทว่า การที่ขโมยมั่วคังมาจากเฉินเซียนเหอนั้น ดึงมาเป็นพวกของตัวเอง ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ต้องทำจริงๆ

“เขาหรอ？”

มั่วคังมองไปที่ฉีเติ่งเสียน มีเพียงคำเดียวที่ออกมาจากปากเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกและการแซะ

แสดงให้เห็นว่า ถึงแม้ว่าเฉินหยูจะมีฐานะทางสังคมมาก คำพูดที่ออกมามีน้ำหนัก เขาก็ยากที่จะเชื่อ ว่าฉีเติ่งเสียนจะเพียงพอที่จะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ปานซือได้！